I SA/Sz 374/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Dziel (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędzia WSA Bolesław Stachura Protokolant starszy inspektor sądowy Edyta Wójtowicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 listopada 2024 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję D. U. S. K. nr 1 im. prof. T.. S. P. w S. z dnia 7 maja 2024 r. nr OP-046-1039(2)/2023 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego nr [...] im. prof. T. Sokołowskiego PUM w S. z dnia 30 sierpnia 2023 r., nr OP-046-1039/2023, II. zasądza od D. U. S. K. nr 1 im. prof. T.. S. P. w S. na rzecz P. S. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezes Okręgowej Rady Lekarskiej [...] (zwany dalej: stroną, skarżącym) wniósł skargę na decyzję Dyrektora Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego [...] Uniwersytetu Medycznego [...] (poprzednio: Dyrektora Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego [...] Uniwersytetu Medycznego [...] - zwanego dalej: organem, Dyrektorem) z dnia 7 maja 2024 r. nr [...] utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia 30 sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Skarżący wystąpił do Dyrektora z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. W piśmie z 1 sierpnia 2023 r. zadał cztery pytania dotyczące zatrudnienia lekarzy w latach 2021 – 2023: 1) ile było przeprowadzanych postępowań konkursowych poprzedzających zawarcie umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych przez lekarzy i pozostały personel medyczny oraz jakie były ich wyniki z podziałem na poszczególne poradnie oraz oddziały? 2) z iloma lekarzami i na jakich oddziałach, w jakich poradniach została nawiązana współpraca w oparciu o umowy cywilnoprawne i kontrakty? 3) czy obecnie są nieobsadzone stanowiska na oddziałach oraz poradniach? Jeśli tak, to ile jest tych stanowisk oraz gdzie? 4) czy w związku z ewentualnymi brakami istnieje zagrożenie dla przerwania ciągłości udzielania świadczeń medycznych? Dyrektor pismem z dnia 17 sierpnia 2023 r. wezwał skarżącego do wykazania jaki szczególnie istotny interes publiczny przemawia za udostępnieniem wnioskowanych informacji, ze względu na to, że mają one charakter informacji przetworzonej zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 roku, poz. 902 - zwanej dalej: "u.d.i.p."). Odpowiadając na wezwanie, strona w piśmie z dnia 21 sierpnia 2023 r. stwierdziła, że żądane informacje stanowią informacje publiczne proste, albowiem udostępnienie informacji nie wiąże się z koniecznością dokonania odrębnych prac i analiz, lecz są to czynności techniczne związane wyłącznie z udostępnieniem informacji posiadanych przez podmiot, bez potrzeby wykonywania odpowiednich analiz, zestawień i wyciągów. Dodatkowo skarżący wskazał, iż nawet gdyby uznać, że żądana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną to przesłanka ważnego interesu publicznego występuje, albowiem uzyskanie żądanych informacji pozwoli na weryfikacje przez Okręgową Radę Lekarską czy istnieje zagrożenie dla ciągłości udzielania świadczeń zdrowotnych i podjęcie odpowiednich działań mających na celu pomoc i wsparcie. Decyzją z dnia 30 sierpnia 2023 r., działając na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., Dyrektor odmówił udostępnienia informacji publicznej, o której mowa w pytaniu 2. oraz w części na pytanie 1. wniosku w zakresie dotyczącym informacji o wynikach przeprowadzonych postępowań konkursowych wraz z podziałem na poszczególne poradnie oraz oddziały. Decyzja została podpisana osobiście przez Dyrektora [...]. Jednocześnie Dyrektor udostępnił informację publiczną w zakresie ilości przeprowadzonych postępowań konkursowych w latach 2021-2023 poprzedzających zawarcie umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych (w części odpowiedź na pytanie 1.). Wyjaśnił, że w roku 2021 przeprowadzono 9 postępowań konkursowych, w roku 2022 przeprowadzono 8 postępowań, a w roku 2023 przeprowadzono 1 postępowanie konkursowe. Natomiast w odniesieniu do pytania 3. i 4. Dyrektor podkreślił, że w chwili obecnej nie ma w [...] nieobsadzonych stanowisko na oddziałach i w poradniach, wobec czego nie zachodzą braki, o których mowa w pytaniu 4. wniosku. Organ uzasadniając zawarte w decyzji stanowisko przedstawił stan sprawy i analizę przepisów u.d.i.p., a także orzeczeń sądów administracyjnych, szczególnie w zakresie rozumienia terminu: informacja przetworzona. Na koniec Dyrektor wskazał, że posiadał informacje w zakresie ilości przeprowadzonych postępowań konkursowych poprzedzających zawarcie umowy o udzielenie świadczeń zdrowotnych przez lekarzy i pozostały personel medyczny, którą to informację udostępnił wnioskodawcy. Nie posiadał natomiast zestawienia zawierającego wyniki przeprowadzonych postępowań wraz z podziałem na poszczególne poradnie oraz oddziały, a także nie posiadał zestawienia (informacji) z iloma lekarzami i na jakich oddziałach, w jakich poradniach została nawiązana współpraca w oparciu o umowy cywilnoprawne i kontrakty. W zakresie pytania 3. oraz 4. wniosku udzielił odpowiedzi. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor decyzją z dnia 29 września 2023 r. utrzymał w mocy wydaną przez siebie decyzję z dnia 30 sierpnia 2023 r. Pod obiema decyzjami widniał podpis Dyrektora [...]