I SA/Sz 401/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Maczewski po rozpatrzeniu w dniu 6 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 24 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od 1 kwietnia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z. R. wraz ze skargą na wyżej opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie, utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza W. ustalającą Z. R. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za okres od 1 kwietnia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. w kwocie [...] zł, złożył wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Skarżący uzasadniając ten wniosek powołał się na przedstawione w skardze zarzuty skargi, które w jego ocenie wskazują na konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. W tej kwestii stanowisko orzecznictwa i doktryny jest zgodne i niezmienne. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej spraw, stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał, aby zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku nie powołał okoliczności, które mogłoby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek przemawiających za zastosowaniem w rozpoznawanej sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. W żaden sposób nie zostało wykazane niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie wykazał, aby uiszczenie kwoty [...] zł naraziło go na prawdopodobieństwo zagrożenia egzystencji rodziny. Takich ustaleń nie można też dokonać na podstawie akt sprawy, w tym dokumentów związanych z prawem pomocy, albowiem skarżący, wbrew wezwaniu, nie przedstawił w sposób kompletny finansowej i majątkowej sytuacji swojej rodziny. Wyjaśnić także należy, że argument skarżącego o słuszności i zasadności skargi nie stanowi przesłanki przemawiającej za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia. Należy podkreślić, że Sąd na tym etapie sprawy, nie bada zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia, przywołanych wyżej, ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Zauważyć też należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonego postanowienia mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, i dlatego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.