I SA/Sz 376/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 8 listopada 2023 r. sprawy ze skargi M.G. na postanowienie Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 28 kwietnia 2023 r. nr 9016-2023-145/M-6400 w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia odwołania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Szczecinie (organ) odmówił M. G. przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatu W. ARiMR w M. (organ I instancji) z 20 stycznia 2022 r. odmawiającej przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2018 r. W uzasadnieniu tej treści rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że decyzja organu I instancji z 20 stycznia 2022 r. została skutecznie doręczona M. G. 7 lutego 2021 r. w trybie art. 44 § 4 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2023.775 ze zm. - K.p.a). Korespondencja, zawierająca tę decyzję, była awizowana 24 stycznia i 1 lutego 2022 r., po czym zwrócona nadawcy 8 lutego 2022 r. Następnie 2 czerwca 2022 r. M. G. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji z 20 stycznia 2022 r. Uzasadniał, że nie odebrał decyzji, gdyż od 10 stycznia do 31 marca i od 3 kwietnia do 26 maja 2022 r. przebywał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Dopiero od 27 maja 2022 r. nie pozostaje na zwolnieniu lekarskim i może podejmować wszelkie czynności. W tych okolicznościach nie mógł zapoznać się z treścią decyzji organu I instancji z 20 stycznia 2022 r. Dlatego nie złożył odwołania w ustawowym terminie. Do omawianego wniosku o przywrócenie terminu M. G. dołączył zaświadczenie lekarskie, pełnomocnictwo z 27 maja 2022 r. Organ nie zgodził się z wnioskiem M. G. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji z 20 stycznia 2022 r. Nawiązał do art. 58 § 1, § 2 K.p.a i motywował, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z zachowaniem ustawowego terminu zgodnie z prawomocnym wyrokiem z 7 grudnia 2022 r. sygn. I SA/Sz 565/22. Przeszkoda, na którą powołał się M. G., ustała bowiem 27 maja 2022 r. Jednocześnie organ odnotował, że M. G. dołączył do wniosku o przywrócenie terminu odwołanie od decyzji organu I instancji z 20 stycznia 2022 r. Jednak, w ocenie organu, M. G. nie wykazał braku winy w związku z uchybieniem terminowi do złożenia odwołania od wymienionej decyzji organu I instancji. Przede wszystkim organ zaznaczył, że decyzja organu I instancji z 20 stycznia 2022 r. została prawidłowo doręczona z zachowaniem warunków określonych w art. 44 § 1 - § 4 K.p.a. W następstwie ustawowy termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upłynął z 21 lutego 2022 r. Zdaniem organu, przy ocenie ustawowej przesłanki w postaci braku winy w uchybieniu terminowi należało wziąć pod uwagę obiektywny miernik staranności strony, która należycie dba o swoje interesy. Organ przyjął, że z brakiem winy mamy do czynienia tylko w przypadku zaistnienia okoliczności niezależnych od strony, niemożliwych do przezwyciężenia. Nawet najpoważniejsza choroba o charakterze przewlekłym, o ile tylko strona ma obiektywne możliwości podjęcia określonych czynności, nie stanowi uprawdopodobnienia braku zawinienia w uchybieniu terminowi. Jedynie nagłe, nie do przewidzenia zdarzenie może uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminowi. Zatem choroba, pogorszenie stanu zdrowia musi mieć charakter niespodziewany, nagły, odpowiednio nasilony. W świetle powyższego organ stwierdził, ze M. G. obiektywnie mógł złożyć odwołanie od decyzji organu I instancji z 20 stycznia 2022 r. w ustawowym terminie, pomimo choroby. Organ zwrócił uwagę, że dopiero 26 maja 2022 r. lekarz wystawił zaświadczenie lekarskie, co oznacza, że choroba nie była zdarzeniem nagłym i uniemożliwiającym dokonanie czynności w postępowaniu administracyjnym. Ponadto M. G. tylko ogólnie powołał się na chorobę i leczenie. Nie przedstawił na te okoliczności