. Zasadniczo organ argumentował tak, jak w poprzedniej decyzji. Podkreślił, że żądane informacje zostały zakwalifikowane jako informacje publiczne o charakterze informacji przetworzonej. Wyjaśnił, że informacje o poszczególnych pracownikach, jako rozproszone wymagałyby przetworzenia do postaci określonej we wniosku. Czynność musiałaby zostać wykonana ręcznie poprzez wpisanie informacji do wykazów sporządzonych dla wnioskodawcy. W efekcie powstałyby nowe dokumenty, których Dyrektor nie posiadał nawet w szczątkowej formie, przed datą złożenia wniosku. W ocenie organu podjęcie działań wymagałoby oddelegowania, co najmniej kilku pracowników merytorycznych Działu Kadrowo-Płacowego. Tym samym realizacja wniosku nie byłaby zabiegiem technicznym, lecz musiałaby się wiązać z poniesieniem znacznego nakładu intelektualnego, w tym merytorycznej analizy zasobów, zmierzających do wytworzenia nowych dokumentów, zawierających wybrane informacje dotyczące każdego z pracowników kontraktowych, który znalazł się w jednej z sytuacji opisanych we wniosku. Natomiast, skoro żądana informacja zakwalifikowana została jako informacja przetworzona, to zbadania wymagało, czy wnioskodawca żąda udostępnienia informacji w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W opinii organu nie została w sprawie spełniona taka przesłanka, a wnioskodawca nie wykazał jej spełnienia, również po skierowaniu do niego wezwania. Strona nie zgodziła się z rozstrzygnięciem organu i we wniesionej skardze domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 30 sierpnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 17 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Sz 634/23 uchylił zaskarżoną decyzję (punkt I) oraz zasądził od Dyrektora na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego (punkt II). Kontrolując zaskarżoną decyzję, sąd stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd oceniając pod kątem zgodności z prawem zaskarżoną decyzję przede wszystkim stwierdził, że była ona obarczoną wadą, wynikającą z naruszenia zasad i przepisów postępowania, skutkującą koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego, a to z powodu naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 17 i art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Obydwie decyzje wydane zostały przez tę samą osobę, tj. Dyrektora. Sąd wskazał także, że w sytuacji, gdy decyzja w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej jest wydawana osobiście przez Dyrektora, to przy ponownym rozpoznaniu sprawy zastosowanie będzie miało wyłączenie, o którym mowa w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. i rzeczą Dyrektora będzie upoważnienie - w trybie art. 268a k.p.a. - innego pracownika do wydania w jego imieniu decyzji. Niezależnie od zaistnienia ww. podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji, sąd uznał za potrzebne wskazanie, że w jego ocenie informacje objęte wnioskiem są typowymi informacjami prostymi, które podlegają udostępnieniu bez wykazania przez wnioskodawcę jakiegokolwiek interesu w ich pozyskaniu. Sąd dostrzegł także, że w uzasadnieniu decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej w spornym zakresie, brak jest argumentów odnoszących się do niewykazania przez skarżącego interesu publicznego. Dyrektor ograniczył się, w konkluzji do stwierdzenia, że żądana informacja stanowi informacje przetworzoną, zaś wnioskodawca nie wykazał istotnego interesu publicznego w jej uzyskaniu. Sąd stanął na stanowisku, że nawet gdyby skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie (co jednak uczynił) i nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego (z ostrożności wskazał istotny interes publiczny), to w razie nie wykazania przez wnioskodawcę interesu publicznego, przemawiającego za udostępnieniem żądanej informacji publicznej - organ zobowiązany powinien we własnym zakresie zbadać jego istnienie i dopiero w razie ustalenia jego braku, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej i wyjaśnić tę kwestię w uzasadnieniu wydanej decyzji. Na koniec sąd wskazał, że wobec uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., ponownie rozpoznając sprawę, organ zobowiązany uwzględni powyżej wskazane stanowisko sądu w tym zakresie. Przedmiotem oceny sądu nie mogła być na tym etapie sprawy kwestia prawidłowości zastosowania prawa materialnego, jednakże przeprowadzając ponowną analizę sprawy, organ zobowiązany weźmie pod uwagę stanowisko sądu, także w kwestii kwalifikacji żądania skarżącego jako żądania o udostępnienie informacji przetworzonej. Decyzją z dnia 7 maja 2024 r. nr [...] Dyrektor "po ponownym rozpoznaniu odwołania", utrzymał decyzję z dnia 30 sierpnia 2023 r. w mocy i odmówił udostępnienia informacji publicznej, o której mowa w pkt 2 oraz w części pkt 1 wniosku w zakresie dotyczącym informacji o wynikach przeprowadzonych postępowań konkursowych wraz z podziałem na poszczególne poradnie oraz oddziały z uwagi na fakt, iż organ nie dysponował na dzień złożenia wniosku informacją, a jej udostępnienie wymagałoby podjęcia dodatkowych czynności polegających na sięgnięciu do dokumentacji źródłowej oraz dokonaniu analiz zgodnie z wnioskiem, zaś wytworzenie dokumentu żądanej treści, wskazywałoby na proces jej przetworzenia, co miałoby skutkować uznaniem jej za informację przetworzoną. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, organ po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, w pierwszej kolejności stwierdził, że żądana przez wnioskodawcę informacja stanowi informację przetworzoną, zaś wnioskodawca nie wykazał istotnego interesu publicznego w jej uzyskaniu. Następnie organ powołując się na uregulowania prawne zawarte w art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 6 u.d.i.p. oraz art. 61 Konstytucji RP, wskazał, że celem ustawy nie jest zatem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb, w postaci uzyskiwania informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych, lecz przeznaczonych dla celów handlowych, edukacyjnych, zawodowych czy też na potrzeby toczących się postępowań sądowych. Rozpatrując odwołanie, organ wskazał, że powyższe informacje będące przedmiotem wniosku, zostały zakwalifikowane jako informacje publiczne o charakterze informacji przetworzonej. Udostępnienie informacji przetworzonej wiąże się z wykazaniem szczególnie istotnego interesu publicznego. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów zawartych w odwołaniu, organ wskazał na ich bezzasadność. Wbrew zapatrywaniu strony zaskarżona decyzja rozstrzyga sprawę co do istoty, organ I instancji odmawiając udostępnienia informacji w części, uzasadnił swoje stanowisko z podaniem podstawy prawnej jak i faktycznej, co wynika wprost z decyzji. Uzasadnienie faktyczne wskazane przez organ jest dość lakoniczne, jednakże jednoznacznie wynika z niego, iż organ I instancji nie dysponuje danymi wskazanymi we wniosku, bowiem nie posiada zestawienia z którego wynikałoby jakie były wyniki przeprowadzonych postępowań konkursowych poprzedzających zawarcie umowy o udzielania świadczeń zdrowotnych przez lekarzy oraz pozostały personel medyczny oraz jakie były ich wyniki z podziałem na poszczególne poradnie oraz oddziały, jak również nie posiada zestawienia ilościowego zawierającego dane w zakresie ilości lekarzy, z którymi zawarte zostały umowy cywilnoprawne/kontrakty z podziałem na oddziały i poradnie. Ich stworzenie wymagałoby podjęcia licznych czynności związanych z koniecznością dokonania przeglądu i analizy, po wcześniejszym wyszukaniu w archiwum, kilkuset indywidualnych zbiorów dokumentów prowadzonych w Dziale Kadrowo-Płacowym, dotyczących poszczególnych pracowników personelu białego i opracowania na tej podstawie bardzo obszernej informacji. Żądane przez skarżącego informacje mają charakter rozproszony i znajdują się w teczkach aktowych, prowadzonych indywidualnie dla każdego pracownika wyłącznie w postaci papierowej. Także przesłanie skarżącemu zestawienia, poza przeglądem wskazanej powyżej liczby zbiorów dokumentów, wiązałoby się z koniecznością dokonania obliczeń, co wiązałoby się z określonym nakładem intelektualnym. Organ podkreślił, że w okresie objętym zapytaniem w szpitalu przeprowadzono [...] konkursów ofert. Do konkursu ofert obejmującego największą liczbę zakresów udzielania świadczeń zdrowotnych złożono w przybliżeniu [...] ofert. Udostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem, wiązałoby się z koniecznością dokonania badania każdej ze złożonej oferty (kilka tysięcy na przestrzeni wnioskowanego okresu) oraz przyporządkowania jej do poszczególnych zakresów oraz jednostek wskazanych przez skarżącego (poradnie i oddziały). Zatem w celu przyporządkowania danej osoby do konkretnej komórki organizacyjnej (zgodnie z treścią wniosku), organ musiałby dokonać jej analizy, a więc nakładu intelektualnego. Organ nie posiada takich analiz oraz są one dla niego nieprzydatne. Organ zwrócił również uwagę, że poza katalogiem czynności, niezbędnych do tego, aby ww. rozproszone informacje o poszczególnych pracownikach przetworzyć do postaci określonej we wniosku, dodać należało konieczność ręcznego wpisania informacji do wykazów sporządzanych dla wnioskodawcy. W efekcie powstałyby nowe dokumenty, których organ nie posiadał nawet w szczątkowej formie, przed datą złożenia wniosku. W ocenie organu podjęcie opisanych wyżej działań wymagałoby oddelegowania co najmniej kilku pracowników merytorycznych Działu Kadrowo-Płacowego. W tym czasie pracownicy ci nie mogliby wykonywać swoich podstawowych obowiązków, co z pewnością miałoby negatywne przełożenie na tok realizacji ogółu zadań ustawowych przez cały dział. Realizacja wniosku nie byłaby jedynie zabiegiem technicznym, lecz musiałaby się wiązać z poniesieniem znacznego nakładu intelektualnego, w tym merytorycznej analizy zasobów organu, zmierzających do wytworzenia nowych dokumentów, zawierających wybrane informacje dotyczące każdego z pracowników kontraktowych, który znalazł się w jednej z sytuacji opisanych we wniosku. Podobnie za bezzasadny organ uznał zarzut, polegający na naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. W aktualnym stanie prawnym do kompetencji organów administracji należy zapewnienie obywatelom dostępności do świadczeń zdrowotnych i pozostaje to poza kognicją samorządu lekarskiego. Na szczególną uwagę zasługiwał fakt, iż wskazana przez wnioskodawcę okoliczność dotycząca rzekomego istotnego interesu publicznego nie ma żadnego zastosowania w świetle powyższego oraz zasad logicznego rozumowania do personelu pielęgniarskiego oraz ratowników medycznych, bowiem wnioskodawca prowadzi działania w zakresie samorządu lekarskiego. Organ jako bezzasadny ocenił zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem reguł wymienionych w przepisie, w szczególności brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji. W ocenie organu decyzja została wydana w sposób zgodny z regulacjami wynikającymi z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji można wyprowadzić wnioski w zakresie motywów działania organu. Organ wskazał, że w rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że Dyrektor jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu, jak również poza sporem jest okoliczność, że żądane informacje stanowią informację publiczną. Spór w niniejszej sprawie dotyczy natomiast oceny czy ww. żądanie wniosku w zakresie udzielenia informacji publicznej stanowi informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji, co wymagałoby wykazania przez skarżącego, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ponieważ ustawodawca, używając w art. 3 ust. 1 u.d.i.p. terminu "informacja przetworzona", nie zawarł równocześnie w ustawie jego definicji legalnej, konieczne było jej utworzenie w orzecznictwie i doktrynie. Organ podzielił ukształtowany pogląd, że informacją prostą a nie przetworzoną jest informacja, którą podmiot zobowiązany może udostępnić, w takiej formie w jakiej ją posiada (z zachowaniem ograniczeń wynikających z art. 5 u.d.i.p.), przy czym jej wyodrębnienie ze zbiorów informacji (rejestrów, zbiorów dokumentów, akt postępowań) nie jest związane z koniecznością poniesienia pewnych kosztów osobowych lub finansowych trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami zobowiązanego do udzielenia informacji podmiotu. Na potwierdzenie swojego stanowiska organ przytoczył poglądy przedstawione w wyrokach sądów administracyjnych. W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się zasadniczo wykazu obsadzonych