I SA/Sz 371/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 listopada 2007 r. sprawy ze skargi S. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2005r. I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza z dnia [...]Nr [...] II. uchyla decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w sprawie umorzenia postępowania odwoławczego III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, IV. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia "[...]" Burmistrz Gminy W. ustalił S. T. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2005 r. w kwocie 47.966,- zł, w tym: - z tytułu podatku rolnego za grunty o pow. 33,12 ha w kwocie 1.613,- zł, - z tytułu podatku od nieruchomości za budowle o wartości 3.000,- zł w kwocie 60,- zł, - za budynki mieszkalne o wys. powyżej 2,20 m o pow. 180 m² w kwocie 82,80,- zł, - za budynki mieszkalne o wys. od 1,40 m do 2,20 m o pow. 60 m² w kwocie 27,60,- zł, - za budynki w R. P. związane z działalnością gospodarczą o pow. 2.623 m² w kwocie 27.403,79 zł, - za budynki związane z działalnością rolniczą o łącznej pow. 3.195 m² w kwocie 0,- zł, - za budynki w W. związane z działalnością gospodarczą o pow. 775,50 m² w kwocie 11.849,64 zł, -za budynki pozostałe o pow. 12 m² w kwocie 61,32 zł, -za grunty związane z działalnością gospodarczą w W. i R. o łącznej pow. 15.313 m² w kwocie 6.799,33 zł, -za grunty pozostałe oznaczone symbolem dr o pow. 500 m² w kwocie 62,50 zł, -za grunty pozostałe - nieużytki o pow. 3.100 m² w kwocie 0,- zł oraz z tytułu podatku leśnego za lasy o pow. 0,23 ha w kwocie 6,- zł. W uzasadnieniu organ ten wskazał, że decyzją z dnia "[...]" , wydaną z upoważnienia Burmistrza Gminy W., ustalono S. T. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2005 r. w kwoce 29.853,90 zł z tytułu posiadania nieruchomości położonych na terenie gminy W., od której to decyzji, pismem z dnia 23 sierpnia 2005 r., S. T. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. argumentując, że budynki znajdujące się na działce o nr ewidencyjnym 186, położonej w obrębie R. P., sklasyfikowanej w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, zostały błędnie opodatkowane podatkiem od nieruchomości jako związane z działalnością gospodarczą, a powinny być – na podstawie przepisów ustawy o podatku rolnym – zwolnione od podatku. Burmistrz W. przesłał odwołanie organowi II instancji, wnosząc jednocześnie o stwierdzenie nieważności swojej decyzji w trybie art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż, według niego, decyzja z dnia 3 sierpnia 2005 r. jest błędna i wydana została z naruszeniem prawa. Po rozpatrzeniu sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia "[...]" umorzyło postępowanie odwoławcze, pouczając jednocześnie organ I instancji o trybie postępowania określonego w art. 247 § 1 i wskazało, że zaskarżona decyzja nie stała się ostateczna i nie może być przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności. Dodatkowo, organ odwoławczy poinformował Burmistrza W., że zaskarżoną decyzję może uchylić lub zmienić we własnym zakresie na podstawie art. 226 § 1 Ordynacji podatkowej, w przypadku uwzględnienia zarzutów podniesionych w treści odwołania z dnia 25 sierpnia 2005 r. Burmistrz W. wskazał dalej, że w sprawie ustalono, iż S.T. prowadzi działalność gospodarczą od dnia 6 lipca 1992 r. w zakresie transportu drogowego towarów pojazdami uniwersalnymi, sprzedaży hurtowej paliw stałych, ciekłych, gazowych oraz produktów pochodnych, sprzedaży hurtowej zboża, nasion i pasz dla zwierząt, sprzedaży hurtowej materiałów budowlanych i wyposażenia sanitarnego, doradztwo w zakresie prowadzenie działalności gospodarczej i zarządzania. Siedziba firmy i miejsce wykonywania działalności znajduje się w W., na gruntach będących jego własnością, dz. nr 113/2 - Bi o powierzchni 2879 m² i dz. nr 113/4 - Bp o powierzchni 1455 m². Niezgodność zadeklarowanych podstaw opodatkowania w podatku od nieruchomości