I SA/Sz 412/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 listopada 2012 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. 1. oddala skargę, 2. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz adwokata W. D. kwotę [...] złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] . nr [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005r., Nr 8, poz. 6 ze zm.), art. 2 i 17 ust.1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz.U. z 2001r., Nr 79, poz. 856 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji nr [...] Burmistrza Miasta B. z dnia[...] . w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie [...] zł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Burmistrz Miasta B. wymierzył podatek od nieruchomości za budynek i grunt położony w B. przy ul. [...] przyjmując do opodatkowania wykazane dane przez podatnika w informacji podatkowej tj. [...] m2 powierzchni budynku jako budynku mieszkalnego lub ich części - opierając się na oświadczeniu podatnika, że zajmuje faktycznie na cele zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych, [...] m2 jako szopy budynki gospodarcze, budynki letniskowe, grunty [...] m2. W odwołaniu od powyższej decyzji J. K. podniósł, że nieruchomość jest przeznaczona na cele mieszkaniowe i cała powierzchni budynku, tj [...] m2 powinna być opodatkowana stawką jak za budynki mieszkalne. Przekazując odwołanie J. K. organ I instancji wskazał, że dokonując wymiaru podatku ustala na podstawie dokumentów takich jak akt notarialny, wypis z ewidencji gruntów i budynków, projekt budowlany itp. do jakiej kategorii budynków należy posiadana przez podatnika nieruchomość. Podkreślił, że jakkolwiek z zapisów ewidencji wynika, że przedmiotowy budynek jest sklasyfikowany jako budynek niemieszkalny, to organ przychylił się do złożonej informacji podatnika. Jednocześnie wskazał, że dla zmiany przeznaczenia budynku do której stosuje się najniższą stawkę podatku od nieruchomości niezbędna jest zmiana oznaczenia w ewidencji budynków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że dokonuje kontroli decyzji pod kątem jej zgodności z prawem i zgodności ze stanem faktycznym. Zarzuty nie wiążące się z tym zakresem nie wpływają na ocenę zaskarżonej decyzji. W rozpatrywanej sprawie Kolegium nie dopatrzyło się naruszeń prawa ani uchybień proceduralnych popełnionych przez organ I instancji. Analiza stanu faktycznego sprawy w konfrontacji z mającymi do niej zastosowanie przepisami prawa podatkowego prowadzi zdaniem Kolegium do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i stanem faktycznym sprawy. Treść decyzji pozostaje w zgodzie z dokumentami urzędowymi stanowiącymi źródło danych przyjętych jako podstawa opodatkowania. Podatek został wyliczony z zastosowaniem właściwych stawek podatkowych wynikających z przepisów zawartych w ustawach podatkowych, tj. ustawie o podatku od nieruchomości i stosownych uchwałach Rady Miejskiej w B. Podatek od nieruchomości został w decyzji obliczony w prawidłowej i należnej wysokości. Zarzuty odwołania są chybione. Kwestię opodatkowania podatkiem od nieruchomości reguluje ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. Zawiera ona przepisy prawa podatkowego, które w swej istocie jest prawem autonomicznym rządzącym się sobie właściwymi definicjami i zasadami. Oznacza to, że organ podatkowy klasyfikując nieruchomość w celach podatkowych do danej kategorii podatkowej, kieruje się wyłącznie przepisami prawa podatkowego. Wiążące dla organu podatkowego dane o przedmiocie opodatkowania organ czerpie ze wskazanych przez prawo dokumentów urzędowych i informacji składanych przez podatnika. W rozpatrywanej sprawie budynek podlegał opodatkowaniu jako budynek pozostały, ponieważ tak wynika z wiążącej organ podatkowy ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla nieruchomości przez Starostę B. Widnieje w niej wpis, że na działce gruntu nr [...] położonej w [...] pod numerem [...] posadowiony jest budynek o numerze ewidencyjnym [...] posiadający funkcję "inne niemieszkalne". Także w akcie notarialnym z[...] . zawierającym podział majątku dorobkowego budynek wybudowany na działce nr [...] przypadającej w całości podatnikowi, opisany został jako budynek niemieszkalny, murowany, jednokondygnacyjny o powierzchni [...] m2. W księdze wieczystej nr KW [...] prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości wpisany jest stanowiący odrębną nieruchomość budynek niemieszkalny, murowany, jednokondygnacyjny o powierzchni użytkowej [...] m2. Ponadto w informacji podatkowej o nieruchomościach i obiektach budowlanych na druku IN-1 z dnia[...] . J. K. zgłosił do podatkowania wydzieloną z tego budynku [...] powierzchnię jako budynek mieszkalny, a resztę, czyli [...] m2 