I SA/Sz 398/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marzena Kowalewska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 13 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T.P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 14 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego za 2012 rok p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. T.P., reprezentowana przez radcę prawnego M.C., wraz ze skargą na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 14 stycznia 2015 r. nr [...] złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając swój wniosek, wskazała, że nie jest obecnie w stanie dobrowolnie i w całości zapłacić ustalonej decyzją organu należności. Wskazała również, że brak pozytywnego rozpoznania wniosku doprowadzi do wszczęcia przeciwko niej postępowania egzekucyjnego. Przymusowa egzekucja, obejmująca zajęcie rachunków bankowych może spowodować wypowiedzenie przez banki, zawartych przez Skarżącą umów kredytowych. Postawienie zaciągniętych zobowiązań kredytowych w stan natychmiastowej wykonalności spowoduje nieodwracalne negatywne konsekwencje dla Skarżącej. Uwzględniając możliwe negatywne orzeczenie sądu, Skarżąca poinformowała, że aktualnie podejmuje starania mające na celu dobrowolną zapłatę należności. Obecnie jednak sprostanie temu obowiązkowi z przyczyn niezależnych od Skarżącej jest niemożliwe do spełnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. A zatem, przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. Potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego stanowiła podstawę tej regulacji prawnej. Z tego też względu, przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że we wniosku podano wprawdzie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wszczęcie egzekucji z majątku strony skarżącej, jednakże nie przedłożono dokumentacji, w której uprawdopodobnionoby, że organ dokonał zajęcia rachunku bankowego czy też wszczął postępowanie egzekucyjne. Brak szczegółowego wskazania jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki dla strony skarżącej spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji, nie pozwala sądowi stwierdzić czy wystąpiły przesłanki uzasadniające przyznanie ochrony tymczasowej. Kwota ciążących na stronie należności do zapłaty nie świadczy sama w sobie o tym, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu od profesjonalnego pełnomocnika, który reprezentuje stronę w niniejszej sprawie, należy oczekiwać rzetelnego i wyczerpującego przedstawienia przesłanek, których istnienie uzasadniałoby przyznanie ochrony tymczasowej, w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Niesposób także ocenić czy rzeczywiście prowadzenie przez organ egzekucji obejmującej zajęcie rachunków bankowych spowoduje wypowiedzenie przez banki zawartych przez Skarżącą umów kredytowych. Przede wszystkim Skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów, z których by wynikało, że organ zastosował ten właśnie wspomniany środek egzekucyjny, tj. egzekucję z rachunków bankowych. Nie okazała również dowodów, na okoliczność wypowiedzenia przez banki umów kredytowych w razie zajęcia rachunków bankowych, co więcej nie wskazała dowodów świadczących o zawarciu tychże umów kredytowych. Skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji ze względu na wyrządzenie znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków finansowych, nie wykazała na czym miałoby to polegać. Należy podkreślić, że groźba wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi być rzeczywista i skonkretyzowana, a wykazanie istnienia tych przesłanek musi być poparte przez wnioskodawcę stosownymi dowodami. Sąd zauważa, że istnienie jakiejkolwiek potencjalnej szkody nie wyczerpuje przesłanki uzasadniającej uwzględnienie wniosku, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy podkreślić, że strona powinna wykazać istnieje realnej szkody, wskazując jej rozmiar. Sąd nie kwestionuje, że należności podlegające wyegzekwowaniu stanowią znaczną kwotę, jednakże w każdej sytuacji należy ją porównać z posiadanymi przez Skarżącą zasobami finansowymi i materialnymi. Strona nie podała również żadnych informacji odnośnie wielkości posiadanego majątku, uzyskiwanych dochodów, ani ponoszonych wydatków, co umożliwiłoby sądowi odniesienie się do stanowiska strony wskazanego we wniosku. Ponadto, powołując się na swoją sytuację majątkową, nie wyjaśniła w sposób przekonywujący, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje negatywne zmiany w jej sytuacji finansowej. Należy podkreślić, że to strona skarżąca jest zobligowana do wykazania ww. przesłanek, nie może tego obowiązku przerzucać na Sąd. Ponadto, Skarżąca podnosząc, że postawienie zaciągniętych zobowiązań kredytowych w stan natychmiastowej wykonalności spowoduje nieodwracalne negatywne konsekwencje dla niej, nie podała jakiego rodzaju to będą konsekwencje. Sąd nie miał w związku z tym także możliwości zweryfikowanie czy rzeczywiście owe konsekwencje będą nieodwracalne. Wobec powyższego, Sąd uznał, że wniosek Skarżącej nie wypełnia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.