stanowisk po przeprowadzeniu postępowań konkursowych we wszystkich komórkach medycznych organu. Wobec braku definicji legalnej, obowiązkiem organu jest w każdej sprawie w sposób niebudzący wątpliwości wykazać, z jakich przyczyn zakwalifikował żądaną informację jako informację przetworzoną. W ocenie organu ponownie rozpoznającego sprawę organ I instancji z obowiązku tego wywiązał się. Zakres wskazanych czynności jakie należałoby wykonać w celu realizacji wniosku skarżącego, zwłaszcza przy uwzględnieniu obowiązujących w szpitalu zasad i formy prowadzenia spraw kadrowych pracowników i wytworzonej w tym obszarze dokumentacji, pozwalał na przyjęcie, że zgromadzenie żądanych informacji (niezależnie czy w formie wykazów) wymagałoby takich działań organizacyjnych i zaangażowania środków osobowych, które nie pozostawałyby bez wpływu na normalny tok działania organu i realizację przypisanych mu zadań. Organ nie podzielił przy tym przekonania skarżącego, że wnioskowana informacja jest informacją prostą. Niewątpliwie czynności takie jak: wyszukiwanie danych w aktach osobowych, czy wypisanie z niej określonych danych albo wykonanie ich kserokopii nie są czynnościami skomplikowanymi. Są to - jak wskazuje skarżący - czynności proste. Istota tkwi natomiast w ilości akt, z których te dane muszą zostać pozyskane. Przyjęcie przez organ, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, obligowało organ do zbadania czy skarżący żąda jej udostępnienia w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ, analizując powody, dla których żądał określonych we wniosku informacji, uznał, że brak jest tej przesłanki ustawowej. Skarżący wezwany do wskazania powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego, podał, powyżej przywołane uzasadnienie. Pojęcie "interesu publicznego" jest pojęciem niedookreślonym. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz instytucji publicznych, jako pewnej całości. W zakresie prawa dostępu do informacji publicznych oznacza to, że interes publiczny występuje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia państwa. Skarżący na takie znaczenie wnioskowanych informacji nie wskazał. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie strona zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. Naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności: 1) art. 170 w zw. z art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 roku, poz. 935 – zwanej dalej: p.p.s.a.), polegające na utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy i odmowie udostępnienia informacji publicznej, mimo iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 17 stycznia 2024 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 634/23 uchylając decyzję z dnia 29 września 2023 r., wskazał, że: a) informacje objęte wnioskiem są typowymi informacjami prostymi, które podlegają udostępnianiu bez wykazania przez skarżącego jakiegokolwiek interesu w ich pozyskaniu, b) organ bezzasadnie uznał, że w sprawie zastosowanie znajdzie przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i wezwał skarżącego do wykazania, że pozyskanie przez niego żądanej informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, c) skarżący w odpowiedzi na wezwanie organu uczynił zadość nałożonego na niego obowiązku wykazania, że uzyskanie wnioskowanej przez niego informacji jest podyktowane szczególnie istotnym interesem publicznym, d) żądana przez skarżącego informacja jest zapewne przez organ znana (winna być znana) niejako z urzędu, bowiem dysponuje on wydzielonymi w wewnętrznej strukturze jednostkami organizacyjnymi, które są w stanie przygotować informacje opisane w żądanych kwestiach, e) nie podziela stanowiska organu, że udostępnienie żądanych informacji wymagałoby przetworzenia informacji rozproszonych, a także że w efekcie powstałyby nowe dokumenty, których Dyrektor nie posiadał nawet w szczątkowej formie przed złożeniem wniosku, a więc, że realizacja żądania wymagałaby rzekomo oddelegowania, co najmniej kilku pracowników merytorycznych Działu Kadrowo-Płacowego, f) udostępnienie żądanej przez skarżącego informacji nie staje się informacją nową jakościowo, a jej udostępnienie nie wymaga podjęcia przez organ ponadprzeciętnych czynności oraz ponadprzeciętnej analizy, a jedynie prostego udostępnienie w formie pisemnej, co doprowadziło do wydania przez organ decyzji, która nie respektuje mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego, który w uzasadnieniu wyraźnie wskazał, że organ winien udostępnić skarżącemu żądaną informację we wskazanym we wniosku zakresie, podczas gdy organ jest związany mocą wiążącą prawomocnego orzeczenia sądowego; 2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zw. z art. 170 p.p.s.a. polegające na utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy i odmowie udostępnienia informacji publicznej, mimo iż została podjęta z naruszeniem zasad swobodnej oceny materiału dowodowego oraz dotknięta wadą, polegającą na arbitralnej, niewszechstronnej i dowolnej ocenie materiału dowodowego, pomimo że całokształt okoliczności przedstawionych przez skarżącego, które zostały potwierdzone w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 stycznia 2024 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 634/23, przesądzają wprost, że wniosek o udostępnienie informacji z dnia 1 sierpnia 2023 r. dotyczy informacji publicznej prostej, stąd skarżący nie jest zobowiązany do wykazania przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, co tym samym powoduje, że organ winien udzielić skarżącemu żądanych informacji w całości, a zaskarżona decyzja powinna być wyeliminowana z obrotu prawnego; 3) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zw. z art. 170 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu, potwierdzającego zasadność odwołania, a w ślad za nim wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 1 sierpnia 2023 r., w tym błędne przyjęcie przez organ, że sąd