I SA/Sz 365/19

Sygn. akt I SA/Sz 36519 [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 października 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 października 2019 r. sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego D. K. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym w sprawie postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], [...], po rozpoznaniu sprawy na skutek zażalenia D. (dalej: "zobowiązany" lub "skarżący"), wniesionego na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione w postępowaniu egzekucyjnym, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny sprawy. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. (wierzyciel będący jednocześnie organem egzekucyjnym) prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] września 2018 r. nr [...], obejmującego zaległość z tytuł podatku od towarów i usług za listopad 2015 r. Odpis tytułu doręczono zobowiązanemu [...] października 2018 r. wraz z zawiadomieniem z dnia [...] października 2018 r. nr [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w [...] Pismem z dnia [...] października 2018 r. zobowiązany wniósł zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne wskazując na przedawnienie obowiązku, nieistnienie obowiązku oraz określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia. Zobowiązany wskazał, że pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. organ poinformował go, że nie wystąpiły okoliczności mające wpływ na zawieszenie lub przerwanie biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych dotyczących okresu od grudnia 2009 r. do listopada 2015 r., w związku z tym brak było podstaw do prowadzenia dalszych czynności sprawdzających ze względu na przedawnienie zobowiązania. Zobowiązany wskazał, że przedmiotowe zobowiązanie przedawniło się w dniu [...] grudnia 2015 r. Ponadto, skarżący zakwestionował istnienie zaległości podatkowej stanowiącej podstawę prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zobowiązany zarzucił także organowi podatkowemu wydanie co do tej samej okoliczności dwóch zupełnie różnych orzeczeń - jednego zaliczającego kwotę zwrotu na poczet zaległości podatkowej i drugiego - nieuznającego zasadności zwrotu tej kwoty. Nadto, z treści pisma obejmującego zarzuty wynika, że skarżący zarzucił również, iż organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego na którym znajdują się środki pieniężne należące do niego ale także wynagrodzenie żony zobowiązanego z jej stosunku pracy, jak również w części środki niepełnosprawnego syna z pomocy społecznej. Postanowieniem z dnia [...] października 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. uznał złożone zarzuty ze nieuzasadnione. Nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem zobowiązany złożył zażalenie, w którym zarzucił organowi egzekucyjnemu prowadzenie postępowania egzekucyjnego w oparciu o tytuł wykonawczy, który obejmuje kwotę już zapłaconą i dotyczy okresu, który się przedawnił. W konsekwencji według zobowiązanego organ egzekucyjny po raz drugi egzekwuje to samo zobowiązanie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie, Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. występuje jednocześnie w roli wierzyciela i organu egzekucyjnego, a to oznacza, iż nie wystąpiła potrzeba uzyskania odrębnego stanowiska wierzyciela przed rozpatrzeniem zarzutów przez organ egzekucyjny. Odnośnie do istnienia dochodzonego obowiązku objętego przedmiotowym tytułem wykonawczym, organ odwoławczy wskazał, że zarzuty w tej kwestii były przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym. W dniu [...] maja 2017 r. zobowiązany złożył odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...], [...] określającej w podatku od towarów i usług za listopad 2015 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] maja 2018 r nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy stwierdził, że skoro podstawą zarzutu są kwestie będące przedmiotem rozpatrzenia w innym postępowaniu, organ egzekucyjny – zgodnie z art. art. 34 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.) – dalej: "u.p.e.a." - musi orzec o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że organ I instancji w sentencji