dotyczy zaś nieruchomości zabudowanej, nabytej przez S. T. w dniu 15 września 2000 r. od Spółki z o.o. A z/s w S. Jest to nieruchomość zabudowana położona w R.P., obręb P., gmina W., oznaczona w ewidencji gruntów nr 4/5, sklasyfikowana symbolem użytku "Ba", jako tereny przemysłowe. Grunty te na 2005 r. S. T. zadeklarował do podatku rolnego, a położone na tych gruntach budynki uznał za zwolnione od podatku od nieruchomości na podstawie przepisu art. 7 ust.1 pkt 4 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jako związane z gospodarstwem rolnym, a według organu, winny być zadeklarowane jako związane z działalnością gospodarczą, inną niż działalność rolnicza lub leśna, albowiem grunty te nie są objęte przepisami o podatku rolnym i przepisami o podatku leśnym, a położone na nich budynki o powierzchni użytkowej 2.623 m² również związane są z działalnością gospodarczą. Ponadto, organ podatkowy wyjaśnił, że w dniu 5 września 2005 r. na wniosek podatnika zmieniony został rodzaj użytku w działce nr 4/5 o powierzchni 0,7813 ha z "Ba" na "BR V". W dalszej części uzasadnienia organ podatkowy wyjaśnił, że ustalając S. T. zobowiązanie podatkowe za 2005 r. oparł się na informacjach złożonych przez podatnika w dniu 9 stycznia 2006 r., jednakże przyjął odmienną wysokość opodatkowania dla gruntów wskazanych przez podatnika jako użytki rolne i budynków na nich położonych, związanych z działalnością rolniczą (dz. nr 4/5 obręb P.). Jednocześnie organ ten uznał, że wymienione grunty i budynki za okres od miesiąca stycznia do września 2005 r. winny być zadeklarowane jako grunty i budynki związane z działalnością gospodarczą. Zgromadzone w sprawie dowody, takie jak: przeprowadzona kontrola nieruchomość w dniu 29 sierpnia 2005 r. , protokół przesłuchania strony z dnia 19 września 2006 r., wykaz środków trwałych (brak wpisu nieruchomości jako środka trwałego do prowadzonej działalność gospodarczej) oraz oświadczenie podatnika, według Burmistrza W. świadczą o tym, że S. T. nie prowadzi działalności gospodarczej na nieruchomości położonej na działce nr 4/5 w obrębie P., jednak wypisy z ewidencji gruntów, pismo oraz przepisy prawne w zakresie podatku od nieruchomości, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkowej, jednoznacznie świadczą o tym, że brak jest podstaw prawnych do opodatkowania przedmiotowej nieruchomości według stawek za grunty i budynki pozostałe lub grunty gospodarstw rolnych. Od powyższej decyzji S.T. wniósł odwołanie, zarzucając organowi I instancji, że nieprawidłowo określił powierzchnię budynku znajdującego się na działce nr 4/8 jako 2.623 m², podczas gdy w rzeczywistości budynek ten ma jedynie 12 m², a budynki o pow. 2.623 m² znajdują się na działce nr 4/5. Również budynki posadowione na terenie nieruchomości położonej w R. mają pow. 493 m², a nie, jak wskazano w zaskarżonej decyzji, 527 m². Podatnik wskazał również, że nie posiada garażu wolnostojącego na terenie tej nieruchomości, natomiast w ww. decyzji taki garaż o pow. 12 m² został wliczony do podstawy opodatkowania. S. T. wskazał nadto, że grunty i budynki znajdujące się na działce nr 4/5 wykorzystywane są wyłącznie do działalności rolniczej i powinny być opodatkowane podatkiem rolnym, a nie podatkiem od nieruchomości. W budynkach tych nie była i nie jest prowadzona działalność gospodarcza. Odnosząc się natomiast do sposobu opodatkowania działek nr 251/93 i 251/95 za okres 8 miesięcy 2005 r., podatnik podniósł, że współwłaścicielem ww. działek jest jego żona, która prowadzi działalność rolniczą. Ponadto, obie działki były przeznaczone od chwili zakupu pod zabudowę mieszkaniową, a w tych okolicznościach, według S.T., brak jest podstaw do ich opodatkowania stawkami przewidzianymi dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Rozpatrując sprawę na skutek powyższego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia "[...]" orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu podatkowego