I SA/Sz 394/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.), Sędzia NSA Krystyna Zaremba, Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi Z. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty targowej za okres od 7 do 13 września 2005 r. 1. oddala skargę, 2. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz adwokata kwotę [...] złotych powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej. Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 233 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 2 i 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu sprawy w wyniku wniesionego przez Z.U. odwołania, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia z [...] nr [...], określającą ww. podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za okres od 7 do 13 września 2005 r. na kwotę [...] zł. Jak wynika z treści uzasadnienia rozstrzygnięcia organu odwoławczego, Z. U. w dniach 7, 10, 11 i 13 września 2005 r. prowadził sprzedaż artykułów przemysłowych w strefie nadmorskiej K. przy ulicy [...]. Sprzedaż była prowadzona z wieszaków zajmujących powierzchnię do 2 m2, a w dniu 13 września – do 3 m2. We wszystkie ww. dni podatnik uiścił opłatę targową tylko za jeden 1 m2, odmawiając zapłaty za pozostałą powierzchnię. Z związku z powyższym Prezydent Miasta K., po wszczęciu postępowania podatkowego w celu ustalenia wysokości zobowiązania w opłacie targowej, działając na podstawie art. 1c i art. 15 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), art. 13 § 1 pkt 1, art. 21 § 1 pkt 1, § 3 i § 4, art. 51 § 1, art. 53 § 1 i art. 207 Ordynacji podatkowej oraz § 5 uchwały Nr XXIX/367/04 Rady Miejskiej w K. z 30 listopada 2004 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatków i opłat lokalnych na terenie miasta Kołobrzeg (Dz. Urz. Województwa Zachodniopomorskiego Nr 94, poz. 1961), wydał w dniu 13 grudnia 2005 r. decyzję, w której określił Z. U. wysokość zaległości w opłacie targowej na kwotę [...]zł. Organ podatkowy I instancji uzasadniając decyzję wskazał, iż podatnik winien uiścić opłatę targową zgodnie ze stawkami wynikającymi z § 5 pkt 1 ww. uchwały Nr Rady Miejskiej w K., tzn. kwotę [...]zł za każdy rozpoczęty m2 wykorzystanej powierzchni. W odwołaniu od powyższej decyzji Z. U. wniósł o jej uchylenie w całości. Podatnik potwierdził, iż w wymienionych dniach prowadził sprzedaż i uiszczał opłatę targową w wysokości [...]zł, na dowód czego załączył kopie dowodów wpłaty. Następnie wywiódł, iż skoro nie przedstawiono podatnikowi żadnego kwitu, w którym wpisanoby w rubryce "nal. zaległe" kwotę zaległości, zatem należy przyjąć, iż dokonał opłat należnych do dnia wystawienia kwitu. Powołując się na ww. okoliczności stwierdził, że niesłusznie posądzono go o niedokonywanie opłat targowych w dniach od 7 września do 13 września 2005 r., tym bardziej, że dokonywał opłat za każdy dzień, w którym prowadził sprzedaż, zgodnie z otrzymywanymi dowodami wpłat. Ponadto w ocenie odwołującego się, przypominanie przez organ, po miesiącu, iż należna jest dodatkowa opłata jest działaniem bezzasadnym. Uznając, że stanowisko prezentowane przez odwołującego się nie zasługuje na uwzględnienie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ww. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję I instancji. Uzasadniając własne rozstrzygnięcie organ odwoławczy podzielił stanowisko prezentowane przez Prezydenta Miasta K. dodając, iż skarżący nie udowodnił - ani w trakcie postępowania wyjaśniającego, ani w odwołaniu - że wniósł w pełnej wysokości opłatę targową za wymienione w decyzji dni dokonywania sprzedaży. Następnie organ wskazał, iż ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji, opierające się na dziennych meldunkach inkasenta gminnego, są prawidłowe, bowiem meldunki inkasenta – osoby godnej zaufania - stanowią dowód na istnienie faktów w nich podanych. Nadmieniono, że meldunki były sporządzane za wiedzą osoby handlującej w imieniu Z. U. w dniu, w którym odmówiono wniesienia opłaty