I SA/Sz 382/11

Dnia 11 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Marzena Kowalewska po rozpoznaniu w dniu 11 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.K. o uzupełnienie co do zwrotu kosztów wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 sierpnia 2011 r. sygn. akt I SA/Sz 382/11 podjętego w sprawie ze skargi J.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr[...] , w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzjom określającym zobowiązanie w podatku od towarów i usług za I, II, III kwartał 2005 r. postanawia odmówić uzupełnienia wyroku J.K., reprezentowana przez męża – I. K., pismem z dnia [...] r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r., nr [...] , w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzjom określającym zobowiązanie w podatku od towarów i usług za I, II, III kwartał 2005 r. W skardze zawarto żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Sądu z dnia [...] r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie[...] zł. W dniu 15 kwietnia 2011 r. pełnomocnikowi doręczono odpis tego zarządzenia wraz z pismem z dnia 12 kwietnia 2011 r., zawierającym pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia oraz treści m.in. przepisu art. 210 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a". Należny wpis od skargi został uiszczony w dniu 21 kwietnia 2011 r. Pismami z dnia 9 maja 2011 r. i 21 czerwca 2011 r., doręczonymi odpowiednio – 11 maja 2011 r. i 24 czerwca 2011 r., zawiadamiano pełnomocnika skarżącej o kolejno wyznaczanych terminach rozprawy, każdorazowo dołączając pouczenie o treści m.in. art. 210 § 1 P.p.s.a. Na rozprawę, która odbyła się w dniu 27 lipca 2011 r., stawił się pełnomocnik skarżącej, który oświadczył, że popiera skargę i wnosi o stwierdzenie wydania postanowienia z rażącym naruszeniem prawa w związku z art. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa. Treść oświadczenia została zawarta w protokole rozprawy. W dniu 4 sierpnia 2011 r. Sąd ogłosił wyrok w sprawie, którym uchylił zaskarżone postanowienie (pkt 1 wyroku) oraz stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu (pkt 2). Odpis powyższego orzeczenia wraz z uzasadnieniem, sporządzonym stosownie do dyspozycji art. 163 § 1 i § 3 P.p.s.a, doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 30 września 2011 r. Pismem z dnia 5 października 2011 r., I. K., działając w imieniu J. K., złożył wniosek o uzupełnienie wyroku z dnia 4 sierpnia 2011 r. o orzeczenie w przedmiocie zwrotu poniesionych kosztów postępowania w kwocie[...] zł, tj. obejmujących: uiszczony wpis od skargi ([...] zł), koszt dojazdu ([...] zł), utracony zarobek na skutek stawiennictwa pełnomocnika w sądzie ([...] zł) i koszt uzyskania porady od doradcy podatkowego ([...] zł). We wniosku wskazano, że pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przyznanie jej należnych kosztów ustnie w czasie rozprawy sądowej, lecz nie ma wiedzy, czy zostało to odnotowane w protokole ze sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Jedną z instytucji służących rektyfikacji orzeczeń sądowych jest instytucja uzupełnienia przewidziana na gruncie postępowania przed sądami administracyjnymi w art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a". Zgodnie z tym przepisem, strona może w terminie czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przy czym, jak stanowi art. 157 § 2 w związku z art. 16 § 2 P.p.s.a., wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego. Zgodnie z przepisem art. 200 P.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zwrot kosztów postępowania, co do zasady, nie następuje z urzędu. Stosownie bowiem do treści art. 209 P.p.s.a., sąd ma obowiązek rozstrzygnąć o przyznaniu należnych kosztów w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204, w razie zgłoszenia przez stronę wniosku w powyższym zakresie. Przy czym wniosek ten może zostać zgłoszony jedynie w terminie zakreślonym w przepisie art. 210 § 1 P.p.s.a., który stanowi, iż strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata lub radcy prawnego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie. Reguła wyrażona w przepisie art. 210 § 1 P.p.s.a. doznaje wyłączenia jedynie w przypadku przewidzianym w art. 210 § 2 P.p.s.a., tj. w przypadku orzekania na posiedzeniu niejawnym, gdy strona nie jest reprezentowana przez adwokata lub radcę prawnego, albowiem wówczas o kosztach należnych stronie sąd orzeka z urzędu. Stosownie do powyższego, uzupełnienie orzeczenia podjętego na posiedzeniu jawnym o rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów następuje tylko w tych wypadkach, w których sąd nie orzekł o kosztach, mimo że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania. W rozpoznawanej sprawie skarżąca ani wraz ze skargą na opisane na wstępie postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S., ani w terminie późniejszym, nie złożyła wniosku o przyznanie na jej rzecz należnych kosztów. W szczególności akta sprawy nie potwierdzają zgłoszenia takiego wniosku przez pełnomocnika skarżącej, czy to w formie pisemnej, czy ustnej – do protokołu rozprawy z dnia 27 lipca 2011 r. Z protokołu tego wynika bowiem, że pełnomocnik skarżącej jedynie oświadczył, że popiera skargę i wnosi o stwierdzenie wydania postanowienia z rażącym naruszeniem prawa w związku z art. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (k. 50 akt sądowych). Podkreślić przy tym należy, że ze względu na fakt, iż skarżąca nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, Sąd, stosownie do zasady wynikającej z art. 6 P.p.s.a., trzykrotnie (pismami z dnia 12 kwietnia 2011 r., 9 maja 2011 r. i 21 czerwca 2011 r.- k. 15, 22, 45 akt sądowych), pouczył ją o obowiązku złożenia wniosku w tym zakresie, w terminie przewidzianym w art. 210 § 1 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, wobec niezgłoszenia przez skarżącą najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia wniosku o przyznanie należnych kosztów, brak było podstaw do orzeczenia przez Sąd w wyroku z dnia 4 sierpnia 2011 r. o przyznaniu skarżącej należnych kosztów. Wobec tego, na podstawie art. 157 § 1 i § 2 P.p.s.a., Sąd orzekł o odmowie uzupełnienia wskazanego orzeczenia.