I SA/Sz 379/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA – Kazimierz Maczewski po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej . z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia [...] nr [...], ustalającą A. M. podatek od spadków i darowizn w wysokości [...] zł. Decyzja organu II instancji została doręczona skarżącej po dwukrotnym awizowaniu przesyłki w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) z adnotacją "Zwrot – nie podjęto w terminie" w dniu 8 lutego 2010 r. W decyzji zawarto pouczenie, iż stronie, w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, przysługuje prawo do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Pismem z dnia 18 marca 2010 r. skarżąca zwróciła się Dyrektora Izby Skarbowej o ponowne nadesłanie jej decyzji z dnia [...]. Kopię decyzji organu II instancji doręczono skarżącej w dniu 13 kwietnia 2010 r. W dniu 29 kwietnia 2010 r. (data stempla pocztowego) skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadku gdy ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, to za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy (art. 83 § 2 p.p.s.a.). Art. 83 § 3 ustawy, stanowi, że oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W przedmiotowej sprawie decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] została prawidłowo doręczona skarżącej w trybie przewidzianym w art. 150 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 (tj. osobiście adresatowi w miejscu zamieszkania lub w miejscu pracy albo w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu) poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę (art. 150 § 1 pkt 1 tejże ustawy). Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (art. 150 § 1a Ordynacji podatkowej). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (tj. 14 dni), a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej). Należy zauważyć, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się potwierdzenie dwukrotnego awizowania przesyłki pocztowej zawierającej przedmiotową decyzję. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. W takim przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia wskazanego okresu, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Zatem, biorąc pod uwagę powyższe uregulowanie wprowadzające tzw. fikcję prawną doręczenia, uznać należy w niniejszej sprawie, że zaskarżona decyzja została doręczona stronie w dniu 8 lutego 2010 r. Bez znaczenia jest przy tym późniejsze faktyczne doręczenie skarżącej kopii decyzji, co w przedmiotowej sprawie nastąpiło w dniu 13 kwietnia 2010 r. W świetle powyższych uwag w niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi upływał w dniu 10 marca 2010 r. Skargę natomiast złożono w urzędzie pocztowym w dniu 29 kwietnia 2010 r. Oznacza to, że skargę złożono z uchybieniem 30-dniowego terminu do jej wniesienia. Z tej przyczyny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.