I SA/Sz 376/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędzia WSA Alicja Polańska po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za marzec, kwiecień i maj 2020 r. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia [...] marca 2021 r., znak: [...], Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2020 r., znak: [...], którą odmówiono A. K. prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Fundusz Emerytur Pomostowych za zatrudnionych pracowników za okres marzec, kwiecień, maj 2020 r. Powyższa decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, ze zm. – dalej "K.p.a.") oraz art. 31zq ust. 8 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm. – dalej w skrócie "ustawa o zwalczaniu COVID-19"), oraz w następującym stanie faktycznym. A. K. (dalej: "Strona", "Skarżąca") w dniu 08 kwietnia 2021 r. złożyła do Organu pierwszy wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za okres marzec-maj 2020 r. za siebie oraz osoby zatrudnione (tj. za ubezpieczonego T. K.). W treści wniosku (część II) Strona zaznaczyła pkt 1, wnosząc o zwolnienie jako płatnik zgłaszający mniej niż 10 ubezpieczonych. Z uwagi na zasygnalizowane przez pracowników Zakładu nieprawidłowości w wypełnieniu ww. wniosku, w dniu 29 maja 2020 r. (data wpływu do Organu) Strona ponownie złożyła wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za miesiące marzec, kwiecień i maj 2020 r. za wszystkie osoby ubezpieczone, tj. zarówno za Stronę, jak i za zatrudnionego przez Nią od dnia 13 marca 2020 r. zleceniobiorcę - T. K.. Wysokość należnych składek wskazana przez Stronę za poszczególne miesiące była następująca: 1) za marzec: [...] zł (w tym za przedsiębiorcę [...] zł, za zleceniobiorcę [...] zł), 2) za kwiecień: [...] zł, (w tym za przedsiębiorcę [...] zł, za zleceniobiorcę [...] zł), 3) za maj: [...] zł. Pismami z dnia 18 sierpnia 2018 r. Organ powiadomił Stronę o zwolnieniu z obowiązku uiszczenia składek za marzec 2021 r. w wysokości [...] zł, kwiecień 2020 r. w wysokości [...] zł oraz maj 2021 w wysokości [...] zł. Zwolnienie dotyczyło składek za samą Stronę. Następnie, decyzją z [...] grudnia 2020 r., znak: [...], Organ odmówił Stronie prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r. za zatrudnionych pracowników. Pismem z dnia 15 stycznia 2021 r. Strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy i o zwolnienie z opłacenia składek za siebie jako płatnika i za pracownika (zleceniobiorcę) jako osobę zgłoszoną do ubezpieczeń: za marzec 2020 r. w kwocie [...]zł, za kwiecień 2020 r. w kwocie [...]zł, oraz za maj 2020 r. w kwocie [...]zł. Decyzji z dnia [...] grudnia 2021 r. Strona zarzuciła naruszenie: art. 31zo ust. 1 ustawy o zwalczaniu COVID-19 przez jego błędną wykładnię; art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 6, art. 7a, art. 8, art. 77 i art. 80 - w zw. z art. 180; art. 107); oraz art. 11 i art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców. Decyzją z dnia [...] marca 2021 r., znak: [...], Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2020 r. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, Organ przywołał art. 31zo ust. 1 ustawy o zwalczaniu COVID-19 i wskazał, że Strona - jako płatnik składek - prowadziła działalność przed dniem 1 lutego 2020 r., wobec czego stan zgłoszonych osób ubezpieczonych był analizowany na dzień 29 lutego 2020 r. Stwierdzono, że na dzień 29 lutego 2020 r. Strona nie miała zgłoszonych osób ubezpieczonych z innych tytułów niż osoba prowadząca działalność i opłacająca składki na własne ubezpieczenia. Zgłoszenie przez Stronę pracownika do ubezpieczeń z kodem 04 11 00 nastąpiło dopiero w dniu 13 marca 2020 r. Tym samym, zdaniem Organu, Stronie - jako płatnikowi - przysługiwało zwolnienie z opłacania składek za okres marzec, kwiecień oraz maj 2020 r. jedynie za siebie jako osobę prowadzącą działalność gospodarczą, natomiast nie przysługiwało Jej prawo do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu ww. składek za zatrudnionych pracowników. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie - wniesioną pismem z dnia 9 kwietnia 2021 r. - na powyższą decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2021 r., Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 21 grudnia 2020 r. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 31zo ust. 1 ustawy zwalczaniu COVID-19 przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że prawo do zwolnienia z opłacania składek ZUS nie przysługuje płatnikowi za zleceniobiorcę zatrudnionego 13 marca 2020 r., a jedynie za siebie (badany jest stan ubezpieczonych na dzień 29 lutego 2020 r.), podczas gdy prawidłowa interpretacja tego przepisu prowadzi do wniosku, że zwolnienie obejmuje całokształt składek opłacanych przez przedsiębiorcę, który zgłosił się jako płatnik składek do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień najpóźniej 30 kwietnia 2020 r. zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych; 2) art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji przez rażące naruszenie zasady równości wobec prawa i zakazu dyskryminacji z jakiekolwiek przyczyny i przyjęcie, że wieloletni przedsiębiorca, który zatrudnił zleceniobiorcę po 29 lutego 2020 r. ma prawo jedynie do zwolnienia z opłacania składek odprowadzanych wyłącznie za siebie, w sytuacji gdy inny przedsiębiorca, który rozpoczął swoją działalność dopiero 31 marca 2020 r. i zgłosił do ubezpieczeń społecznych 8 ubezpieczonych zwalniany jest z obowiązku opłacenia składek zarówno za siebie jak i swoich 8 ubezpieczonych; 3) art. 6 K.p.a. w zw. z art. 180 K.p.a., tj. naruszenie zasady praworządności, co skutkowało bezpodstawną odmową zwolnienia z opłacenia składek za zleceniobiorcę mimo spełnienia przez płatnika warunków tego zwolnienia, a także naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 7a w zw. z art. 180 K.p.a., tj. naruszenie zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony; 2) art. 8 w zw. z art. 180 K.p.a., tj. naruszenie zasady pogłębiania zaufania i zasady równego traktowania; 3) art. 77 i art. 80 w zw. z art. 180 K.p.a., tj. brak wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów; 4) art. 11 ustawy - Prawo przedsiębiorców, tj. naruszenie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść przedsiębiorcy; 5) art. 12 ustawy - Prawo przedsiębiorców, tj. naruszenie zasady równego traktowania przedsiębiorców. W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła dotychczasowy przebieg sprawy oraz argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 16 czerwca 2021 r. (data wpływu do Sądu: 18 czerwca 2021 r.) Prokurator P. S. zgłosił swój udział w postępowaniu sądowym w sprawie zainicjowanej skargą A. K., i popierając skargę, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2021 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2020 r. Rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Skarga jest uzasadniona, Sąd bowiem, w wyniku kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, stwierdził, że Organ dopuścił naruszenia przepisów postępowania w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, co stanowiło podstawę uchylenia zaskarżonego aktu, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. - dalej w skrócie "P.p.s.a."). Zanim Sąd przejdzie do rozpoznania meritum sprawy, podkreślić należy, że dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd administracyjny rozpoznając sprawę bada, czy organy dokładnie wyjaśniły dokładnie stan faktyczny sprawy, czy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego, a tym samym, czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeżeli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia miały lub mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.). Nadto, w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (przepis art. 57a nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie). Rozpoznając wniesioną skargę w granicach tak zakreślonych kompetencji, Sąd stwierdził, że w badanej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa w sposób, który nakazał wyeliminować z obiegu prawnego decyzje organów obu instancji. Przedmiotem skargi, a tym samym przedmiotem kontroli Sądu, jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia [...] marca 2021 r., utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2020 r., którą odmówiono Skarżącej zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Fundusz Emerytur Pomostowych za marzec, kwiecień i maj 2020 r. za zatrudnionych pracowników. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, odwołując się do brzmienia art. 31zo ust. 1 ustawy o zwalczaniu COVID-19, Organ stanął na stanowisku że skoro Strona - jako płatnik składek - prowadziła działalność przed dniem 1 lutego 2020 r., to stan zgłoszonych osób ubezpieczonych - w odniesieniu do wszystkich miesięcy objętych wnioskiem o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek - winien być analizowany na dzień 29 lutego 2020 r. W konsekwencji, stwierdzając, że zgłoszenie przez Skarżącą do ubezpieczenia pracownika nastąpiło w dniu 13 marca 2020 r., Organ uznał, że Skarżącej - jako płatnikowi - przysługiwało zwolnienie z opłacania składek za okres marzec, kwiecień, oraz maj 2020 r., ale jedynie za siebie jako osobę prowadzącą działalność gospodarczą, natomiast nie przysługiwało Jej prawo do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu ww. składek za zatrudnionych pracowników, gdyż na dzień 29 lutego 2020 r. Strona jako płatnik nie miała zgłoszonych osób ubezpieczonych z innych tytułów niż osoby prowadzącej działalność i opłacającej składki na własne ubezpieczenie. Przywołać zatem należy znajdujący zastosowanie w spornej materii przepis art. 31zo ust. 1 ustawy o zwalczaniu COVID-19, zgodnie z którym, na wniosek płatnika składek, zwalnia się go z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należnych za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek: 1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r., 2) w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r., 3) w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r. - zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych. Zdaniem Sądu, konstrukcja normy zawartej w art. 31zo ust. 1 ustawy o zwalczaniu COVID-19 wskazuje na złożony charakter tego przepisu, z którego można wyinterpretować normę prawną właściwą dla danego okresu i deklaracji rozliczeniowej złożonej za ten okres. Jak zasadnie podniósł występujący w sprawie Prokurator P. S., analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że składa się on z dwóch części. W pierwszej części - przewiduje trzy okresy rozliczeniowe od marca 2020 r. do maja 2020 r., co do których możliwe jest zwolnienie z obowiązku uiszczenia składek, natomiast w drugiej części - określa się podstawy do zwolnienia wskazując w kolejnych punktach - odpowiednio do poszczególnych miesięcznych okresów rozliczeniowych - warunki zwolnienia dotyczące zarówno czasu zgłoszenia jako płatnika składek, jak i dat zgłoszenia przez niego osób ubezpieczonych. Wobec tego, dokonując właściwej wykładni językowej ww. przepisu, Sąd stwierdził, że zwolnienie z obowiązku uiszczenia składek będzie przysługiwało: 1. za marzec 2020 r. - jeżeli płatnik był zgłoszony przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r. zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych; 2. za kwiecień 2020 r. - jeżeli płatnik był zgłoszony w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r. zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych; 3. za maj 2020 r. - jeżeli płatnik był zgłoszony w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r. zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych. Przedstawiona literalna wykładnia przepisu art. 31zo ust. 1 ustawy o zwalczaniu COVID-19 pozostaje w zgodzie z regułami wykładni celowościowej oraz funkcjonalnej, gdyż niewątpliwie ustawodawca, podejmując inicjatywę legislacyjną w tym szczególnym okresie (obowiązywania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 ), miał w istocie na celu udzielenie pomocy publicznej przedsiębiorcom dotkniętym skutkami pandemii COVID-19, i wprowadzając w życie tę szczególną regulację prawną, dążył do jej urzeczywistnienia, wiążąc zwolnienie ze składek za poszczególne miesiące wprowadzonego "lockdownu" (zakazy, ograniczenia prowadzenia działalności gospodarczej) z konkretną sytuacją finansową poszczególnych przedsiębiorców w danym okresie rozliczeniowym. Tym samym Sąd uznał za sprzeczną z wykładnią nie tylko językową, ale również celowościową i funkcjonalną, dokonaną przez Organ interpretację art. 31zo ustawy o zwalczaniu COVID-19, według której, jeżeli płatnik był zgłoszony do płacenia składek przed 1 lutego 2020 r., dla uzyskania zwolnienia z opłacania nieopłaconych składek za każdy z trzech miesięcy wskazanych w ww. przepisie, konieczne jest, aby na dzień 29 lutego 2020 r. zgłosił do ubezpieczenia mniej niż 10 osób. Taka wykładnia jest nieracjonalna w kontekście celowości wprowadzenia tej szczególnej regulacji w sytuacji wprowadzenia i obowiązywania na całym obszarze Rzeczpospolitej Polskiej stanu epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Poza tym, wykładnia Organu skutkowałaby - z jednej strony - zwolnieniem tego rodzaju płatników z obowiązku uiszczenia składek nie tylko za marzec 2020 r., ale niejako automatycznie również za kwiecień i maj 2020 r., niezależnie od tego, czy w kolejnych okresach rozliczeniowych osoba taka nadal zgłaszała mniej niż 10 osób ubezpieczonych, z drugiej zaś strony - skutkowałaby pozbawieniem prawa do zwolnienia za