I SA/Sz 368/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.), Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi W. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), oraz art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, ze zm.) – zwanej dalej: u.p.e.a. - po rozpatrzeniu zażalenia W W na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] oddalające skargę na czynność egzekucyjną Prezydenta Miasta, orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że w toku postępowania egzekucyjnego w dniu [...]r. W W wniósł skargę na czynność egzekucyjną Prezydenta Miasta. Z treści tej skargi wynikało, że Zobowiązany uważa wysłanie zawiadomienia o zajęciu prawa - po 4 latach od zdarzenia - za bezprawne oraz twierdzi, iż nie jest mu znana treść tytułów wykonawczych, na podstawie których prowadzona jest egzekucja. Ponadto podniósł, iż w sprawie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanej, ponieważ pojazd którego dotyczy postępowanie jest przedmiotem współwłasności z K W. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 54 § 1 i § 4 oraz art. 80 § 2 i § 3 u.p.e.a. oddaliło skargę. Uzasadniając takie rozstrzygnięcie SKO stwierdziło, iż organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] uznał za nieuzasadnione zarzuty zobowiązanego zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych nr [...] i [...]. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniami z [...]r. nr [...] i [...], a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzeczeniami z 17 września 2009 r. sygn. II SA/Sz 688/09 i z 16 września 2009 r. sygn. II SA/Sz 687/09 oddalił skargi wniesione przez Zobowiązanego na powyższe rozstrzygnięcia. Organ wskazał przy tym, iż zarzut błędu co do osoby zobowiązanej - z powyższej przyczyny - jak również z istoty środka zaskarżenia, z którego skorzystał Zobowiązany, nie mógł być badany w niniejszym postępowaniu. Kolegium dokonało natomiast oceny prawidłowości przeprowadzonej przez organ egzekucyjny czynności i nie dopatrzyło się w takim działaniu nieprawidłowości dających podstawy do uznania skargi za uzasadnioną. W zażaleniu na postanowienie SKO z [...]r. Zobowiązany podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko dotyczące błędu co do osoby zobowiązanej, powołując się ponadto na posiadanie karty parkingowej dla osoby niepełnosprawnej, a także wskazując na zasadę domniemania niewinności, wobec czego wierzyciel powinien przedstawić prawdziwy dowód na istnienie tego egzekwowanego obowiązku (zapłaty opłat dodatkowych z tytułu nieuiszczenia opłat za parkowanie samochodu w strefie płatnego parkowania). Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie w sprawie (postanowienie z 4 lutego 2011r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, iż w toku swoich czynności w postępowaniu egzekucyjnym Kolegium może występować w dwojakim charakterze (w zależności od środka prawnego z jakiego skorzysta strona): - rozpatrując (w II instancji) zażalenie na postanowienie w sprawie zarzutów wniesionych do tytułu wykonawczego na podstawie art. 33 u.p.e.a. albo - rozpatrując (jako organ nadzoru) wniesioną na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skargę na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Organ stwierdził dalej, iż wobec tego, że Zobowiązany skorzystał z prawa wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym i zostały one rozpatrzone przez wierzyciela/organ egzekucyjny, organ nadzoru (SKO), a także przez sąd administracyjny, zatem rozstrzygniecie w tym przedmiocie jest ostateczne i jest ono wiążące dla wszystkich organów. W związku z tym, nieuprawnione jest domaganie się przez Zobowiązanego ponownego rozpatrywania okoliczności, które były uprzednio podnoszone w formie zarzutów (w rozumieniu art. 33 u.p.e.a.). Rozpatrywana w przedmiotowym postępowaniu "skarga na czynności egzekucyjne" została wniesiona przez Zobowiązanego po dokonaniu przez organ czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia rachunku bankowego - zatem przedmiotem oceny dokonywanej przez organ nadzoru mogła być weryfikacja zgodności z prawem tejże czynności. Zdaniem organu, nie ulega wątpliwości, iż powyższa czynność egzekucyjna została dokonana w zgodzie z przepisami art. 80 § 2 i § 3 u.p.e.a., w myśl których, zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, organ egzekucyjny jest zobowiązany do zawiadomienia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Uznając, że skoro organ egzekucyjny nie uchybił powyższym obowiązkom, Kolegium stwierdziło brak podstaw do uznania skargi za uzasadnioną, gdyż czynność egzekucyjna została przeprowadzona zgodnie z regulującymi jej przebieg przepisami. Na marginesie tych rozważań Kolegium zauważyło, iż zasada