I SA/Sz 40/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Zofia Przegalińska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi A. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...]ydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U tj. z 2005 r., Nr 8, poz. 60, ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy K. z dnia [...] r. Nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania podatkowego sprawie ustalenia podatku od nieruchomości na [...] r. za przykrycie namiotowe. Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika, że w wyniku weryfikacji deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości INRL-1 na [...] r. złożonej przez A. H., w której wykazał do opodatkowania budowlę o wartości [...] zł organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że zgłoszony do opodatkowania obiekt nie jest budynkiem ani budowlą lecz przykryciem namiotowym postawionym. Przedmiotowy obiekt został zakwalifikowany do kategorii tymczasowych obiektów budowlanych niepodlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, w konsekwencji czego wydano postanowienie z dnia [...] r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości. Powyższych ustaleń organ dokonał na podstawie pisma Starosty K. , w którym potwierdza on przyjęcie od A. H. zgłoszenia zamiaru postawienia obiektu handlowego z czasem trwania lokalizacji ustalonym od [...] r. do [...] r. zawierające jednocześnie nakaz niezwłocznego usunięcia obiektów po upływie wskazanego terminu. W dniu [...] r. A. H. złożył zażalenie na postanowienie Wójta Gminy K., w którym wniósł o jego uchylenie i orzeczenie, że przedmiotowy obiekt tymczasowy jest budowlą (przeznaczoną do czasowego użytkowania) w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, bowiem jest obiektem budowlanym wymienionym w ustawie – Prawo budowlane. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., w wyniku ponownego rozpoznania sprawy postanowił nie uwzględnić powyższego zażalenia i utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej intonacji. Na wstępie uzasadnienia organ odwoławczy zwrócił uwagę na kwestię opodatkowania podatkiem od nieruchomości tymczasowych obiektów budowlanych postawionych na ściśle określony okres wynoszący [...] dni oraz regulację art. 6 ust. 1 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Stosownie do treści wyżej wymienionych przepisów stwierdził, że konsekwencją przyjęcia, iż tymczasowy obiekt budowlany jest budowlą, na gruncie rozpoznawanej sprawy byłoby uznanie, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości powstałby z dniem [...] r. Natomiast musiałby wygasnąć z upływem września 2007 r., co w ocenie organu prowadzi do sytuacji, że w przedmiotowej sprawie obowiązek podatkowy za tymczasowy obiekt nigdy nie powstanie, bo jego wygaśniecie jest wcześniejsze od dnia powstania tego obowiązku – w dniu [...] r. nie ma czego opodatkować. Dalej w motywach uzasadnienia organ odwoławczy wskazując na treść art. 165 a Ordynacji podatkowej dotyczący przesłanek odmowy wszczęcia postępowania podatkowego podzielił stanowisko organu pierwszej instancji co do tego, że zgłoszony przez A. H. obiekt nie jest przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości wobec czego postępowania w sprawie podatku od nieruchomości nie można było wszcząć. Wskazano, że przyczyną niepozwalającą wszcząć postępowania w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości było to, że zgłoszony do opodatkowania obiekt nie jest nieruchomością ani obiektem budowlanym w rozumieniu prawa podatkowego, a w szczególności ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem organu II instancji, organ podatkowy dokonał prawidłowych ustaleń w tym zakresie opierając się na piśmie Starosty K., z którego wynika, że zgłoszony obiekt jest tymczasowym obiektem budowlanym z okresem żywotności [...] dni. Wskazano, że również czynności sprawdzające potwierdziły, że obiekt jest przykryciem namiotowym, a więc tymczasowym obiektem budowlanym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując się na treść art. 1a pkt 1 i 2 i art. 2 ust. 1 ustawy podatkowej stwierdził ponadto, że tymczasowy obiekt budowlany nie jest budynkiem ani budowlą w rozumieniu wymienionych przepisów. Wskazano, że tymczasowy obiekt budowlany nie jest obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego i według powyższej ustawy stanowi – stosownie do zawartej tam definicji - odrębną kategorię obiektów. Wskazano, że pojęcie "tymczasowy obiekt budowlany" nie jest tożsame z "obiektem budowlanym". Przymiotnik "tymczasowy", w ocenie organu odwoławczego nadaje pojęciu obiektu budowlanego całkiem inną treść niż wynikająca z pojęcia obiektu budowlanego. Katalog tymczasowych obiektów budowlanych