żadnej dokumentacji medycznej. Organ odnotował, że M. G. podejmował czynności dotyczące wypowiedzenia i udzielenia pełnomocnictwa odpowiednio 4 kwietnia i 11 kwietnia 2022 r. W tej ostatniej dacie do akt postępowania administracyjnego wpłynęło pełnomocnictwo udzielone przez M. G. adwokatowi R. M., opatrzone datą 16 lutego 2021 r., obejmujące prawo do reprezentowania przed organami, sądami administracyjnymi wszystkich instancji między innymi w sprawie dopłat bezpośrednich w ramach wszystkich płatności dotyczących lat 2018-2021. W podsumowaniu organ stanął na stanowisku, w myśl którego M. G. nie uprawdopodobnił, aby uchybienie terminowi do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji z 20 stycznia 2022 r. miało być spowodowane przyczynami, które były od niego niezależne i nie do przezwyciężenia. M. G. (skarżący) złożył skargę na powyższe postanowienie organu. Zarzucił naruszenie art. 58 § 1 K.p.a. przez przyjęcie, że nie wystąpiły przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji z 20 stycznia 2022 r. W następstwie wniósł o: - zmianę zaskarżonego postanowienia i przywrócenie uchybionego terminu do złożenia odwołania, zgodnie z wnioskiem; - ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia; - zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu formułowanych zarzutów i wniosków skarżący wykazywał, że 27 maja 2022 r. ustanowił pełnomocnika w sprawie do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji z 20 stycznia 2022 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności w postępowaniu administracyjnym. Spełnił wszystkie ustawowe przesłanki z art. 58 § 1, § 2 K.p.a. Skarżący motywował, że decyzji organu I instancji z 20 stycznia 2022 r. nie odebrał, gdyż przebywał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim - długotrwałej chorobie i leczeniu. Nie był w stanie wykonywać jakichkolwiek czynności proceduralnych i faktycznych. Dopiero od 27 maja 2022 r. nie pozostawał na zwolnieniu lekarskim i mógł złożyć odwołanie. Decyzja organu I instancji z 20 stycznia 2022 r. nie została mu prawidłowo doręczona, skoro przebywał w tym czasie na zwolnieniu lekarskim. O tej decyzji dowiedział się dopiero podczas przeglądania akt. Faktycznie 16 lutego 2022 r. ustanowił pełnomocnika w sprawie między innymi dopłat bezpośrednich w ramach wszystkich płatności za lata 2018-2021. Lekarz 31 marca 2022 r. stwierdził nieznaczną poprawę stanu zdrowia skarżącego i dlatego nie przedłużył zwolnienia lekarskiego. Zalecił oszczędny tryb życia. W związku z tym skarżący 1 kwietnia 2022 r. w siedzibie organu I instancji zapoznał się "z teczką aktową za rok 2020". Jednak z uwagi na złe samopoczucie 3 kwietnia 2022 r. lekarz ponownie wystawił skarżącemu zwolnienie lekarskie do 26 maja 2022 r. W dalszej kolejności skarżący argumentował, że "Na mocy pełnomocnictwa z dnia 16.02.2022r. zostało wystosowane upoważnienie substytucyjne w dniu 07.04.2022r. dla Z. K. i M. B. do przejrzenia i sporządzenia fotokopii akt sprawy. W dniu 08.04.2022r. M. G. wypowiedział pełnomocnictwo adw. R. M.. W dniu 11.04.2022r. Z. K. i M. B. udostępniono akta sprawy, jednak na ów czas nie byli oni już władni do zapoznania się z tymi aktami, z uwagi na wypowiedzenie pełnomocnictwa adw. R. M. w dniu 08.04.2022r. Substytucja została anulowana w dniu 11.04.2022r. W tym samym dniu Z. K. otrzymał upoważnienie od M. G. do zapoznania się z aktami w sprawie wniosków obszarowych za lata 2018-2020. Na mocy tego upoważnienia Z. K. zapoznał się z aktami sprawy w dniu 29.04.2022r." "Skarżący na skutek swojej choroby nie był w stanie podejmować świadomych i faktycznych czynności procesowych przez cały okres trwania choroby. Dlatego też uznać należy, iż skarżący uprawdopodobnił ten fakt. Ponadto jak podniesiono wyżej - orzeczenie nie zostało prawidłowo doręczone skarżącemu. Mając na uwadze w/w argumenty - uznać należy, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy M. G., dlatego też złożenie przedmiotowej skargi jawi się jako uzasadnione i konieczne." Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie organu jest zgodne z prawem. Spór skarżącego z organem koncentrował się na przesłankach przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji z 20 stycznia 2022 r. W myśl art. 58 K.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (art. 58 § 1 K.p.a.). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 K.p.a.). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne. (art. 58 § 3 K.p.a.). Ponadto zgodnie z art. 134. K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W przytoczonym stanie prawnym przede wszystkim należy wyjaśnić, że kwestia prawidłowości doręczenia decyzji organu I instancji nie podlega ocenie dwukrotnie, raz na potrzeby stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania i ponownie przy rozpatrywaniu wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności w postępowaniu administracyjnym. Postępowania dotyczące każdej z tych kwestii, a więc stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania (art. 134 K.p.a.) oraz przywrócenia terminu do dokonania tej czynności w postępowaniu administracyjnym (art. 58 § 1 - § 3, art. 134 K.p.a.) mają odrębne, niepokrywające się zakresy przedmiotowe. W związku z tym, wnosząc o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji z 20 stycznia 2022 r., skarżący nie może jednocześnie skutecznie kwestionować doręczenia tej decyzji. Z prawomocnego wyroku z 7 grudnia 2022 r. sygn. I SA/Sz 565/22 wynika, że decyzja organu I instancji z 20 stycznia 2022 r. została skutecznie doręczona w trybie art. 44 § 4 K.p.a., a termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upływał z 21 lutego 2022 r. Tej treści stanowisko prawne przyjęte w prawomocnym wyroku sądowym wiązało organ i wiąże sąd na potrzeby niniejszej kontroli legalności zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2023.1634 ze zm. - P.p.s.a.). Należy również zauważyć, że stosownie do art. 58 § 1 K.p.a przywrócenie terminu, ze swej prawnej istoty, może znaleźć zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy doszło do jego uchybienia. Można powiedzieć, że fakt uchybienia terminowi otwiera stronie drogę do ubiegania się o przywrócenie uchybionego terminu. Jeśli zatem skarżący twierdzi, że decyzja organu I instancji z 20 stycznia 2022 r. nigdy nie została mu doręczona w sposób przewidziany przez prawo, to w takiej sytuacji ustawowy termin na złożenie odwołania od tej decyzji nie mógłby rozpocząć biegu. Wynika to z treści art. 129 § 2 K.p.a., który mówi o tym, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. W rezultacie, nawet gdyby przyjąć, jak przekonuje skarżący, że decyzja organu I instancji z 20 stycznia 2022 r. nie została mu dręczona, to konsekwentnie jego wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od tej decyzji organu I instancji także byłby nieuzasadniony, bo nie można rozważać przywrócenia terminu, który nie rozpoczął biegu, a więc nie mógł zostać uchybiony. Trzeba zatem podkreślić, że skarżący nie może zasadnie jednocześnie twierdzić, że decyzja organu I instancji z 20 stycznia 2022 r. nie została doręczona i domagać się przywrócenia terminu do złożenia od niej odwołania. Wobec tego argument skarżącego, nawiązujący do niedoręczenia decyzji organu I instancji z 20 stycznia 2022 r., nie mógł podważać legalności kontrolowanego postanowienia organu. Natomiast odnosząc się do okoliczności, dotyczących stanu zdrowia skarżącego i zaświadczenia lekarskiego z 26 maja 2022 r., sąd ocenia, że stanowisko organu w tym zakresie również zasługuje na akceptację z punktu widzenia prawa. Na gruncie przesłanki z art. 58 § 1 K.p.a. w postaci braku winy w uchybieniu terminowi trafnie organ stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił, aby