targowej za całą wykorzystywaną powierzchnię i przekazywane organowi podatkowemu następnego dnia. Z meldunków tych jednoznacznie wynika, że zapłacono opłatę za 1 m2, natomiast zaskarżona decyzja, ustaliła wysokość opłaty targowej za pozostałą, nieopłaconą powierzchnię. Kolegium nie uwzględniło podniesionego w odwołaniu zarzutu dotyczącego nieistnienia zaległości wobec nie wpisania jej w rubryce "nal. zaległe" . W tej kwestii organ podkreślił, iż dowód wpłaty nie jest dokumentem poświadczającym istnienie zaległości, a jedynie potwierdzającym to, co zostało wpłacone. Zatem jeśli wpłacana jest zaległość, wówczas zaznacza się to w rubryce "należności zaległe", jeśli wpłacana jest należność bieżąca, wypełniana jest jedynie rubryka "należności bieżące". W dalszej części uzasadnienia zaznaczono, iż organ podatkowy ma obowiązek wszcząć postępowanie podatkowe w celu ustalenia wysokości należnej opłaty targowej, a niezapłaconej - w przypadku gdy, podatnik prowadząc sprzedaż odmówił płacenia takiego podatku. W ocenie Kolegium, zebrany materiał dowodowy w sprawie, jednoznacznie wskazywał na to, iż w niektórych dniach sprzedaż była prowadzona z dwóch wieszaków, co zresztą w odwołaniu potwierdziła strona. Wielkość powierzchni zajmowana przez jeden wieszak była obmierzona i ustalona w czasie czynności kontrolnych na 0,64 m2. Zatem dwa wieszaki zajmowały powierzchnię 1,28 m2, co skutkowało tym, że opłata targowa należna była za pierwszy pełny metr kwadratowy powierzchni i drugi rozpoczęty metr kwadratowy, bowiem zgodnie z § 5 pkt 1 uchwały Rady Miejskiej w Kołobrzegu "w strefie nadmorskiej (...) za każdy rozpoczęty 1 m2 powierzchni handlowej bez względu na rodzaj asortymentu sprzedawanego towaru (opłata wynosi) - 30 zł". Tak więc, według organu odwoławczego, organ podatkowy prawidłowo wyliczył wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej. Na powyższą decyzję Z. U. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. podnosząc, iż dowody w postaci odcinków opłat potwierdzają dokonywanie przez podatnika stosownych opłat za rzeczywistą powierzchnię, tj. 1 m2. Zdaniem skarżącego, gdyby sprzedaż była prowadzona z 2 m2, to inkasent wypisałby kwit na kwotę [...]zł, a tego nie uczynił. Zatem skoro wypisał kwit na [...]zł, to oznacza, iż podatnik zajmował tylko 1 m2. Tak więc "Urząd Miasta w K." w decyzji z dnia [...] poświadczył nieprawdę, ponieważ "celowe było działanie Urzędu Miasta w K., aby zwiększyć opłatę za 1 m2 powierzchni targowej, handlowej z kwoty 30 zł na kwotę 60 zł". W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd administracyjny rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz, czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień - czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skargę należy oddalić, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w podanym wyżej stopniu. Spór w niniejszej sprawie dotyczy ustaleń stanu faktycznego, bowiem skarżący twierdzi, że w przedmiotowym okresie, tj. w dniach: 7, 10, 11 i 13 września 2005 r. rzeczywiście prowadził działalność handlową we wskazanym w decyzji miejscu, jednak uiszczał opłatę targową w należnej wysokości, tj. w kwocie [...]zł. Na potwierdzenie tego faktu skarżący przedłożył kopie pokwitowań wpłaty opłaty targowej z ww. i z innych dni, a także kopię protokołu z 16 czerwca 2005 r., w którym stwierdzono, że sprzedaż prowadziła E. U., wymiary stoiska wynoszą 2 m2, stoisko składa się ze stołu oraz, że opłata została zapłacona. Z akt sprawy wynika natomiast – co opisano w zaskarżonej decyzji – iż ustalenia dotyczące powierzchni zajmowanej przez stoisko handlowe skarżącego oparte są na dziennych "Meldunkach o odmowie uiszczenia opłat targowych", sporządzanych na bieżąco przez inkasenta gminnego, za wiedzą osoby handlującej. Meldunki te były przekazywane organowi podatkowemu następnego dnia. W meldunkach wpisywano rodzaj stoiska ("wieszaki"), zajmowaną powierzchnię oraz adnotację, że zapłacono opłatę za 1 m2 i wskazano numer