I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w sprawie tej kwestią sporną jest sposób opodatkowania znajdujących się na działce nr 4/5 w P. gruntów o pow. 2.988,47 m² oraz budynków o pow. 2.623 m². Z treści odwołania nie wynika bowiem, aby S. T. kwestionował sposób opodatkowania pozostałych działek. Organ ten podał dalej, że wchodzące w skład opodatkowanej nieruchomości grunty sklasyfikowane są w ewidencji gruntów jako "Ba". Natomiast, stosownie do treści § 68 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, symbolem takim oznaczone są grunty zabudowane i zurbanizowane - tereny przemysłowe. Z akt sprawy wynika tymczasem, że oznaczenie to zostało przyjęte w dniu 14 listopada 2003 r., a zatem przed okresem podatkowym, którego dotyczy zaskarżona decyzja. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wyjaśnił, że określając wysokość zobowiązania podatkowego organ podatkowy związany jest informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Nie może również we własnym zakresie dokonywać zmiany lub interpretacji tych informacji. Natomiast, jeżeli strona nie zgadza się z treścią tych informacji, to powinna wystąpić do właściwego organu administracji geodezyjno-kartograficznej o dokonanie zmian i, dopiero po wprowadzeniu zmian w ewidencji gruntów i budynków, domagać się od organów prowadzących postępowanie podatkowe zmiany sposobu opodatkowania określonych nieruchomości. W sprawie tej, organ I instancji w oparciu o informacje zawarte w ewidencji gruntów ustalił, że przez znaczną część roku 2005 grunty położone na działce nr 4/5 nie były sklasyfikowane jako użytki rolne, zatem nie podlegały opodatkowaniu podatkiem rolnym, lecz podatkiem od nieruchomości. Organ odwoławczy podniósł również, że nie ma znaczenia, z jakiego powodu grunty te zostały sklasyfikowane w ww. sposób w ewidencji gruntów. Dla określenia sposobu opodatkowania tych gruntów istotne znaczenie ma bowiem sama okoliczność ich sklasyfikowania jako gruntów niebędących użytkami rolnymi. Według organu odwoławczego, bezsporne jest, że S. T. prowadzi działalność gospodarczą od 1992 r., a zatem znajdujące się w jego posiadaniu nieruchomości powinny być na warunkach określonych w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowane stawkami podatku od nieruchomości przewidzianymi dla gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą. O opodatkowaniu takimi stawkami nie decyduje okoliczność faktycznego wykorzystania danej nieruchomości do prowadzenia ww. działalności, istotne znaczenie ma bowiem sama możliwość jej wykorzystania w powyższym celu, wynikająca z faktu pozostawania tej nieruchomości w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Skoro więc, działka nr 4/5 stanowi współwłasności podatnika i jego żony, na okoliczność pozostawania ww. działki w posiadaniu podatnika, jako osoby prowadzącej działalność gospodarczą, bez wpływu pozostaje fakt, że drugim współwłaścicielem jest żona strony, prowadząca gospodarstwo rolne. Ponadto, według Kolegium, z akt sprawy wynika, że budynki znajdujące się na działce nr 4/5 nie są wykorzystywane do celów mieszkaniowych, a ich stan techniczny nie uniemożliwia prowadzenia w nich działalności gospodarczej, tak więc, brak jest przesłanek uniemożliwiających opodatkowanie tych budynków stawkami podatku od nieruchomości przewidzianymi dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych przez S.T. w odwołaniu, organ odwoławczy stwierdził, że podniesione przez stronę argumenty o nieprawidłowym wskazaniu lokalizacji budynków o pow. 2.623 m² na terenie działki nr 4/8 oraz błędnym określeniu funkcji budynku o pow. 12 m² posadowionego na terenie działki nr 4/5 pozostają bez wpływu na sposób opodatkowania tych obiektów. Według organ, nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut nieprawidłowego określenia przez organ podatkowy I instancji powierzchni budynków związanych z działalnością rolniczą na terenie nieruchomości położonej w R., bowiem powierzchnia 527 m² została wykazana przez stronę w treści deklaracji podatkowej. Nadto, wymiar podatku od tych budynków wynosi niezależnie od ich rzeczywistej powierzchni 0,- zł, a zatem nie wpływa na wysokość wymiaru zobowiązania podatkowego ustalonego w treści zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie (uzupełnionej następnie pismem z dnia 4 września 2007 r.) S. T. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego I instancji. Skarżący ponownie podważył zgodność z prawem opodatkowania nieruchomości położonych na działce nr 4/5 stawką najwyższą, tj. tak jak dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżący podał, że ww. nieruchomość zakupił wraz z żoną w 2000 r. z przeznaczeniem na prowadzenie na terenie nieruchomości działalności rolniczej. Do lutego 2004 r. grunt, na którym posadowiony jest budynek, oznaczony był symbolem "Ba/RV", a w lutym 2004 r. symbol ten został zmieniony bez wiedzy strony na symbol "Ba"; aktualnie jest on ponownie oznaczony symbolem "Ba/RV". Zdaniem skarżącego, zmiana ta była bezpodstawna, bowiem nieruchomość przez cały czas była wykorzystywana na potrzeby gospodarstwa rolnego prowadzonego przez jego żonę i nie była związana z działalnością gospodarczą prowadzoną przez niego, o czym świadczą: złożone przez niego oświadczenia z dnia 3 czerwca 2004 r. i z dnia 8 lipca 2005 r., wykaz środków trwałych przedsiębiorcy oraz kontrola nieruchomości przeprowadzona w dniu 29 sierpnia 2005 r., która wykazała, że ww. nieruchomość wykorzystywana jest dla celów gospodarstwa rolnego – składowania zboża. Jednocześnie skarżący podniósł, że stan techniczny budynków znajdujących się na ww. nieruchomości (potwierdzony stosownymi opiniami technicznymi) świadczy o tym, iż nie nadają się one do wykorzystania na jakąkolwiek działalność, czy to rolną, czy związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą. W tych okolicznościach, zdaniem skarżącego, uznać należy, że - zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych - nieruchomości położone w R. P. na działce geodezyjnej nr 4/5 nie powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej, lecz podatkiem rolnym. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują, w zakresie swojej właściwości, wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę legalności zaskarżonych aktów prawnych. Natomiast stosownie do treści przepisu art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Nadto, zgodnie z treścią art. 135 tej ustawy, Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Taka sytuacja, powodująca konieczność wyjścia poza granice skargi, zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem zaskarżona decyzja jak też poprzedzająca ją decyzja organu podatkowego I instancji rażąco naruszają prawo, co skutkowało koniecznością ich wyeliminowania z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie ich nieważności. Ponadto, konieczne było także wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia "[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego, celem usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, gdyż było to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Kontrolując legalność decyzji organu I instancji, skład orzekający w sprawie stwierdził, że w podstawie prawnej tej decyzji, z dnia "[...]", uchylającej decyzję z dnia "[...]" w przedmiocie zobowiązania pieniężnego za 2005 r. i jednocześnie ustalającej wysokość ww. zobowiązania, powołany został przepis art. 226 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że jeżeli organ podatkowy, który wydał decyzję, uzna, iż odwołanie wniesione przez stronę zasługuje na uwzględnienie w całości, wyda nową decyzję, którą uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, że z treści cytowanego wyżej przepisu art. 226 Ordynacji podatkowej wynika, iż może mieć on zastosowanie tylko wtedy, gdy organ podatkowy, który wydał decyzję uzna, że odwołanie wniesione przez stronę zasługuje