postanowienia rozstrzygnął o uznaniu zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. za nieuzasadniony, a powinien rozstrzygnąć o uznaniu zarzutu za niedopuszczalny. Jednak okoliczność ta nie ma wpływu na wynik postępowania i w związku z tym nie skutkuje uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Uznanie zarzutu za niedopuszczalny bądź nieuzasadniony prowadzi bowiem do tego samego skutku, czyli do stwierdzenia braku podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego i kontynuowania egzekucji. Odnosząc się do zarzutu zobowiązanego jakoby należności z tytułu podatku od towarów i usług za listopad 2015 r. objęte przedmiotowym tytułem wykonawczym uległy przedawnieniu, organ odwoławczy stwierdził, że twierdzenie to nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym jak i obowiązujących w tej kwestii przepisów prawa. Zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) -dalej: "o.p.", przedmiotowe zobowiązanie podatkowe za listopad 2015 r. uległoby bowiem przedawnieniu z upływem 31 grudnia 2020 r. Organ zauważył przy tym, że w warunkach przedmiotowej sprawy zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 70 § 4 o.p. stanowiącym, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Odnosząc się do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. poprzez określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, gdzie zobowiązany poddał w wątpliwość podstawę prawną prowadzenia egzekucji administracyjnej wskazaną w tytule wykonawczym (w pozycji E4 tytułu wykonawczego nr [...] wskazano numer sprawy: [...], a w pozycji E5 wskazano datę wydania orzeczenia: [...].10.2016 r.) organ odwoławczy wskazał, że wierzyciel wyjaśnił, iż wskazana w tytule wykonawczym data jest nieprawidłowa, co jednak nie skutkuje wadliwością wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej. Ustawodawca wyraźnie odróżnia treść obowiązku podlegającego egzekucji od jego podstawy prawnej. Skoro więc w art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a., jest mowa tylko o treści obowiązku podlegającego egzekucji, to wobec tego, błędy w tytule wykonawczym, dotyczące podstawy prawnej tego obowiązku, nie są objęte przesłanką umorzenia postępowania egzekucyjnego. Uwzględniając powyższe, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej po rozpatrzeniu zarzutów zobowiązanego, uznał je za nieuzasadnione. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na powyższe postanowienie, skarżący wniósł o uchylenie postanowienia organu odwoławczego i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono błędne zastosowanie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez dwukrotne ściąganie tej samej kwoty podatku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, jednakże na tym etapie z innych niż wskazane w niej przyczyny. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a"), sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej (postanowienia) polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.). Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zaś stosownie do treści art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przedmiotem kontroli sądu jest rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. będący jednocześnie wierzycielem oraz organem egzekucyjnym prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] września 2018 r. nr [...], obejmującego zaległość z tytuł podatku od towarów i usług za listopad 2015 r. Odpis tytułu doręczono zobowiązanemu [...] października 2018 r. wraz z zawiadomieniem z dnia [...] października 2018 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu tytułu wykonawczego prawo do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Stosownie do treści art. 34 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca (§ 1). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (§ 4). Wyjaśnić w tym miejscu należy, że w przypadku tożsamości organu egzekucyjnego i wierzyciela (co ma miejsce w niniejszej sprawie) bezprzedmiotowym jest wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, o którym mowa w art. 34 u.p.e.a. W ocenie Sądu rozważania organu w powyższym zakresie są prawidłowe i znajdują uzasadnienie m.in. w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, bowiem bezspornym jest, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. jest jednocześnie organem egzekucyjnym i wierzycielem. Na wstępie wskazać należy, że w piśmie inicjującym postępowanie w przedmiocie zarzutów zobowiązany nie przypisał podstawy prawnej zarzutów z art. 33 § 1 u.p.e.a., to jednak z analizy treści ww. pisma wynika, iż jego intencją było wniesienie zarzutów opartych – jak wskazano w zaskarżonym postanowieniu - m.in. na przesłankach wymienionych w art. 33 § 1 pkt 1 i 3 u.p.e.a. Powyższe wynika z faktu, że w piśmie tym kwestionuje istnienie obowiązku oraz wskazuje na przedawnienie obowiązku oraz określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia. Z treści pisma obejmującego zarzuty skarżącego do prowadzonego postępowania egzekucyjnego wynika ponadto, że skarżący, zarzucił również, iż organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego na którym oprócz jego oszczędności znajdują się środki z pomocy społecznej przyznanej dla niepełnosprawnego syna skarżącego, a także wynagrodzenie żony skarżącego. I w tym przypadku skarżący podnosząc stosowny zarzut nie przypisał go do odpowiedniego zapisu art. 33 u.p.e.a. Nie budzi jednak wątpliwości, że tego rodzaju zarzut odnieść należy do regulacji art. 33 u.p.e.a. w jego § 1 pkt 6. Podkreślić należy przy tym, że powszechny w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jest pogląd, że o znaczeniu pisma decyduje jego treść, a nie forma czy nazwa. Warto w tym miejscu przywołać choćby wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11.02.2014 r. sygn. akt II OSK 2186/12, gdzie wskazano, iż "(...) w postępowaniu egzekucyjnym w administracji obowiązuje ogólna zasada wypracowana w procedurze administracyjnej, zgodnie z którą o znaczeniu pisma decyduje jego treść, a nie forma czy też nazwa pisma (...).". Podobne stanowisko zajął np. WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 23.03.2004 r. sygn. akt IV SA 4670/02, uznając iż "(...) nie ma zatem istotnego znaczenia jaką nazwę zobowiązany nadał swojemu pismu, istotna jest jego treść (...)" (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 17 maja 2018 r. I SA/Sz 211/18). Tak jak zatem przyporządkował organ pozostałe zarzuty z pisma skarżącego do odpowiedniej regulacji art. 33 i jego pkt, winien to uczynić w przypadku zajęcia rachunku bankowego. Z treści zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji wynika natomiast, że ani organ egzekucyjny ani organ nadzoru w żaden sposób nie odniosły się do przedmiotowego zarzutu. Nie został on powołany ani w stanie faktycznym sprawy, ani też w rozważaniach prawnych dotyczących poszczególnych zarzutów. Mając na uwadze zarzut postawiony przez skarżącego należy wskazać, że z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. wynika, iż podstawą zarzutu może być "niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanie środka egzekucyjnego". Przypomnieć należy, zatem, że środek egzekucyjny w postępowaniu egzekucyjnym to konkretne narzędzie, przy użyciu którego dokonuje się egzekucji. Stosownie do art. 1a pkt 12 u.p.e.a. środki egzekucyjne dzieli się na te, które znajdują zastosowanie przy egzekucji należności pieniężnych i na te dla obowiązków o charakterze niepieniężnym. Ustawa dopuszcza stosowanie wyłącznie tych środków egzekucyjnych, które zostały wyliczone w art. 1a pkt 12 u.p.e.a., oraz środków egzekucyjnych nieprzewidzianych do egzekwowania obowiązków danego rodzaju. Środek egzekucyjny będzie zatem niedopuszczalny, jeżeli nie został przewidziany w ustawie, a ponadto jeżeli wprawdzie został przewidziany w ustawie, ale do egzekucji obowiązków innego rodzaju. Niedopuszczalne jest również stosowanie środków egzekucyjnych wobec osoby niepodlegającej jurysdykcji polskich organów administracyjnych, zwłaszcza korzystających z immunitetu dyplomatycznego lub konsularnego, z zastrzeżeniem wyjątków wskazanych w art. 14 u.p.e.a. (por. wyrok NSA z 24.10.2014 r., II GSK 1377/13, LEX nr 1592003, P.M. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. VIII [online] Wolters Kluwers). Jednym ze środków egzekucyjnych dotyczącej należności pieniężnych jest m.in. egzekucja z rachunków bankowych. Sposób realizacji zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego określony został w art. 80 § 1 u.p.e.a. W konsekwencji, co do zasady zajęcie rachunku bankowego stanowi dopuszczalny środek egzekucyjny zgodnie bowiem z katalogiem środków egzekucyjnych wymienionym w art. 1a pkt 12 w związku z przepisami rozdziału 4 u.p.e.a. jest możliwy do zastosowania (por. wyrok NSA z 29 sierpnia 2019 r. II FSK 903/19). Jednocześnie, należy mieć jednak na uwadze, że w przepisach u.p.e.a. przewidziano wyłączenia od zajęcia określonych środków w tym np. wynikające z art. 10 § 4 u.p.e.a. Podzielić należy przy tym wykładnię ww. przepisów zaprezentowaną w wyroku NSA z dnia 31 stycznia 2019 r. II FSK 3034/18 zgodnie z którą z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. wynika, iż podstawą zarzutu może być "niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanie środka egzekucyjnego". Natomiast art. 10 § 4 u.p.e.a. stanowi nie to, iż niedopuszczalne jest zajęcie rachunku bankowego, lecz to, że "nie podlegają egzekucji świadczenia (...)". W konsekwencji w takim przypadku prawidłowym środkiem zaskarżenia czynności organu polegającej na zajęciu rachunku bankowego na którym znajdują się środki określone w art. 10 § 4 u.p.e.a. jest co do zasady skarga na czynność egzekucyjną określona w art. 54 § 1 u.p.e.a. Ponadto skarga ta ma charakter subsydiarny i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy spod egzekucji czy skargę do sądu powszechnego. W konsekwencji powyższych rozważań zauważyć zatem trzeba, że to organ ma obowiązek jednoznacznego ustalenia treści żądania strony. Podkreślić należy przy tym, że powszechny w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jest pogląd, że o znaczeniu pisma decyduje jego treść, a nie forma czy nazwa. Warto w tym miejscu przywołać choćby wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11.02.2014 r. sygn. akt II OSK 2186/12, gdzie wskazano, iż "(...) w postępowaniu egzekucyjnym w administracji obowiązuje ogólna zasada wypracowana w procedurze administracyjnej, zgodnie z którą o znaczeniu pisma decyduje jego treść, a nie forma czy też nazwa pisma (...).". Podobne stanowisko zajął np. WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 23.03.2004 r. sygn. akt IV SA 4670/02, uznając iż "(...) nie ma zatem istotnego znaczenia jaką nazwę zobowiązany nadał swojemu pismu, istotna jest jego treść (...)" (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 17 maja 2018 r. I SA/Sz 211/18). Mając powyższe na uwadze organ winien zatem ocenić podnoszony zarzut co do zajęcia rachunku bankowego i podjąć stosowne rozstrzygnięcie tj. uznać zarzut za uzasadniony, uznać zarzut za nieuzasadniony lub stwierdzić niedopuszczalność zarzutu. W tych okolicznościach sprawy należało stwierdzić, że skoro ani organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem, ani następnie organ nadzoru w żaden sposób nie ustosunkował się do podniesionych w piśmie zarzutów skarżącego dotyczących zajęcia rachunku bankowego, musiało to skutkować uznaniem, iż postanowienie podjęte w tym trybie wydane zostało z naruszeniem prawa organ nie rozpoznał sprawy w jej całokształcie, nie rozważył wszystkich podniesionych zarzutów. W ocenie Sądu tego rodzaju wada nie może być sanowana w postępowaniu przed organem nadzoru, co powodowało konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wyłącznie przez organ odwoławczy naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania wskazaną w art. 15 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobowiązany mając na uwadze wszystkie zarzuty podniesione w piśmie skarżącego. Dokonane przez organ rozstrzygniecie powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu postanowienia, które powinno zawierać pełną ocenę występujących w sprawie faktów, nawet wtedy, gdyby fakty te nie znalazły uznania u organu rozstrzygającego sprawę. Wobec powyższych przesłanek uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji, ocena zasadności pozostałych zarzutów wniesionych przez skarżącego byłaby przedwczesna. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na koszty złożyła się kwota wpisu od skargi w wysokości 100 zł ustalona na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193 ze zm.).