pokwitowania wpłaty. Do akt dołączono wyjaśnienia inkasentów gminnych, dotyczące wielkości stoiska i sposobu dokonywania wpłat przez E. U., a także fotografię tego stoiska. Z meldunków tych wynika, że w ww. dniach września 2005 r. nie zapłacono opłaty targowej łącznie za 5 m2, na kwotę [...]zł. W ocenie Sądu, zawarte w aktach sprawy dowody w sposób przekonujący potwierdzają fakt prowadzenia przez skarżącego w ww. dniach działalności handlowej na powierzchni wynikającej z meldunków inkasenta gminnego, bowiem były one sporządzane na bieżąco i brak jakichkolwiek podstaw do kwestionowania danych w nich zawartych. Kwestionowanie tych danych przez skarżącego na podstawie zapisów dokonywanych w pokwitowaniach wpłaty opłaty targowej nie jest zasadne, gdyż dokumenty te potwierdzają jedynie fakt wpłaty określonej kwoty na poczet opłaty targowej, natomiast nie dokumentują one faktu nieuiszczenia opłaty lub nieuiszczenia opłaty w pełnej wysokości. Temu celowi służą właśnie "meldunki o odmowie uiszczenia opłat targowych". W związku z tym nie budzi zastrzeżeń stwierdzenie organu odwoławczego, iż rubryka "Nal. zaległe" w pokwitowaniu wpłaty opłaty targowej nie służy do odnotowywania kwoty zaległej (niedokonanej) opłaty, lecz służy do odnotowania dokonanej przez osobę prowadzącą sprzedaż wpłaty na poczet zaległych opłat. Takie stwierdzenie potwierdzają również przedłożone przez skarżącego kopie dowodów wpłat, wśród których znajdują się dwa kolejne (nr 4883049 i nr 4883050) pokwitowania z 21 czerwca 2005 r., z których pierwsze potwierdza dokonanie wpłaty zaległej opłaty w kwocie [...]zł, a drugie – dokonanie wpłaty opłaty bieżącej w kwocie [...]zł. W ocenie Sądu nie budzi więc wątpliwości, iż powoływana przez skarżącego rubryka pokwitowania: "Nal. zaległe" służy właśnie do odnotowania wpłaty należności zaległej, a nie do odnotowania faktu powstania zaległości. Sąd podzielił przy tym pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.10.2002 r. (sygn. akt III SA 680/02), w którym stwierdzono, iż "omawiane notatki urzędowe, sporządzone przez uprawniony podmiot, mają walor dokumentu, który w pełni pozwala na przyjęcie za wiarygodne, zawartych w nim danych". Wskazane notatki sporządzane były przez inkasenta w przypadku odmowy uiszczenia opłaty targowej przez osoby prowadzące sprzedaż. Wobec uznania, iż stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony w postępowaniu podatkowym, zatem organy podatkowe były uprawnione i obowiązane do określenia zobowiązania podatkowego w związku z powstaniem zaległości podatkowej w kwocie [...] zł z tytułu nieopłacenia opłaty targowej w pełnej wysokości w terminie płatności. Zgodnie bowiem z art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej "zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności", natomiast zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 tej ustawy "zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania". Tą ustawą podatkową w niniejszej sprawie jest ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), której art. 15 stanowi, że "opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach". Zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności i wysokość stawek opłaty targowej – na podstawie upoważnienia z art. 19 ww. ustawy – uchwala rada gminy w drodze uchwały. Dzienne stawki tej opłaty w niniejszej sprawie określone zostały w § 5 uchwały Nr XXIX/367/04 Rady Miejskiej w K. z 30 listopada 2004 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatków i opłat lokalnych na terenie miasta K. (Dz. Urz. Województwa Zachodniopomorskiego Nr 94, poz. 1961) i zgodnie z tą uchwałą określono wysokość zobowiązania podatkowego skarżącego. Mając wszystko powyższe na względzie, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, orzeczono jak w sentencji (art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wynagrodzenie dla pełnomocnika skarżącego ustanowionego na podstawie prawa pomocy przyznano zgodnie z zasadami określonymi w art. 250 tej ustawy.