ww. wyrokiem uchylił zaskarżoną decyzję ze względu na naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 i 2 i w zw. z art. 16 u.d.i.p oraz wskazał, że przedmiotem oceny sądu nie może być na tym etapie sprawa kwestii prawidłowości zastosowania prawa materialnego, podczas gdy sąd w przedmiotowym wyroku wyraźnie wskazał, iż ze względu na obawę, że dostrzeżone uchybienia zostaną powielone przez organ co wpłynie na ekonomikę postępowania, to wskazał, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej prostej, a niezależnie od powyższego skarżący wykazał przesłankę szczególnego interesu publicznego, co winno skutkować udzieleniem skarżącemu żądanej informacji w całości, 4) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p w zw. z art. 170 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu, potwierdzającego zasadność odwołania, a w ślad za nim wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 1 sierpnia 2023 r., w tym błędne przyjęcie przez organ, że żądane informacje mają charakter informacji publicznej przetworzonej a skarżący nie wykazał przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, w sytuacji gdy przedmiotowy wniosek dotyczył udostępnienia informacji publicznej prostej, co zresztą zostało potwierdzone w ww. wyroku, stąd wykazanie żądanej przez organ przesłanki szczególnie istotnego dla interesu publicznego nie znajduje na gruncie niniejszej sprawy zastosowania, przez co wydano decyzję, która narusza słuszny interes obywateli; 5) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 6 k.p.a. w zw. z art. 61 Konstytucji RP w zw. z art. 3 ust. 1 u.d.i.p w zw. z art. 170 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu potwierdzającego zasadność odwołania, a w ślad za nim wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 1 sierpnia 2023 r., w tym błędne przyjęcie, iż skarżący nie wykazał interesu publicznego, podczas gdy każdy obywatel ma prawo do uzyskiwania żądanych informacji mających charakter informacji publicznej prostej, natomiast w sytuacji gdy jest to informacja publiczna przetworzona skarżący musi wykazać interes publiczny, co też uczynił na gruncie niniejszej sprawy, co zresztą zostało potwierdzone w ww. wyroku, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, że żądane informacje stanowią informację publiczną przetworzoną a skarżący nie wykazał przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, a tym samym do wydania decyzji, która narusza słuszny interes obywateli; 6) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt u.d.i.p. w zw. z art. 170 p.p.s.a. poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu potwierdzającego zasadność odwołania, a w ślad za nim wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 1 sierpnia 2023 r., w tym błędne przyjęcie przez organ, że nieposiadanie na dzień złożenia wniosku gotowego zestawienia we wnioskowanej formie i zakresie przesądza o tym, iż żądana informacja jest informacją publiczną przetworzoną, podczas gdy czynności techniczne związane wyłącznie z udostępnieniem informacji posiadanych przez organ, bez potrzeby wykonywania odpowiednich analiz, zestawień i wyciągów przesądzają o tym, iż żądana informacja nie jest informacją publiczną przetworzoną, co zresztą zostało potwierdzone w ww. wyroku, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, że żądane informację stanowią informację publiczną przetworzoną a skarżący nie wykazał przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, a tym samym do wydania decyzji, która narusza słuszny interes obywateli; 7) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zw. z art. 170 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu, potwierdzającego zasadność odwołania, a w ślad za nim wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 1 sierpnia 2023 r., w tym błędne przyjęcie przez organ, że na gruncie niniejszej sprawy mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną, podczas gdy należy oddzielić pojęcie przetworzenia informacji od jej przekształcenia, które oznacza przede wszystkim proste, techniczne czynności, które niezbędne są do udzielenia wszelkiej informacji, w tym także prostej, a takie proste czynności musiałby podjąć organ na gruncie niniejszej sprawy, co zresztą zostało potwierdzone w ww. wyroku, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, iż żądane informacje stanowią informację publiczną przetworzoną; 8) naruszenie art. 6, art. 7 i art. 9 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a. i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 170 p.p.s.a. polegające na błędnym wskazaniu, że zaskarżona decyzja rozstrzyga sprawę co do istoty, albowiem organ odmawiając udostępnienia informacji, uzasadnił swoje stanowisko z podaniem podstawy prawnej i faktycznej, podczas gdy organ nie podał przyczyny odmowy udostępnienia informacji, wskazując wyłącznie na konieczność podjęcia dodatkowych czynności polegających na przyporządkowaniu danej osoby do konkretnej komórki organizacyjnej, co wymaga nakładu intelektualnego, co nie przesądza, iż nie jest to informacja publiczna przetworzona, wymagająca wykazania przez skarżącego interesu publicznego, co zresztą zostało potwierdzone w ww. wyroku, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, iż żądane informacje stanowią informację publiczną przetworzoną; 9) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem reguł wymienionych w przepisie, w szczególności brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób; 10) art. 80 k.p.a., art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów uznanych za udowodnione i dowodów, na których organ się oparł oraz przyczyny, z powodu której innym dowodom odmówił wiarygodności, co spowodowało nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa; 11) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, tym samym pozbawienie strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu; co doprowadziło do nieuzasadnionego utrzymania w mocy decyzji wydanej w I instancji i odmowy udostępnienia informacji publicznej wobec braku odniesienia się przez organ do treści podnoszonych w odwołaniu zarzutów, a jedynie ograniczenie się do lakonicznego stwierdzenia, że żądana przez skarżącego informacja jest informacją publiczną przetworzoną, a skarżący nie wykazał interesu publicznego, podczas gdy przedmiotowa informacja stanowi informację publiczną prostą, niemniej jednak skarżący w toku postępowania wykazał przesłankę szczególnie ważnego interesu publicznego, tym samym organ nie zebrał i nie rozpatrzył całości materiału dowodowego oraz nie zweryfikował stanu tej sprawy, a w konsekwencji nie odniósł się do tego w swoim rozstrzygnięciu. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł o: 1) uwzględnienie skargi w całości poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji ewentualnie: 2) uwzględnienie skargi w całości poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji oraz nakazanie organowi udostępnienia informacji publicznej, o której mowa w punkcie 2 oraz w części punktu 1 wniosku z dnia 1 sierpnia 2023 r. w zakresie dotyczącym informacji o wynikach przeprowadzonych postępowań konkursowych wraz z podziałem na poszczególne poradnie oraz oddziały, a także informacji z iloma lekarzami i na jakich oddziałach, w jakich poradniach została nawiązana współpraca w oparciu o umowy cywilnoprawne i kontrakty; 3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia reprezentującego skarżącego adwokata według norm przepisanych; 4) rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi strona odniosła się do podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości. W uzasadnieniu organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zaprezentowanie w sprawie oraz ustosunkował się do podniesionych w skardze zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy, w której wydano zaskarżoną decyzję i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Pomimo multiplikowania zarzutów skargi w istocie spór w rozpoznawanej sprawie sprowadzał się do oceny czy informacja ma charakter przetworzony, zatem czy organ prawidłowo odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej. Ponadto skarżący wskazywał, że organ rozpoznając ponownie sprawę był związany stanowiskiem wyrażonym przez WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 17 stycznia 2024 r. w sprawie I SA/Sz 634/23. W pierwszej kolejności rozważania należy rozpocząć od znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy stanowiska WSA w Szczecinie zawartego w wyroku z dnia 17 stycznia 2024r., stosownie bowiem do treści art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Powodem uchylenia zaskarżonej decyzji przez WSA w Szczecinie wyrokiem wydanym w sprawie I SA/Sz 634/23 było stwierdzenie naruszenia przez organ drugiej instancji art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 i 2 i w zw. z art. 16 u.d.i.p. polegającego na wydaniu decyzji w obu instancjach przez tę samą osobę. Obecnie kontrolowana decyzja organu drugiej instancji została wydana przez inną osobę – zastępcę Dyrektora ds. Lecznictwa organu, upoważnionego przez Dyrektora organu, tym samym uznać należało, że naruszenie przepisu art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 i 2 i w zw. z art. 16 u.d.i.p zostało w kontrolowanej decyzji wyeliminowane. Wskazać także należy, że zaskarżona decyzja została wydana w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, ponownie rozpoznając sprawę organ nie tylko odniósł się do wniesionego przez stronę środka odwoławczego, lecz także wskazał na okoliczności dotychczas w sprawie nie przedstawiane a dotyczące przede wszystkim zakresu dokumentacji związanej z zapytaniami wnioskodawcy oraz zakresem działań jakie organ obowiązany jest podjąć celem udzielenia na zadane przez wnioskodawcę pytania. Ponadto organ odniósł się do przedstawionych przez wnioskodawcę na jego zapytanie okoliczności mających przemawiać za istnieniem po jego stronie szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji będącej przedmiotem zapytania. Tym samym w ocenie sądu uznać należało, że w rozpoznawanej sprawie w istocie występuje odmienny stan faktyczny od tego, do którego odnosiły się uwagi zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA w Szczecinie z dnia 17 stycznia 2024 r. w sprawie I SA/Sz 634/23, gdzie sąd niezalenie od zaistnienia podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji, uznał za potrzebne wskazanie dalszych naruszeń prawa ze względu na ekonomikę postępowania. W konsekwencji sąd rozpoznający sprawę obecnie nie jest w sposób bezwzględny tymi uwagami związany jako odnoszącymi się do odmiennego stanu faktycznego i okoliczności sprawy. Podstawę materialną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy u.d.i.p., której art. 1 ust. 1 definiuje informację publiczną jako każdą informację o sprawach publicznych, podlegającą udostępnieniu na ustawowo określonych zasadach i trybie. Wobec otwartego katalogu danych stanowiących informację publiczną, skonkretyzowanego przez ustawodawcę w art. 6 ust. 1 u.d.i.p., w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, wedle którego przez informację publiczną należy rozumieć każdą wiadomość dotyczącą sfery faktów i danych, wytworzoną lub odnoszącą się do władz publicznych oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także do innych podmiotów, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. wyroki NSA z dnia 25 marca 2003 r. o sygn. akt II SA 4059/02 oraz z dnia 12 grudnia 2012 r. o sygn. akt I OSK 2149/12). Poza sporem był fakt, że organ jest organem, obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. oraz iż żądana informacja mieści się granicach art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. Osią sporu między stronami jest charakter (kwalifikacja) żądanej przez skarżącego informacji publicznej, prowadzący w konsekwencji do odmowy jej udostępnienia. W ocenie skarżącego, żądana informacja nie stanowi informacji przetworzonej, jednocześnie jednak wskazał on istnienie po jego stronie szczególnie istotnego znaczenia dla interesu publicznego żądanej informacji. Z kolei według organu, realizacja żądania strony prowadzi do podjęcia szeregu działań, w efekcie których wytworzona informacja - nieistniejąca jeszcze w dniu złożenia wniosku - zostanie przygotowana specjalnie dla skarżącego i zgodnie z jego oczekiwaniami. Uzyskanie informacji przetworzonej przez skarżącego musi poprzedzać wykazanie szczególnie istotnego jej znaczenia dla interesu publicznego, czego w ocenie organu w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał. Rozstrzygnięcie tej spornej kwestii należy zatem poprzedzić wyjaśnieniem, czym jest informacja przetworzona i jakie kryteria identyfikacyjne służą jej wyodrębnieniu. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że ustawodawca nie doprecyzował na gruncie u.d.i.p. pojęcia "informacja przetworzona", wobec czego ciężar dookreślenia tego pojęcia został przeniesiony na podmioty stosujące prawo. W rzeczywistości proces ustalania pojęcia "informacja przetworzona" odbywa się na gruncie judykatury. W toku stosowania przepisów u.d.i.p. w orzecznictwie sądowo-administracyjnym wykształcił się pogląd, wedle którego informacja przetworzona to taka informacja, na którą składa się określona liczba tzw. informacji prostych, podlegających wyodrębnieniu w sposób dostosowany do żądania wnioskodawcy poprzez konieczność dokonania stosownych analiz, wyciągów bądź zestawień (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z 21 września 2012 r., I OSK 1477/12 i z 17 października 2006 r., I OSK 1347/05; CBOSA). Biorąc pod uwagę dotychczasowe orzecznictwo sądowo-administracyjne i poglądy doktryny w tym zakresie można wyróżnić co najmniej dwie koncepcje i sposoby identyfikacji przesłanek uzasadniających konieczność przetworzenia informacji publicznej. Z pierwszą z nich, tzw. szeroką koncepcją identyfikacji czynności, które musi podjąć zobowiązany w celu wytworzenia informacji przetworzonej, mamy do czynienia wtedy, gdy kryterium identyfikującym stają się dodatkowe czynności, które musi wykonać podmiot zobowiązany w celu wytworzenia takiej informacji. Zazwyczaj chodzi o te czynności, których celem jest wyodrębnienie określonych informacji prostych (dokumentów) ze zbioru informacji znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego i przygotowanie ich do udostępnienia (zob. M. Jabłoński, Udostępnianie przetworzonej informacji publicznej, Wrocław 2015, s. 133). Z kolei druga koncepcja, tzw. wąska koncepcja przetworzenia informacji publicznej, opiera się na założeniu, że jest to tylko taka informacja, która w momencie złożenia wniosku nie istnieje, a jej wytworzenie wymaga twórczego i analitycznego działania zobowiązanego (jego pracowników), polegającego na stworzeniu informacji według kryteriów i metod wskazanych przez wnioskodawcę (zob. P. Fagielski, Informacja w administracji publicznej. Prawne aspekty gromadzenia, udostępniania i ochrony, Wrocław 2007, s. 85-86). W takim rozumieniu pojęcie "przetworzenie informacji publicznej" nie może być identyfikowane z sumą wszystkich działań techniczno-organizacyjnych, które musiałby podjąć zobowiązany w celu wyselekcjonowania zbioru dokumentów (informacji) będących podstawą przygotowania informacji przetworzonej. Bierze się pod uwagę tylko to, czy rzeczywiście konieczne byłoby twórcze (analityczne, systemowe, zbiorcze itd.) wytworzenie nowej informacji, nie istniejącej w chwili wystąpienia z wnioskiem. W konsekwencji wąskie rozumienie przetworzenia informacji publicznej sprowadza się do przyjęcia, że przetworzenie występuje jedynie wtedy, gdy po odpowiednim wyselekcjonowaniu dokumentów i ich merytorycznej ocenie - również pod kątem ochrony tajemnic ustawowych i prywatności - nie można ich traktować jako gotowych do udostępnienia, a jedynie jako źródła informacji niezbędnej do wytworzenia tej, której żąda wnioskodawca. A zatem przetworzenie informacji prostych będzie grupą czynności analitycznych polegających na odpowiednim zestawieniu tych informacji według kryteriów wskazanych przez wnioskodawcę, a następnie takim ich zredagowaniu, aby efekt finalny stanowił informację zaspokajającą jego żądanie w sposób zupełny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: WSA) we Wrocławiu z 19 grudnia 2005 r., IV SAB/Wr 47/05; CBOSA). Należy przy tym podkreślić, że obok konieczności podjęcia określonych czynności w celu wyodrębnienia materiału źródłowego dla potrzeb stworzenia informacji przetworzonej, szczególnie istotnym czynnikiem będzie wysiłek podmiotu zobowiązanego, a właściwie jego zasobów kadrowych, związany z taką realizacją tych czynności, aby wytworzona informacja publiczna była zgodna z oczekiwaniem wnioskodawcy. Proces przetwarzania informacji prostych prowadzić musi przy tym do wyodrębnienia informacji publicznej o nowej treści, co oznacza, że wytworzona informacja - w momencie złożenia wniosku - jeszcze nie istniała i powstała wyłącznie z inicjatywy osoby domagającej się jej udostępnienia (zob. D. Fleszar, Zasady dostępu do informacji publicznej przetworzonej, "Samorząd Terytorialny" 1-2/2011, s. 91-93). Przenosząc powyższe rozważania na grunt okoliczności badanej sprawy trzeba stwierdzić, że organ wykazał, iż informacje, które musi on udzielić jako adresat wniosku, nie można uznać za tzw. prostą informację publiczną, lecz za informację publiczną przetworzoną. Argumentacja organu co do tego, że nie dysponuje danymi wskazanymi we wniosku, bowiem nie posiada zestawienia z którego wynikałoby jakie były wyniki przeprowadzonych postępowań konkursowych poprzedzających zawarcie umowy o udzielania świadczeń zdrowotnych przez lekarzy oraz pozostały personel medyczny oraz jakie były ich wyniki z podziałem na poszczególne poradnie oraz oddziały, jak również nie posiada zestawienia ilościowego zawierającego dane w zakresie