zawarty w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego jest odmienny od katalogu budowli zawartego w art. 3 pkt 3 wymienionej ustawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło w swojej decyzji, iż budowla jest obiektem budowlanym odznaczającym się tym, że ma trwałe połączenie gruntem, zaś cechą wyróżniającą tymczasowe obiekty jest brak trwałego związania z gruntem. Organ odwoławczy wskazał także, że warunkiem opodatkowania obiektu podatkiem od nieruchomości jest jego trwałość (opodatkowaniu podlegają budowle trwale związane z gruntem), a cechy takiej nie posiada tymczasowy obiekt budowlany - w przedmiotowej sprawie lekkie przekrycie namiotowe, nie związane trwale z gruntem, nadające się do przemieszczenia i łatwego zdemontowania. Na potwierdzenie swojego stanowiska organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego [...] r., sygn. akt [...] i zawartą w nim definicję pojęcia "tymczasowego obiektu budowlanego". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. A. H. wniósł o jego uchylenie i poprzedzającego go postanowienia Wójta Gminy K. z dnia [...] r. jako naruszających prawo, tj. art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu skargi skarżący, powołując się na przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3) oraz Prawa budowlanego (art. 3 pkt 5) wywiódł, że przykrycie namiotowe jest tymczasowym obiektem budowlanym (budowlą) podlegającym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Jego zdaniem, o tym, czy budowla lub obiekt tymczasowy ma podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości a nie opłatą targową nie przesądza czas, na który dany obiekt został zarejestrowany do opodatkowania w celach prowadzenia działalności gospodarczej lecz kategoria obiektu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej w dalszej części "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. W ocenie Sądu organy obu instancji wydały w przedmiotowej sprawie postanowienia zgodne z prawem zarówno materialnym jaki procesowym. Podstawą prawną zaskarżonych rozstrzygnięć był art. 165 a § 1 Ordynacji podatkowej. Z przepisu tego wynika, że gdy żądanie (wszczęcia postępowania podatkowego), o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest tak naprawdę kwalifikacja obiektu handlowego stanowiącego przykrycie namiotowe, stanowiące konstrukcję nietrwale związaną z gruntem , nadającą się do przemieszczenia i łatwego zdemontowania z przewidzianą jego lokalizacją w okresie od [...] r. do [...] r., z nakazem jego usunięcia po tym terminie. Zdaniem organów podatkowych postępowanie podatkowe nie mogło zostać wszczęte, ponieważ unormowania materialnego prawa podatkowego nie przewidują jego przedmiotu w postaci opodatkowania opisanego wyżej obiektu handlowego. Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia sprowadzać się zatem będzie nie tylko do oceny prawidłowości zastosowania przepisu procesowego art. 165 a Ordynacji podatkowej ale i dopuszczalności prawnej opodatkowania tymczasowego obiektu budowlanego jakim jest przedstawione w niekwestionowanym stanie faktycznym przykrycie namiotowe. Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej w skrócie u.p.o.l.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 1a pkt 1 u.p.o.l., użyte w (wymienionej) ustawie określenie "budynek" oznacza - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Zgodnie zaś z art. 1a. pkt 2. u.p.o.l natomiast, " budowla" - to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z analizy przytoczonych przepisów wynika niewątpliwie, że przywoływane przez ustawodawcę podatkowego obiekty w postaci budynków i budowli mieszczą się w zbiorze - kategorii prawnej obiektów budowlanych. Rozważany tekst prawny stanowi bowiem wprost o budynkach i budowlach jako o określonych obiektach budowlanych. Jednocześnie ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia "obiektów budowlanych", natomiast poprzez sformułowanie: "w rozumieniu przepisów prawa budowlanego" odsyła w tym zakresie do unormowań tego prawa. Zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt małej architektury. W art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego przekazana została natomiast do obowiązywania - nie unormowana w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych - definicja tymczasowego obiektu budowlanego. Zgodnie z nią, na podstawie zawierającego ją przepisu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozmieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego używania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Definicja "obiektu budowlanego" w prawie budowlanym została skonstruowana przy użyciu definicji "budynku"., "budowli" i "obiektu małej architektury". Z brzmienia