na uwzględnienie w całości. Jeżeli natomiast organ podatkowy dojdzie do wniosku, że mógłby wprawdzie zmienić swoją decyzję, jednakże w zakresie niepokrywającym się w całości z żądaniem strony, nie może dokonać weryfikacji własnej decyzji, lecz jest obowiązany do przekazania wniesionego odwołania organowi odwoławczemu. Dalszy bieg sprawy będą wówczas normowały przepisy procesowe dotyczące postępowania przed organem odwoławczym, przewidujące między innymi zakaz wydania przez organ odwoławczy decyzji na niekorzyść strony odwołującej się (art. 234 Ordynacji podatkowej). Samokontrola organu I instancji wykluczona jest także wtedy, gdy organ ten dostrzeże inne niż podniesione w odwołaniu wady własnej decyzji, uzasadniające jej zmianę lub uchylenie. Podkreślić przy tym należy, że przewidziana w powołanym wyżej przepisie możliwość zmiany własnej decyzji przez organ I instancji ma charakter wyjątkowy, jako że wprowadza wyłom od zasady rozpatrywania odwołania przez właściwy organ wyższego stopnia. Oznacza to, że przepis ten musi być stosowany ściśle i tylko w przypadkach oraz w granicach nim określonych. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że Burmistrz W., jako organ podatkowy I instancji, nie mógł, działając na podstawie przepisu art. 226 Ordynacji podatkowej, zmienić swojej decyzji (z dnia "[...]") poprzez określenie skarżącemu wysokości zobowiązania pieniężnego za 2005 r. w wyżej niż uprzednio kwocie i bez możliwości uiszczenia tej kwoty w ratach, w sytuacji, gdy taką możliwość przyznano skarżącemu decyzją pierwotną. Skarżący, w odwołaniu zakwestionował bowiem zasadność opodatkowania podatkiem od nieruchomości niektórych nieruchomości położonych w R.P., jako związanych z działalnością gospodarczą, wywodząc, że powinny być one, na mocy przepisów ustawy o podatku rolnym, zwolnione od opodatkowania. Organ I instancji natomiast, polemizując z zarzutami odwołania w decyzji z dnia "[...}", stwierdził, iż jego zdaniem brak jest podstaw prawnych do opodatkowania tych nieruchomości według stawek, jak za grunty i budynki pozostałe lub grunty gospodarstw rolnych. Tym samym, organ ten nie uznał zasadności odwołania. Dokonanie więc reformacji przez organ I instancji na niekorzyść strony, stanowi rażące naruszenie art. 226 § 1 Ordynacji podatkowej. Wobec faktu, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. ww. uchybienia nie dostrzegło i utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, podjętą z rażącym naruszeniem ww. przepisu, to w konsekwencji, także rozstrzygnięcie organu odwoławczego obarczone jest wadą nieważności. Korzystając z upoważnienia wynikającego z przepisu art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uznał, że celem usunięcia wyżej opisanych skutków naruszenia prawa uzasadnione jest także uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia "[...}’ w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego, gdyż wydana została ona z naruszeniem przepisu art. 233 § 1 pkt 3 i art. 208 Ordynacji podatkowej, stanowiącego, że, cyt.: "Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania." Postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem S. T. z dnia 23 sierpnia 2005 r. nie stało się bowiem bezprzedmiotowe, gdyż podatnik odwołania nie cofnął (art. 232 § 1 Ordynacji podatkowej), jak też nie wystąpiła inna okoliczność czyniąca to postępowanie bezprzedmiotowym. W tej sytuacji, sprawa wraca do etapu postępowania, w którym S. T. wniósł odwołanie z dnia 23 sierpnia 2005 r. Wobec stwierdzenia przez Sąd, że w sprawie nastąpiło rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, Sąd nie rozpatrywał merytorycznych kwestii podniesionych w skardze, a dotyczących ustalenia skarżącemu wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2005 r. Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, Sąd - na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 135 i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 tej ustawy.