I SA/Sz 404/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Jolanta Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 30 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.D-B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 lutego 2016 r. [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2012 r. postanawia: odrzucić skargę T.D-B. reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia 18 lutego 2016 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2012 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 kwietnia 2016 r. wezwano pełnomocnika Skarżącej, do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu Skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu w charakterze pełnomocnika strony skarżącej. Postanowieniem Sądu z dnia 17 czerwca 2016 r., odmówiono dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze pełnomocnika Skarżącej adw.A.C. , albowiem nie wykonał w zakreślonym terminie zobowiązania Sądu. Zarządzeniem z tej samej daty, wezwano Skarżącą do podpisania skargi lub nadesłania odpisu podpisanej skargi, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. W związku z nieprawidłowościami doręczenia zastępczego przedmiotowych przesyłek (po dwukrotnym ich przesłaniu na adres Skarżącej) zwrócono się do Poczty Polskiej z ich reklamacją. Pismami z dnia 23 września 2016 r. Poczta Polska uznała reklamację ww. przesyłek za uzasadnioną i uzupełniła o brakujące dane zwrotne potwierdzenia odbioru przesyłek (podpis doręczyciela i data). Jak wynika z akt rozpatrywanej sprawy, odpis postanowienia Sądu z dnia 17 czerwca 2016 r. oraz wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, doręczono Skarżącej w trybie doręczenia zastępczego w dniu 8 sierpnia 2016 r. (25 lipca 2016 r. - data pierwszego awizo, 2 sierpnia 2016 r.- data drugiego awizo). Wyznaczony przez Sąd termin, upływał zatem w dniu 15 sierpnia 2016 r. który to dzień przypadał jednak na dzień ustawowo wolny od pracy. Zatem zgodnie z art. 83 § 2 P.p.s.a., za ostatni dzień terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, przyjąć należało dzień następny po dniu wolnym od pracy, tj. dzień 16 sierpnia 2016 r. W wyznaczonym terminie ani dotychczas, skarga nie została podpisana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane może być i toczyć się wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi. Skarga wniesiona jest skutecznie wtedy, gdy spełnione zostaną wszystkie przesłanki procesowe wskazane w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). Zgodnie z tą ustawą, bezwzględnymi przesłankami procesowymi warunkującymi skuteczność wniesienia skargi są przede wszystkim warunki formalne, jakim powinna odpowiadać skarga. Stosownie zaś do treści art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 P.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W rozpatrywanej sprawie, Skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie lub nadesłanie odpisu podpisanej skargi, pomimo skutecznie doręczonego wezwania do uzupełnienia tego braku zawierającego pouczenie o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższej czynności (odrzucenie skargi). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.