I SA/Sz 387/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Woźniak po rozpatrzeniu w dniu 24 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2010 r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. B. W. wraz ze skargą na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 7 grudnia 2012 r. określającą B. W. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów usług za 2010 rok w wysokości [...] zł, złożyła wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Skarżąca podniosła, że jako nauczycielka utrzymuje całą rodzinę, jej mąż na skutek prowadzonych kilku postępowań podatkowych ma zablokowane wszystkie aktywa finansowe. Konieczność natychmiastowego wykonania decyzji spowodowałaby bardzo dotkliwe skutki dla całej rodziny strony, zagrażające jej egzystencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. W tej kwestii stanowisko orzecznictwa i doktryny jest zgodne i niezmienne. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej spraw, stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała, aby zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji . We wniosku nie powołała żadnych okoliczności, które mogłoby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek przemawiających za zastosowaniem w rozpoznawanej sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Żądanie wstrzymania wykonania decyzji bez wskazania konkretnych okoliczności i dowodów na potwierdzenie istnienia przesłanek uzasadniających takie żądanie, należy, wskutek dokonanej wyżej wykładni, za niewystarczające. Podkreślić należy, że w uzasadnieniu wniosku skarżąca ograniczyła się jedynie do gołosłownych stwierdzeń, skupiając się wyłącznie na wskazaniu ogólnych skutków, które mogą nastąpić, gdy zostanie dokonana egzekucja. W żaden jednak sposób nie zostało wykazane niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowej sprawie decyzją Dyrektora Izby Skarbowej nałożono na skarżącą zobowiązanie w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł. Skarżąca nie wykazała, aby uiszczenie kwoty [...] zł naraziło ją na prawdopodobieństwo zagrożenia egzystencji rodziny. Takich ustaleń nie można też dokonać na podstawie akt sprawy, w tym dokumentów związanych z prawem pomocy, albowiem Skarżąca, wbrew wezwaniu referendarza sądowego, nie przedstawiła w sposób kompletny finansowej i majątkowej sytuacji swojej rodziny. Zauważyć też należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonego postanowienia mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, i dlatego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.