ilości lekarzy, z którymi zawarte zostały umowy cywilnoprawne/kontrakty z podziałem na oddziały i poradnie, a ich stworzenie wymagałoby podjęcia licznych czynności związanych z koniecznością dokonania przeglądu i analizy, po wcześniejszym wyszukaniu w archiwum, kilkuset indywidualnych zbiorów dokumentów prowadzonych w Dziale Kadrowo-Płacowym, dotyczących poszczególnych pracowników personelu białego i opracowania na tej podstawie bardzo obszernej informacji. A także wskazanie, że w okresie objętym zapytaniem w szpitalu przeprowadzono [...] konkursów ofert, a do konkursu ofert obejmującego największą liczbę zakresów udzielania świadczeń zdrowotnych złożono w przybliżeniu [...] ofert i wskazanie, że udostępnienie informacji publicznej zgodnie z wnioskiem, wiązałoby się z koniecznością dokonania badania każdej złożonej oferty oraz przyporządkowania jej do poszczególnych zakresów oraz jednostek wskazanych przez skarżącego, uznać należy, za przekonujące co do tego, że celem realizacji wniosku skarżącego organ jest obowiązany podjąć szereg czasochłonnych organ bowiem nie posiada gotowych żądanych przez skarżącego informacji. Zgodzić się należy także z organem co do tego, że do czynności jakie celem udzielenia skarżącemu odpowiedzi na jego zapytanie nie tylko zmuszony będzie dokonać analiz które są one dla niego nieprzydatne., lecz także zmuszony będzie do ręcznie wpisać informacje do wykazów sporządzanych dla wnioskodawcy, w efekcie czego powstaną nowe dokumenty, których organ nie posiadał nawet w szczątkowej formie, przed datą złożenia wniosku. W zaskarżonej decyzji organ ponadto wskazał, że podjęcie działań zmierzających do uczynienia zadość wnioskowi złożonemu przez skarżącego wymagałoby oddelegowania co najmniej kilku pracowników merytorycznych Działu Kadrowo-Płacowego. W ocenie sądu zatem za uprawniony należy uznać wniosek o wykazaniu przez organ, iż żądana w rozpoznawanej sprawie informacja ma charakter informacji przetworzonej. Organ bowiem w zaskarżonej decyzji dokonał oceny obszerności informacji (dokumentacji), których miałby udzielić na zapytanie skarżącego, uzasadnił swoje twierdzenia o ponadstandardowym nakładzie pracy, wymagającym użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych danych. Zasadnie zatem organ domagał się wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem zawnioskowanych informacji. Odnosząc się do oceny wykazania przez wnioskodawcę przesłanki szczególnie ważnego interesu publicznego w uzyskaniu wnioskowanej informacji wskazać należy ustawodawca również tej przesłanki nie zdefiniował. Pomocne tu może być ugruntowane orzecznictwo sądowo administracyjne, z którego wynika, że dla dokonania prawidłowej oceny, czy udzielenie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, ma znaczenie nie tylko intencja wnioskodawcy i wskazany przez niego cel, lecz także istota i charakter żądanej informacji. W przepisie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. chodzi bowiem m.in. o to, czy uzyskanie danej informacji przetworzonej może mieć realne znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w konkretnej dziedzinie życia społecznego i wpływać na usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności (wyrok WSA we Wrocławiu z 12 czerwca 20204 w sprawie II SA/Wr 159/24). Wskazuje się także na dwie przesłanki świadczące o spełnieniu kryterium szczególnej istotności dla interesu publicznego. Są to kryterium podmiotowe tj. kwalifikowany rodzaj podmiotu występującego z wnioskiem o dostęp do informacji publicznej np. poseł, senator oraz kryterium przedmiotowe tj. wykazanie, że informacja publiczna może przyczynić się do wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji w szerokim tego słowa znaczeniu. Przy czym także charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realna możliwość wykorzystania uzyskanej informacji mają wpływ na ocenę istnienia szczególnego interesu publicznego uzasadniającego ewentualne uwzględnienie wniosku (por. wyrok WSA w Krakowie z 17 maja 2024 r. w sprawie II SA/Kr 388/24). Realizując zobowiązanie organu do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem zawnioskowanych informacji, skarżący wskazał, że przesłanka ważnego interesu publicznego występuje, bowiem uzyskanie żądanych informacji pozwoli na weryfikację przez Okręgową Radę Lekarską [...] czy istnieje zagrożenie dla ciągłości udzielania świadczeń zdrowotnych. W ocenie sądu wykazanie w taki sposób szczególnego interesu publicznego uznać należy za wystarczające bowiem ciągłość udzielania świadczeń zdrowotnych niewątpliwie leży w interesie publicznym. Natomiast skarżący jako Prezes Okręgowej Rady Lekarskiej [...] może mieć wpływ na szerzenie informacji odnośnie do konieczności obsady wolnych etatów związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, co w konsekwencji może przyczynić się do pełnego obsadzenia w organie miejsc pracy związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, co z kolei wiąże się z wskazywanym przez skarżącego zapewnieniem ciągłości udzielania świadczeń zdrowotnych. Tym samym w ocenie sądu spełnione zostały przesłanki kryterium podmiotowego i przedmiotowego uzyskania informacji przetworzonej przez wnioskodawcę w rozpoznawanej sprawie. Mając na uwadze powyższe - działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) oraz art. 135 p.p.s.a. - sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania sąd postanowił w pkt II sentencji wyroku (art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.). Wskazania co do dalszych czynności wynikają wprost z treści uzasadnienia tego wyroku i sprowadzają się do uwzględnienia dokonanej przez sąd wykładni przepisów ustawy (u.d.i.p.), w odniesieniu do sytuacji faktycznej ustalonej w sprawie. Następnie organ zobowiązany będzie do ponownego rozpatrzenia złożonego wniosku, na podstawie właściwie zastosowanych przepisów ustawy (u.d.i.p.). Powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).