złożył odwołanie po upływie ustawowego terminu z przyczyn przez niego niezawinionych, a więc obiektywnie całkowicie od niego niezależnych i których nie był w stanie przezwyciężyć nawet przy dołożeniu wszelkich możliwych starań, maksymalnej w danych warunkach staranności. Skarżący nie wymienił bowiem żadnej okoliczności faktycznej, która miałaby stanowić zewnętrzną, obiektywną i niepodlegającą przezwyciężeniu przeszkodę w terminowym złożeniu odwołania. O braku winy w uchybieniu terminowi można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności w postepowaniu administracyjnym. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie tej przesłanki należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie określonej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu przez stronę możliwych działań w celu zachowania ustawowego terminu przewidzianego na jej dokonanie. Brak winy w uchybieniu terminowi podlega ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności indywidualnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można i należy wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Uprawdopodobnienie przeszkód obiektywnie uniemożliwiających dochowanie terminu w postępowaniu administracyjnym obciąża stronę, która wnioskuje o przywrócenie terminu. Uprawdopodobnienie oznacza, że powinna ona jedynie w sposób wiarygodny uzasadnić okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w terminie, bez konieczności jej dowodzenia. Przeszkodą uzasadniającą przywrócenie terminu przekładowo może być siła wyższa, czy szczególne, nagłe, nieprzewidywalne zdarzenie losowe. Jednocześnie trzeba zaznaczyć, że w art. 58 § 1 K.p.a. ustawodawca nie stopniuje winy w uchybieniu terminowi. Oznacza to, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminowi wyłącza możliwość zastosowania instytucji przywrócenia terminu. W świetle powyższego trafnie organ przyjął, że zaświadczenie lekarskie z 26 maja 2022 r., w myśl którego skarżący od 10 stycznia do 31 marca i następnie od 3 kwietnia do 26 maja 2022 r. nie był zdolny "do pełnienia czynności" nie stanowiło uprawdopodobnienia braku winy skarżącego w uchybieniu terminowi do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji z 20 stycznia 2022 r. w rozumieniu art. 58 § 1 K.p.a. Po pierwsze, bliżej nieokreślona niezdolność "do pełnienia czynności" nie jest równoznaczna z sytuacją, w której wystąpiło konkretne, nagłe i obiektywnie nie do przezwyciężenia zdarzenie. Z omawianego zaświadczenia lekarskiego nie wynika bowiem, na czym konkretnie miała polegać niezdolności skarżącego "do pełnienia czynności". Co więcej, w tym zaświadczeniu lekarz nie stwierdził, co było powodem tej niezdolności, jaki miała ona zakres, stopień nasilenia. W następstwie tylko na podstawie tego zaświadczenia lekarskiego nie można było zasadnie przyjąć, że skarżący obiektywnie nie mógł złożyć odwołania od decyzji organu I instancji z 20 stycznia 2022 r. samodzielnie bądź korzystając z pomocy osoby trzeciej, w tym ustanawiając pełnomocnika. Uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi w realiach analizowanej sprawy wymagało od skarżącego nie tylko złożenia zaświadczenia lekarskiego o niezdolności do "pełnienia czynności", ale także wiązało się z obowiązkiem skarżącego skonkretyzowania okoliczności, które tę niezdolność miały powodować. Takich okoliczności skarżący nie wymienił. W konsekwencji organ nie miał przesłanek faktycznych do oceny, czy i na ile niezdolność skarżącego do "pełnienia czynności" była tożsama z obiektywnym brakiem zawinienia w uchybieniu terminowi do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji z 20 stycznia 2022 r. Wyłącznie ogólne twierdzenia skarżącego o pogarszającym się stanie zdrowia nie były wystarczające z punktu widzenia prawidłowo rozumianej przesłanki braku zawinienia określonej w art. 58 § 1 