kwiecień czy maj 2020 r. tego rodzaju płatników, tj. zgłoszonych przed 1 lutego 2020 r. jako płatnicy składek, a niezgłaszających na dzień 29 lutego 2020 r. ubezpieczonych, będących płatnikami składek w kolejnych miesiącach i zgłaszających dopiero w kolejnych miesiącach osoby do ubezpieczenia (w liczbie mniejszej niż 10 na dzień 31 marca 2020 r. czy 30 kwietnia 2020 r.). Przedstawione wyżej nieakceptowalne skutki wykładni dokonanej przez Organ, potwierdzają jednoznacznie jej wadliwość. Przenosząc powyższe uwagi na grunt stanu faktycznego badanej sprawy, wskazać należy, że z akt administracyjnych tej sprawy wynika, że Skarżąca zgłoszona była jako płatnik składek przed 1 lutego 2020 r. i zgłoszenie trwało w dalszym okresie, tj. co najmniej do 31 marca 2020 r. Na dzień 29 lutego 2020 r., Skarżąca do ubezpieczenia zgłosiła wyłącznie siebie, natomiast dodatkową osobę ubezpieczoną, tj. zleceniobiorcę T. K. - zgłosiła później, tj. w dniu 13 marca 2020 r. Wobec tego, z uwagi na niespełnienie przez Skarżącą wymogu wynikającego z art. 31zo ust. 1 pkt 1 ustawy o zwalczaniu COVID-19, zasadnie Organ odmówił Skarżącej zwolnienia ze składek należnych za marzec 2020 r. w stosunku do ubezpieczonego T. K.. Odnośnie natomiast odmowy zwolnienia z obowiązku należności z tytułu składek za kwiecień i maj 2020 r., zauważyć należy, że z akt sprawy nie wynika jednoznacznie, czy T. K. był zgłoszony do ubezpieczenia na dzień 31 marca 2020 r., a także na dzień 30 kwietnia 2020 r., jak też, kiedy dokładnie zgłoszenie ubezpieczenia T. K. ustało. Jedynie z oświadczeń Skarżącej co do wysokości składek za kwiecień i maj 2020 r., objętych żądaniem zwolnienia, a także wysokości zwolnień w tym zakresie przyznanych już przez Organ z tytułu obowiązku uiszczenia składek za Skarżącą jako ubezpieczonego przedsiębiorcę, można wnosić, że na dzień 31 marca 2020 r. T. K. był zgłoszony do ubezpieczenia przez A. K., zaś na dzień 30 kwietnia 2020 r. - już nie. To wskazywałoby, że Skarżącej przysługuje prawo do zwolnienia z obowiązku uregulowania składek za T. K. należnych za kwiecień 2020 r., natomiast za maj 2020 r. już nie. Jednakże, Sąd stwierdził, że z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie nie wynika, by Organ podjął jakiekolwiek ustalenia w tym zakresie, co nie pozwoliło na jednoznaczne przesądzenie spornej materii. Wobec tego, Sąd uznał, że Organ wydał decyzję z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 31zo ustawy o zwalczaniu COVID-19, polegającym na jego błędnej wykładni, a także naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. przez zaniechanie jednoznacznego wyjaśnienia, czy lub ewentualnie kiedy, ustało zgłoszenie przez płatnika składek do ubezpieczenia zleceniobiorcy, T. K., a co za tym idzie - czy na dzień 31 marca 2020 r. oraz na dzień 30 kwietnia 2020 r. osoba ta była zgłoszona jako ubezpieczony. Stwierdzając wskazane wyżej naruszenia przepisów prawa Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 P.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji. Na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. e) P.p.s.a. niniejsza sprawa z Zakład Ubezpieczeń Społecznych zwolniona jest z kosztów sądowych. Ponownie rozpoznając sprawę Organ - będąc związanym oceną prawną sprawy i wskazaniami Sądu, stosownie do art. 153 P.p.s.a. - uwzględni zawartą w uzasadnieniu wyroku ocenę prawną sprawy, w tym wykładnię przepisu art. 31zo ust. 1 ustawy o zwalczaniu COVID-19, i przeprowadzi postępowanie zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a więc zgromadzi materiał dowodowy niezbędny do usunięcia istniejących wątpliwości i powtórnie oceni wniosek Skarżącej w aspekcie spełnienia przez Skarżącą przesłanek niezbędnych do uzyskania przedmiotowego zwolnienia, dając temu wyraz w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. Niniejsza sprawa, wyznaczona na rozprawę, z uwagi na realnie istniejące zagrożenie dla zdrowia osób uczestniczących w rozprawie, została skierowana i rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, a podstawą były następujące przepisy: art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), art. 20 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 późn. zm.) oraz § 3 zarządzenia Nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 oraz § 1 ust. 1 i 2 zarządzenia Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obszarem, na którym wystąpił stan epidemii. Wyżej powołane wyroki są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na internetowej stronie pod adresem: www.nsa.gov.pl