przepisu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego wynika, że wyliczenie to ma charakter wyczerpujący - zatem każdy obiekt budowlany można zaliczyć do którejś z trzech wymienionych kategorii. W tym sensie odrębną kategorią obiektów budowlanych nie są "tymczasowe obiekty budowlane". Te ostatnie są bowiem odmianą obiektów budowlanych, wyodrębnioną ze względu na pewne specyficzne cechy, wobec czego również w kategoriach "budynków", "budowli" czy też "obiektów małej architektury" mogą mieścić się takie, które spełniają te cechy i są tymczasowymi obiektami budowlanymi. Tymczasowe obiekty budowlane są tylko pewną odmianą w zbiorze wszystkich obiektów budowlanych. (Prawo budowlane. Komentarz., praca zbiorowa pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C. H. BECK, Warszawa 2007 r., str. 40 i 53). Na podstawie przedstawionych rozważań stwierdzić należy, że skoro tymczasowe obiekty budowlane zasadniczo stanowią tylko określoną postać czy też odmianę obiektów budowlanych, w związku z czym mogą mieścić się w kategoriach zarówno "budynków" jak i "budowli", to, wobec braku odmiennej regulacji ustawowej, nie można zasadnie wnioskować, że nie obejmują ich w jakimkolwiek przypadku wynikające z art. 1 a pkt 1 i 2 u.p.o.l. definicje budynku lub budowli, określające przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości wskazane w art. 2 ust. 1 i 2 powołanej ustawy. Przypomnieć w tym kontekście także należy, że, na podstawie art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, wyróżnić można dwa zespoły cech, które przesądzają o uznaniu obiektów budowlanych za tymczasowe. Pierwszy z nich konstytuuje grupę obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w okresie krótszym od ich trwałości technicznej, przewidzianych do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki. Cechy obiektu z tego obszaru i zamiar (jego) inwestora wskazują, że przed zaistnieniem stanu technicznego obiektu, który jest uznawany za jego zużycie, nastąpi przeniesienie go w inne miejsce lub rozbiórka albo usunięcie. Drugie grupowanie tymczasowych obiektów budowlanych tworzą obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem, takie jak przykładowo wskazane w art. 3 pkt 5 in fine Prawa budowlanego, które to wyliczenie nie ma charakteru pełnego i zamkniętego. Zdaniem Sądu, sporny w niniejszej sprawie (konkretny, opisany powyżej) obiekt budowlany mieści się w zakresie ich odmiany - nazwanej w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego tymczasowymi obiektami budowlanymi, nie może jednak zostać zaliczony do budynków w ramach definicji wynikającej z przepisu art. 1a pkt 1 u.p.o.l., albowiem ten ostatni z wymienionych zapisów prawnych wymaga, aby obiekt budowlany, o którym stanowi, był trwale związany z gruntem oraz posiadał fundamenty. Powołany przepis jest regulacją prawną, która uniemożliwia więc zaliczenie do podatkowej kategorii "budynków" określonego zbioru tymczasowych obiektów budowlanych. Sporny obiekt może być jednak budowlą w rozumieniu art. 1a. pkt 2 u.p.o.l., ponieważ nie jest budynkiem ani obiektem małej architektury z art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, jest natomiast obiektem budowlanym, który może zostać zaliczony do budowli. Przypomnieć należy, że w prawie budowlanym definicja budowli skonstruowana została na zasadzie definicji negatywnej i wyliczenia przykładowego. Zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, budowlą jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak na przykład typowe w tym zakresie obiekty wskazane w otwartym katalogu hipotezy przywołanego przepisu. Biorąc pod uwagę, że "tymczasowe obiekty budowlane" stanowią swoistą odmianę obiektów budowlanych, to, jeżeli nie mogą zostać zaliczone do budynków, mogą mieścić się w obszarze budowli. Uwagi trzech poprzednich zdań w sposób uzasadniony przenieść można na grunt rozpatrywanego prawa podatkowego, ponieważ, na podstawie art. 1a pkt 2 u.p.o.l., budowla, to obiekt budowlany w rozumieniu (rozważanego powyżej) prawa budowlanego, który nie jest budynkiem lub obiektem małej architektury. Ocena, że spornego w sprawie tymczasowego obiektu budowlanego nie można zasadnie wyłączyć ze zdefiniowanego ustawowo w prawie budowlanym i prawie podatkowym obszaru budowli, nie przesądza jeszcze i nie stanowi samodzielnej podstawy do przyjęcia , że powstał obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, należy również mieć na uwadze przepisy art. 6 ust. 2 i art. 6 ust. 4 u.p.o.l. Na podstawie art. 6 ust. 1 u.p.o.l., obowiązek podatkowy (w podatku od nieruchomości) powstaje (zasadniczo) od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Zgodnie jednak z art. 6 ust. 2 u.p.o.l., jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub jego