domniemana niewinności przywołana w zażaleniu jest instytucją prawa karnego, a nie administracyjnego. Kwestia uiszczania opłaty dodatkowej nie jest zresztą kwestią winy lub jej braku, a jedynie administracyjną konsekwencją nieuiszczenia opłaty za parkowanie w SPP. Nadto fakt, iż pojazd ma współwłaściciela w żaden sposób nie dowodzi, iżby to właśnie ów współwłaściciel, a nie Skarżący, był zobowiązanym do uiszczania opłaty dodatkowej. Także dołączona do zażalenia kopia karty parkingowej i opinia PZdsON nie mogły mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie W W wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi podtrzymał zarzut błędu co do osoby zobowiązanej i stwierdził, że w takiej sytuacji "organ egzekucyjny i egzekutor są zobowiązani odstąpić od czynności egzekucyjnej", powiadamiając o tym wierzyciela. Skarżący oświadczył (pod groźbą kary za fałszywe oświadczenie), iż jest wprawdzie współwłaścicielem pojazdu, lecz nie był osobą kierującą tym pojazdem w dniach wymienionych w tytułach wykonawczych. Podkreślił też, że nie wnosił skargi do SKO na prawidłowość czynności egzekucyjnej, lecz skorzystał z prawa wniesienia zarzutu błędu co do osoby zobowiązanej. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, nie znajdując postaw do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje: W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia skargę należało oddalić, Sąd nie znalazł bowiem podstaw do stwierdzenia, że postanowienie to wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ustalenia, że akt taki dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – zwanej dalej: p.p.s.a. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 33 u.p.e.a., zobowiązany może wnieść zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, przy czym podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności (przesłanki) wymienione w tym przepisie (w punktach 1 – 10). Zarzuty mogą być wniesione do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego – o czym poucza się zobowiązanego w treści tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 ustawy egzekucyjnej) – co oznacza, że nie mogą być one składane lub uzupełniane w terminie późniejszym, np. w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego lub w skardze do sądu, a tym bardziej w innym postępowaniu administracyjnym. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Skarżący we właściwym terminie złożył zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej (podnosząc zarzut błędu co do osoby zobowiązanej) i zarzuty te zostały rozpatrzone we właściwym trybie, zakończonym ostatecznymi postanowieniami SKO w Szczecinie z [...] r. nr [...] i [...], a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawomocnymi wyrokami z 17 września 2009 r. sygn. II SA/Sz 688/09 i z 16 września 2009 r. sygn. II SA/Sz 687/09 oddalił skargi wniesione przez Zobowiązanego na powyższe postanowienia. Oznacza to, iż zarzuty te zostały prawomocnie rozstrzygnięte i organy administracji, a także Sąd, związane są tymi rozstrzygnięciami. Podnoszony ponownie przez Skarżącego w toku przedmiotowego postępowania (wszczętego na podstawie jego "skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego Urzędu Miasta na podstawie zawiadomienia nr [...] z dnia [...]") zarzut błędu co do osoby zobowiązanej nie mógł być zatem rozpoznawany w tym postępowaniu, a tym samym – mimo powtórzenia tego zarzutu w skardze - nie mógł być rozpoznawany przez Sąd. Wobec powyższego, uznając przy tym, iż dokonana przez organ egzekucyjny na podstawie art. 80 u.p.e.a. czynność zajęcia rachunku bankowego Skarżącego nie narusza prawa, stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu (mimo niewskazania pełnej podstawy prawnej we wstępie postanowienia – co nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy), a skarga nie jest zasadna. Zauważyć przy tym również wypada, iż w skardze Skarżący nie podniósł zarzutów co do bezprawności ww. czynności egzekucyjnej, twierdząc nawet, iż nie wnosił skargi do SKO na prawidłowość czynności egzekucyjnej, lecz skorzystał z prawa wniesienia zarzutu błędu co do osoby zobowiązanej. Jak wskazano powyżej, swoje pismo z dnia 31 maja 2010 r. Skarżący zatytułował właśnie jako skargę na czynności egzekucyjne i dlatego SKO prowadziło postępowanie właśnie w tym zakresie, tym bardziej, iż – jak wykazano powyżej – Kolegium nie mogło już w tym postępowaniu badać zasadności zarzutu błędu co do osoby zobowiązanej. Nie znajdując w tych warunkach podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie ostateczne wydane zostało z naruszeniem prawa w stopniu wskazanym na wstępie, stosownie do przepisu art. 151 p.p.s.a. orzec należało o oddaleniu skargi, jako niezasadnej.