I SA/Sz 361/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 września 2014 r. sprawy ze skargi G. W.-K. Biuro Podatkowe B. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta Sz. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę. W dniu [...] r. G. W.-K. prowadząca Biuro Podatkowe [...] z siedzibą w S. przy ul. [...] złożyła do Prezydenta Miasta S. wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. Wniosek dotyczył interpretacji przepisu w sprawie zastosowania przepisów ustawy o opłacie skarbowej. W przedmiotowym wniosku wnioskująca przedstawiła zdarzenie przyszłe oraz zadała następujące pytanie: "Czy organem podatkowym właściwym do wniesienia opłaty skarbowej od złożenia dokumentu pełnomocnictwa dołączonego do skargi kasacyjnej na potrzeby postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wnoszonej za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, będzie Prezydent Miasta S.?" Przedstawiając własne stanowisko w sprawie G.W.-K. wskazała, że Prezydent Miasta S. nie jest organem właściwym do wniesienia opłaty skarbowej od złożenia dokumentu pełnomocnictwa dołączonego do skargi kasacyjnej. Organem właściwym w takim przypadku będzie bowiem Prezydent Miasta Stołecznego W. albowiem skarga kasacyjna rozpoznawana będzie przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie. W dniu 2 stycznia 2014 r. Prezydent Miasta S. wydał żądaną interpretację przepisów prawa podatkowego, znak: [...] Organ podatkowy uznał stanowisko podatnika przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji za nieprawidłowe i obszernie uzasadnił swoje stanowisko po przytoczeniu i analizie stosownych przepisów prawa. W dniu 20 stycznia 2014 r. podatniczka skierowała do organu podatkowego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w którym wniosła o usuniecie naruszenia prawa poprzez taką zmianę interpretacji przepisów prawa podatkowego, która uwzględniać będzie w całości stanowisko strony. Organ podatkowy podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w interpretacji. Nie zgadzając się z takim stanowiskiem G.W.-K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej jako wydanej z naruszeniem przepisów prawa. W skardze podatniczka wskazała, że, w jej ocenie, z uwagi na to, że skarga kasacyjna zostanie rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie właściwym do wniesienia opłaty skarbowej od wniesienia pełnomocnictwa dołączonego do skargi kasacyjnej będzie Prezydent Miasta Stołecznego W. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona interpretacja nie narusza prawa. Na wstępie należy wskazać, że sąd administracyjny na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r, poz. 270, dalej, w skrócie "p.p.s.a.") uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (ostatni ze wskazanych punktów dotyczy pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach) uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 3 lipca 2012 r., poz. 749), Minister Finansów, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wskazać przy tym należy, że w myśl art. 14j § 1 tej ustawy, organami obowiązanymi do udzielenia interpretacji są stosownie do swojej właściwości: wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa. Zgodnie z § 3 art. 14b Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Rozpatrywanie zagadnienia przedstawionego przez wnioskodawczynię ogranicza się, w myśl art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, do interpretacji stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego zawartego we wniosku o wydanie interpretacji. Podkreślenia wymaga przy tym, że podane we wniosku zdarzenie przyszłe stanowiło jedyną faktyczną podstawę udzielonej interpretacji i tym samym wyznaczyło granice, w jakich interpretacja ta może wywołać określone w ustawie skutki prawne. Charakter sprawy (interpretacja) determinował brak sporu w zakresie okoliczności stanu faktycznego, natomiast kontrowersje dotyczyły kwestii, na rachunek jakiego organu winna być uiszczona opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w przypadku złożenia skargi kasacyjnej od Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Zdaniem skarżącej, w takim przypadku opłatę za pełnomocnictwo należy uiścić na rachunek Prezydenta Miasta Stołecznego W. Prezydent Miasta S. w zaskarżonej interpretacji stwierdził, że organem właściwym do poboru opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, dołączonego do skargi kasacyjnej wnoszonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, jest Prezydent Miasta S. Dla rozstrzygnięcia kwestii spornej zasadne jest przeanalizowanie przepisów, które miały w sprawie zastosowanie. Zagadnienia opłaty skarbowej reguluje ustawa z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1282) która