części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budynku lub jego części przed ich ostatecznych wykończeniem. Stosownie natomiast do art. 6 ust. 4 u.p.o.l., obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek. Na podstawie art. 6 ust. 2 u.p.o.l., okolicznością uzasadniającą obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w przedmiocie budowli i budynków jest niewątpliwie ich istnienie - po zakończeniu budowy budynku lub budowli albo też rozpoczęciu użytkowania budynku lub jego części przed ich ostatecznym wykończeniem. Jeżeli, na podstawie art. 1 a ust. 1 pkt 2 i art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zalicza się określony tymczasowy obiekt budowlany do kategorii budowli, to, tak samo - konsekwentnie - czynić należy na podstawie i w obrębie art. 6 ust. 2 u.p.o.l., który stanowi o budowlach i zakończeniu ich budowy. Art. 1 a. u.o.p.l. zawiera bowiem definicje odnoszące się do całości uregulowań tej ustawy. W tym stanie rzeczy obowiązek podatkowy w zakresie budowli stanowiących tymczasowe obiekty budowlane powstałby z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym zakończona została budowa budowli. Jeżeli jednak w tym samym roku, to jest przed dniem 1 stycznia roku następnego, budowla powstaje i - z racji jej charakteru tymczasowego obiektu budowlanego - przestaje istnieć, (na skutek likwidacji, rozbiórki, przeniesienia), analizowany obowiązek podatkowy nigdy nie powstanie. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 4 u.p.o.l., obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek. Podkreślić natomiast należy, że art. 6 ust. 2 u.p.o.l., wskazując na istnienie budowli, w sposób dosłowny, jednoznaczny i kategoryczny stwierdza, że jest to okoliczność, od której uzależniony jest obowiązek podatkowy. Jeżeli okoliczność ta ustanie, to jest, budowla przestanie istnieć przed czasem, w którym zgodnie z prawem mógł powstać z jej powodu obowiązek podatkowy, obowiązek ten nie powstanie, ponieważ przed powstaniem obowiązku podatkowego ustała okoliczność, od której jest on uzależniony. Nie można zasadnie interpretować art. 6 ust. 4 u.p.o.l., że - odnośnie budowli, które powstały i przestały istnieć w jednym, tym samym roku i przed jego zakończeniem - stanowi on o wygaśnięciu powstałego już w ich przedmiocie, na podstawie art. 6 ust. 2 u.p.o.l., od 1 stycznia roku następnego, obowiązku podatkowego. Na podstawie art. 6 ust. 4 u.p.o.l. bowiem, obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek, natomiast w rozpatrywanym przypadku budowla powstała i przestała istnieć zanim w terminie z art. 6 ust. 2 powstał z ich tytułu obowiązek podatkowy. Rok rozpoczynający się od dnia 1 stycznia wskazanego w art. 6 ust. 2 u.p.o.l. nie jest rokiem kalendarzowym, w którym, w analizowanym stanie faktycznym, przestała istnieć budowla - powstała i zlikwidowana w roku poprzednim. W relacji do budowli, jako tymczasowych obiektów budowlanych, które powstały i przestały istnieć przed zakończeniem roku poprzedzającego następny rok kalendarzowy, w którym, na podstawie art. 6 ust. 2 u.p.o.l., we wskazanym w nim terminie może powstać obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, obowiązek podatkowy nie powstanie, ponieważ przed jego ukonstytuowaniem się ustała prawnie znacząca okoliczność, od której, z mocy jednoznacznego zapisu ustawy podatkowej, jest uzależniony. Reasumując, jeżeli istnienie budowli, w postaci tymczasowego obiektu budowlanego, stanowiące okoliczność, od której uzależniony jest obowiązek podatkowy, ustanie, zanim mógł w jej przedmiocie powstać obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, obowiązek ten, na podstawie normujących w tym zakresie przepisów art. 6 ust. 2 i art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 ze zm.), nie powstanie. Określony tymczasowy obiekt budowlany może być zaliczony do budowli, również na podstawie przeanalizowanych przepisów u.p.o.l. Jeżeli jednak jego byt ograniczony jest - od powstania : art. 6 ust. 2 u.p.o.l., do ustania : art. 6 ust. 4 u.p.o.l. - do okresu krótszego aniżeli rok, po którym, od dnia 1 stycznia roku następnego, mógłby powstać obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, budowla taka nie będzie podlegała opodatkowaniu, ponieważ nie powstanie z jej tytułu obowiązek podatkowy. Konfrontując, na koniec, przedstawione rozważania i oceny prawne z rozstrzygnięciami organów podatkowych wywiedzionymi z unormowania art. 165 a. § 1 Ordynacji podatkowej, stwierdzić należało, że były one dostatecznie uzasadnione, ponieważ niedopuszczalne było wszczęcie postępowania w przedmiocie opodatkowania budowli, odnośnie których nie powstał obowiązek podatkowy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm./ skargę oddalił.