K.p.a. Co do zasady, przebywanie na zwolnieniu lekarskim, przewlekłe choroby, nie świadczą o braku winy w rozumieniu omawianej ustawowej przesłanki przywrócenia terminu. Osoba przewlekle chora, mająca kłopoty zdrowotne ma obowiązek takiego zorganizowania swoich spraw, aby podczas trwającej niedyspozycji jej interesy nie doznały uszczerbku. Wobec tego w ramach podstawowej staranności skarżący powinien był zadbać o to, aby odwołanie od decyzji organu I instancji z 20 stycznia 2022 r. zostało złożone z zachowaniem ustawowego terminu. Postępowanie administracyjne toczyło się z wniosku skarżącego, a więc bez wątpienia skarżący wiedział, że organ I instancji podejmuje czynności zmierzające do wydania decyzji w sprawie. Co więcej, z przedstawionych sądowi akt postępowania administracyjnego wynika, że skarżący 11 kwietnia 2022 r. ustanowił pełnomocników, którzy 29 kwietnia 2022 r. zapoznawali się z aktami postępowań administracyjnych w sprawie płatności i pomocy wnioskowanych przez skarżącego. Ponadto skarżący argumentował, że "Na mocy pełnomocnictwa z dnia 16.02.2022r. zostało wystosowane upoważnienie substytucyjne w dniu 07.04.2022r. dla Z. K. i M. B. do przejrzenia i sporządzenia fotokopii akt sprawy. W dniu 08.04.2022r. M. G. wypowiedział pełnomocnictwo adw. R. M.. W dniu 11.04.2022r. Z. K. i M. B. udostępniono akta sprawy, jednak na ów czas nie byli oni już władni do zapoznania się z tymi aktami, z uwagi na wypowiedzenie pełnomocnictwa adw. R. M. w dniu 08.04.2022r. Substytucja została anulowana w dniu 11.04.2022r. W tym samym dniu Z. K. otrzymał upoważnienie od M. G. do zapoznania się z aktami w sprawie wniosków obszarowych za lata 2018-2020. Na mocy tego upoważnienia Z. K. zapoznał się z aktami sprawy w dniu 29.04.2022r." Przytoczone okoliczności, na które powołuje się skarżący, potwierdzają jego aktywność w postępowaniu administracyjnym, także w czasie wymienionym w zaświadczeniu lekarskim z 26 maja 2022 r. W tym stanie sprawy zgodnie z prawem organ stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił, aby złożył odwołanie od decyzji organu I instancji z 20 stycznia 2022 r. z uchybieniem ustawowemu terminowi przewidzianemu na dokonanie tej czynności w postępowaniu administracyjnym z przyczyn niezawinionych, na które obiektywnie nie miał żadnego wpływu i których nie był w stanie przezwyciężyć, nawet przy dołożeniu największego w danych warunkach wysiłku. Na zakończenie należy wyjaśnić, że od 16 grudnia 2020 r. obowiązuje w porządku prawnym art. 15zzzzzn2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2023.1327 ze zm. - ustawa COVID-19). Ustawodawca przyjął w tej regulacji, że w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej, 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, 3) przedawnienia, 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu (art. 15zzzzzn2 ust. 1). W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (art. 15zzzzzn2 ust. 2). Stan epidemii, do którego nawiązuje art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID-19, trwał od 20 marca 2020 r. do 16 maja 2022 r. (Dz.U.2022.340, Dz.U.2022.1027). Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu 2 czerwca 2022 r. (data nadania korespondencji w krajowej placówce pocztowej), ale w żaden sposób nie powiązał przyczyn uchybienia terminowi do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji z 20 stycznia 2022 r. ze stanem epidemii COVID-19. Jedyny argument skarżącego sprowadzał się do zaświadczenia lekarskiego z 26 maja 2022 r., w którym ujęta została niezdolność do "pełnienia czynności" nieskonkretyzowana ani co do przyczyn, ani co do zakresu. W posumowaniu powyższych rozważań sąd ocenia, że organ nie naruszył prawa, odmawiając skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji z 20 stycznia 2022 r. Z tych powodów niezasadna skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.