jako budynek pozostały. Organ podatkowy przyjął, że wymienione jako mieszkalne [...] m2 służy podatnikowi do zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych i w zaskarżonej decyzji w całości uwzględnił dane zgłoszone przez podatnika. Stwierdziwszy, że zarzuty odwołania nie wskazują na wady prawne zaskarżonej decyzji, ta bowiem jest zgodna z prawem i stanem faktycznym sprawy, Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie J. K. zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości zarzucając brak ustalenia prawidłowego stanu faktycznego tj. przeznaczenia nieruchomości na cele mieszkaniowe a nie inne cele, wniósł o jej uchylenie. Według Skarżącego skoro budynek wykorzystuje na cele mieszkaniowe to podatek winien być liczony według stawek obowiązujących dla nieruchomości mieszkalnych. Organ odwoławczy przyjął ustalenia organu I instancji nie ustalając na jakie cele wykorzystywana jest przez Skarżącego nieruchomości. Do skargi Skarżący załączył kserokopię karty oznaczonej jako str. 2 zawierającą uzasadnienie co do udzielonej bonifikaty od opłaty za przekształcenie użytkowania wieczystego nieruchomości zabudowanej na cele mieszkaniowe (...). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odnosząc się do zarzutów skargi z uzasadnieniem jak w rozstrzygnięciu wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej w dalszej części "P.p.s.a." - stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 2 P.p.s.a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść Skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że brak jest podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji. W przedmiotowej sprawie istota sporu dotyczyła wysokości określonego przez organy podatkowe podatku od nieruchomości na 2012 r. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że J. K. jest użytkownikiem wieczystym gruntu o numerze[...] , położonej B, której łączna powierzchnia wynosi [...] m2 zabudowanego budynkami o łącznej pow. [...] m2 w tym powierzchni użytkowej [...] m2. Według ewidencji gruntów i budynków działka ta figuruje jako działka o symbolu użytku B, budynki o numerze ewidencyjnym [...] o funkcji inne niemieszkalne. Skarżący podnosi, iż klasyfikacja ta jest nieprawidłowa, gdyż budynek ten jest w całości wykorzystywany przez Niego na cele mieszkaniowe. W ocenie Sądu należy podkreślić, że sam fakt, iż z ewidencji gruntów i budynków wynika, że Skarżący jest właścicielem działki oznaczonej symbolem B, zabudowanej budynkiem, którego funkcję określono jako inny budynek niemieszkalny, wbrew stanowisku strony przesądza, że budynek ten nie jest budynkiem mieszkalnym w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. Nr 95, z 2010 r., poz. 613 ze zm.) zwana dalej u.p.o.l. Wskazać należy w tym miejscu, że ustawodawca w art. 5 ust. 1 u.p.o.l., nakłada na radę gminy (miasta) obowiązek określenia stawek podatku od nieruchomości dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania, w tym także dla budynków również mieszkalnych. Po określeniu w drodze odpowiedniej uchwały przez radę gminy (miasta) stawek podatku od nieruchomości dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania, mają one charakter powszechnie obowiązujący na danym obszarze gminy (miasta). Jednocześnie w omawianej ustawie o podatkach i opłatach lokalnych nie zdefiniowano, ani pojęcia budynku mieszkalnego, ani pojęcia tzw. budynku pozostałego. W myśl zaś art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287, ze zm.), podstawą wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, pod określeniem ewidencji gruntów i budynków (katastrze nieruchomości) - rozumie się jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Wypis z ewidencji, o której mowa, jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z § 1 tego przepisu, "Dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone". Wskazany przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania (§ 2). Stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencja prowadzona jest przez starostę. W myśl § 3 art. 194 Ordynacji podatkowej, "Przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach". Skorzystanie z tej możliwości wymagałoby wszakże - co oczywiste - zaktualizowania albo sprostowania odpowiedniego wpisu w ewidencji, tak aby zachować niezbędne dla celów operatywnego stosowania prawa minimum ładu w dokumentacji urzędowej. W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny, nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Ewidencja gruntów i budynków w rozumieniu art. 21 ust. 1, w związku z art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, potwierdza, iż J. K. jest użytkownikiem wieczystym gruntu oznaczonego symbolem użytku B, zabudowanego budynkiem o funkcji – inne niemieszkalne, położone przy [...] w B. Skarżący nie wykazał w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, w ramach instytucji przeciwdowodu, wadliwości zapisów dotyczących jego nieruchomości. W tej sytuacji ocena, że budynek nie jest budynkiem mieszkalnym jest uzasadniona. Organy podatkowe, ustalając podatki, nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń, niż te wynikające z ewidencji gruntów. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym, w tym i postępowaniu podatkowym i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów, budynków mają zapisy wynikające z ewidencji. Jeżeli Skarżący kwestionuje zawarte tam dane, najpierw powinien wystąpić o ich korektę w trybie przewidzianym w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. Dopiero ewentualne zmiany w zapisach ewidencji gruntów i budynków, dokonane przez właściwy organ, mogą być uwzględnione w postępowaniu w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości. Zmianą taką nie jest oświadczenie podatnika o faktycznym wykorzystywaniu budynku czy posadowienia budynku na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową. Również załączona do skargi druga strona decyzji dotycząca bonifikaty w opłacie za przekształcenie użytkowania wieczystego nieruchomości z którego to uzasadnienia wynika, że budynek Skarżącego położony jest na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkalną. Mając zatem na uwadze art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, organ podatkowy nie powinien dokonywać samodzielnej klasyfikacji nawet funkcji budynku, lecz odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (vide np. wyrok NSA 2009.06.30 sygn. akt II FSK 1410/07), tym bardziej co do jego rodzaju. Prowadzenie postępowania dowodowego w ramach postępowania podatkowego na okoliczność podważenia wpisów zawartych w ewidencji stanowiących urzędowe źródło informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach podatkowych, jest nieskuteczne prawnie (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 7 lutego 2012 r., w sprawie II FSK 1471/10). Czynienie samodzielnych ustaleń faktycznych przez organ podatkowy co do statusu gruntu lub obiektu jest możliwe dopiero wówczas, gdy obiekt nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków. W takiej sytuacji organy podatkowe są uprawnione, a zarazem zobowiązane, do ustalenia charakteru (klasyfikacji) obiektu (budowla, budynek) do celów podatkowych. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż budynki nie wpisane do ewidencji również podlegają opodatkowaniu, ustawa o podatkach i opłatach lokalnych bowiem nie uzależnia tego obowiązku podatkowego od wpisania budynku do ewidencji (vide uchwała NSA z 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11). Odnosząc się do zarzutów skargi braku ustalenia prawidłowego stanu faktycznego i uznając je za nieuzasadnione, podkreślić należy, że bez znaczenia są wyjaśnienia odnośnie faktycznego wykorzystywania spornego budynku. Jak wskazano wyżej, podstawę wymiaru podatków stanowią zapisy w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, a stosownie do art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowią podstawę do wymiaru podatku od nieruchomości . W jednym przypadku ustawodawca podatkowy oparł opodatkowanie budynku mieszkalnego lub jego części, w zależności od faktycznego wykorzystywania tj. w przypadku zajęcia takiego budynku na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Z takim przypadkiem nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie. Na dzień wydania zaskarżonej decyzji treść danych w ewidencji gruntów i budynków nie została we właściwym trybie prawomocnie zakwestionowana, a mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy nie można zgodzić się z zarzutami skargi skierowanymi przeciwko ustaleniom faktycznym. Materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób zupełny, a posiadane aktualne zapisy w ewidencji gruntów uprawniały do ustalenia wskazanej w decyzji wymiarowej stawki podatku dla budynku niemieszkalnego. Nie ulega wątpliwości, ze w niniejszej sprawie zapisy w ewidencji gruntów i budynków dotyczące spornego budynku położonego w B. są jednoznaczne i wskazują na funkcję budynku. Przyjęcie przez organy podatkowe, że [...] m2 tego budynku jest przeznaczona na cele mieszkalne i opodatkowanie, wbrew zapisom zawartym w ewidencji gruntów i budynków, stawką podatku jak dla budynków mieszkalnych, a zatem z korzyścią dla Skarżącego, stosownie do art. 134 § 2 P.p.s.a. zakazującego działania przez Sąd na niekorzyść strony skarżącej, nie skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 ww ustawy oraz § 6 pkt 2 w zw. z § 18 pkt 1 ppkt 1 lit a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).