w art. 1 określa jej przedmiotowy zakres. Zgodnie z tym przepisem opłacie skarbowej podlegają: 1) w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej: a) dokonanie czynności urzędowej na podstawie zgłoszenia lub na wniosek, b) wydanie zaświadczenia na wniosek, c) wydanie zezwolenia (pozwolenia, koncesji); 2) złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa lub prokury albo jego odpisu, wypisu lub kopii - w sprawie z zakresu administracji publicznej lub w postępowaniu sądowym. Opłacie skarbowej podlega również dokonanie czynności urzędowej, wydanie zaświadczenia oraz zezwolenia (pozwolenia) przez podmiot inny niż organ administracji rządowej i samorządowej, w związku z wykonywaniem zadań z zakresu administracji publicznej, a także złożenie w takim podmiocie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa lub prokury albo jego odpisu, wypisu lub kopii (art. 1 ust. 2). Rzeczową i miejscową właściwość organów podatkowych właściwych w sprawach opłaty skarbowej reguluje art. 12 tej ustawy. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu rzeczowo właściwymi organami podatkowymi we wszystkich sprawach dotyczących opłaty skarbowej są wójtowie (burmistrzowie lub prezydenci miast). Właściwość miejscową określono w ust. 2, zgodnie z którym organem podatkowym właściwym miejscowo w sprawach opłaty skarbowej jest: 1) od dokonania czynności urzędowej, wydania zaświadczenia oraz zezwolenia (pozwolenia, koncesji) - organ podatkowy właściwy ze względu na siedzibę organu lub podmiotu, który dokonał czynności urzędowej albo wydał zaświadczenie lub zezwolenie (pozwolenie, koncesję); 2) od złożenia dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa lub prokury oraz jego odpisu, wypisu lub kopii - organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce złożenia dokumentu. W konsekwencji, w przypadku złożenia pełnomocnictwa, organem właściwym do pobrania opłaty skarbowej jest wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce faktycznego złożenia dokumentu (art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy o opłacie skarbowej). W związku z tym w realiach niniejszej sprawy zasadnicze znaczenie ma ustalenie "miejsca złożenia dokumentu" (pełnomocnictwa) w przypadku wniesienia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. Chodzi przy tym, jak wskazuje przepis, o miejsce faktycznie zdziałanej czynności. Skarżąca słusznie zauważa, że właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego określona została przepisem art. 15 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który stanowi, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Ponadto, w myśl art. 173 § 1 tego aktu prawnego, od wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu z orzeczenia z uzasadnieniem (zgodnie z art. 177 § 1). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w świetle przytoczonych powyżej przepisów nie ma przy tym jakiegokolwiek znaczenia okoliczność, że złożone w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie pełnomocnictwo zostanie przekazane wraz z aktami sprawy do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Przepis art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy o opłacie skarbowej brzmi jednoznacznie i że gdyby ustawodawca chciał inaczej ustalić właściwość miejscową to również uczyniłby to jednoznacznie i wpisałby, że właściwym jest organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce załatwienia czy rozpatrzenia sprawy. Tym samym, nie można się zgodzić ze stanowiskiem, w którym skarżąca uznała, że skoro Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych to fakt, że skarga i dokument pełnomocnictwa wnoszona jest fizycznie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie nie ma znaczenia. Nie można się również zgodzić z twierdzeniem, że w związku z tym, że pełnomocnictwo będzie taktycznie używane w sprawie w ramach postępowania przed sądem w Warszawie organem podatkowym właściwym do wniesienia opłaty skarbowej od złożenia dokumentu pełnomocnictwa dołączonego do skargi kasacyjnej na potrzeby postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym będzie Prezydent Miasta Stołecznego W. Reasumując, stwierdzić należy, że zaskarżona interpretacja indywidualna na narusza przepisów prawa. Wnioskodawczyni uzyskała informację z jakich względów jego stanowisko jest nieprawidłowe, a z jakich prawidłowe jest stanowisko organu. W uzasadnieniu interpretacji powołano stosowne przepisy ustawy podatkowej i przeprowadzono ich wykładnię, a następnie wyciągnięto z takiej analizy wnioski końcowe, które zawarto w treści uzasadnienia interpretacji. W tym stanie sprawy Sąd uznając, że zaskarżona interpretacja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.