I SA/Sz 395/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie - Iwona Golec po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 24 stycznia 2014r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 rok p o s t a n a w i a: przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący R. R. ([...] lata), reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie [...] zł, złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podał, że nie jest w stanie ponieść tych kosztów. Oświadczył, że nie posiada dochodów ani majątku pozwalających na poniesienie kosztów sądowych w sprawie, od dnia 3 kwietnia 2011 r. jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Nie wykazał wartościowych rzeczy ruchomych, ani oszczędności. Do wniosku dołączył kopię decyzji z dnia 11 kwietnia 2014 r. (k. [...]) o uznaniu skarżącego z dniem 3 kwietnia 2014 r. za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego skarżący przedłożył nadto kopie następujących dokumentów: - zeznania PIT-36L skarżącego o wysokości osiągniętego dochodu za 2013 rok wraz z załącznikiem PIT/B z wykazanym dochodem i przychodem z prowadzonej działalności gospodarczej (usługi budowlane) w wysokości 0 zł, - wyciągu z dwóch rachunków bankowych skarżącego za okres od 1 stycznia do 13 maja 2014 r. z saldem 0 zł (brak obrotów), - potwierdzenie przyjęcia przez Prezydenta Miasta wniosku skarżącego z dnia 18 kwietnia 2014 r. dot. wpisu w CEIDG ("zakończenie w CEIDG 2014.04.17"), - zgłoszenia VAT-Z z 17 kwietnia 2014 r. o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wraz z oświadczeniem skarżącego o likwidacji z dniem 17 kwietnia 2014 r. prowadzonej działalności gospodarczej (zerowy stan środków trwałych i obrotowych), - deklaracji VAT-7 za kwiecień 2014 r. (brak podstawy opodatkowania), - karty informacyjnej leczenia szpitalnego w dniach 24-25 lutego 2014 r. Skarżący oświadczył dodatkowo, że nie ma zatrudnienia, jako bezrobotny nie otrzymał oferty pracy. Działalność zlikwidował, ponieważ była niedochodowa i nie miał zleceń. Nie ma stałego źródła utrzymania, korzysta ze wsparcia rodziny, głównie brata i rodziców, którzy dostarczając skarżącemu żywność. Z tej przyczyny nie jest w posiadaniu dokumentów potwierdzających wysokość ponoszonych przez niego wydatków związanych z utrzymaniem z okresu ostatnich trzech miesięcy. Skarżący zwrócił uwagę na prowadzone w stosunku do niego postępowania egzekucyjne. Odnośnie do lokalu mieszkalnego w [...] przy ul. [...], wskazanego jako adres skarżącego, wyjaśnił, że nie ma żadnego tytułu prawnego do tego lokalu, jest to adres do korespondencji. Oświadczył, że nie ma stałego zamieszkania, przebywa czasowo u znajomych oraz członków rodziny. Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje: Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest zależne od wykazania przez stronę będącą osobą fizyczną, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Zdaniem referendarza sądowego, przedstawione we wniosku okoliczności przemawiają za tym, że wniosek R. R. jest zasadny. Skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, korzysta z pomocy rodziny, nie wykazał żadnych oszczędności pieniężnych. Z przedłożonego zeznania podatkowego wynika, że zadeklarował zerowe przychody z działalności gospodarczej za 2013 rok, a w kwietniu b.r. tę działalność zlikwidował. Skarżący nie ma środków pieniężnych na rachunkach bankowych. Złożone oświadczenia zostały potwierdzone przedłożonymi dokumentami i dodatkowymi wyjaśnieniami dotyczącymi sytuacji rodzinnej, majątkowej i finansowej. Dlatego też należy uznać, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji postanowienia.