I SA/Sz 417/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 lipca 2011 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności ONW na rok 2010 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu z siedzibą w D. nr [...] z dnia [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasadza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla powiatu [...] z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy przyznania M.P. płatności ONW na 2010 r. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte na skutek wniosku złożonego w dniu 12 maja 2010 r. przez M.P., w którym zadeklarował on do płatności ONW działki rolne o łącznej powierzchni 30,16 ha. W dniu [...] organ I instancji wydał ww. decyzję nr [...] w sprawie odmowy przyznania płatności ONW. W decyzji tej wskazał, że w dniu 21 czerwca 2010 r. otrzymał raport z czynności kontrolnych w zakresie wymogów wzajemnej zgodności w obszarze Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt, sporządzony przez Inspekcję Weterynaryjną Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w M., uzupełniony w dniu 21 lipca 2010 r. o wskazanie, że do przeprowadzenia czynności kontrolnych nie doszło z powodu uchylenia się rolnika od kontroli. W sekcji X tego dokumentu: "Ustalenia końcowe" zapisano, iż próbę przeprowadzenia kontroli podejmowano kilkukrotnie, po raz ostatni w asyście Policji w dniu 11 czerwca 2010 r., jednak bez rezultatu. Organ podkreślił, że w ustaleniach poinformowano producenta, że uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli skutkować będzie odmową płatności. Raport ten przesłano producentowi przesyłką pocztową, jednak M.P. w dniu 23 lipca 2010 r. odmówił przyjęcia korespondencji. Organ - powołując się na przepis art. 26 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 odnośnie zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1237/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. WE Nr L 316/65) - odmówił przyznania płatności wskazując jako przyczynę uniemożliwienie przez M.P. przeprowadzenia kontroli w gospodarstwie. Strona, nie zgadzając się z powyższą decyzją, wniosła od niej odwołanie w którym wyjaśniła, że w podanych przez Inspekcję Weterynaryjną terminach, tj. 23, 24 i 26 marca 2010 r. nie było możliwości dotarcia do gospodarstwa z uwagi na nieprzejezdną wówczas drogę dojazdową. Na potwierdzenie tej okoliczności strona dołączyła płytę CD z nagranym obrazem video obrazującym stan drogi dojazdowej w marcu 2010 r. Ponadto, strona wskazała, że w dniu zaś 11 czerwca 2010 r., z uwagi na szereg spraw wymagających niezwłocznego załatwienia - znajdowała się poza gospodarstwem, na dowód czego dołączyła potwierdzenie wpłaty gotówkowej dokonanej w tym dniu w banku w M. oraz wpis do karty gwarancyjnej pompy wtryskowej. Rozpoznając odwołanie Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przyjął, że organ I instancji w toku postępowania nie popełnił błędów lub naruszeń prawa, które skutkować powinny rewizją wydanej w tej sprawie decyzji. Wskazał, że kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia miały ustalenia dokonane w czasie kontroli prowadzonej przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz przez Inspekcję Weterynaryjną, a więc organy, które na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2007 r. Nr 35, poz. 217 ze zm.), przeprowadzają kontrole administracyjne na miejscu, określone w przepisach Unii Europejskiej, w tym kontrole w ramach wzajemnej zgodności wymogów lub norm. Uprawnienia zaś do kontroli Inspekcji Weterynaryjnej wynikały z art. 31a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2007 r. Nr 64, poz. 427 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku pomocy, której warunkiem przyznania jest spełnianie w ramach wzajemnej zgodności wymogów lub norm, o jakich mowa w rozporządzeniu nr 1782/2003 oraz przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie tego rozporządzenia, kontrole w zakresie spełniania wymogów lub norm przeprowadza Agencja oraz powiatowy lekarz weterynarii w zakresie, w trybie i na zasadach określonych w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z uwzględnieniem przepisów o których mowa w art. 1 pkt 1 tej ustawy. Organ przyjął zatem, że skoro strona nie podejmowała pisemnej korespondencji informującej o zamiarze przeprowadzenia kontroli, uchylała się od jej przeprowadzenia, a także od odbioru przesyłki pocztowej zawierającej raport z czynności kontrolnych, to w tej sytuacji znajduje zastosowanie przepis art. 47 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), który stanowi, że w przypadku gdy adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez pocztę lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pisma kierowane do strony organ uznał za doręczone w dniu odmowy ich przyjęcia przez producenta i, w konsekwencji przyjął, że strona nie skorzystała z prawa do wniesienia uwag, zastrzeżeń i nie wnosiła o przeprowadzenie przeciwdowodu co do ustaleń zawartych w raporcie, co skutkowało uznaniem raportu Inspekcji Weterynaryjnej Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w M. za prawidłowy i, za podstawę rozstrzygnięcia w sprawie. Podobnie jak organ I instancji, powołując się na przepis art. 26 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, organ odwoławczy przyjął, że skoro producent uniemożliwił przeprowadzenie kontroli, to organ był zobowiązany do wydania decyzji o odmowie przyznania pomocy objętej wnioskiem, którego kontrola dotyczyła. Odnośnie do zarzutów strony dotyczących raportu z kontroli, organ ten uznał, że w żadnym z przepisów określających zadania i czynności organu - Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - w aspekcie prowadzonych postępowań o przyznanie płatności do gruntów rolnych, a dodatkowo odnoszących się do wyników kontroli wymogów wzajemnej zgodności w obszarze "Zdrowie publiczne i zdrowie zwierząt w zakresie identyfikacji i rejestracji zwierząt", mających zastosowanie w sprawie, ustawodawca nie przewidział możliwości weryfikacji przez tenże organ ustaleń kontroli przeprowadzonych przez Inspekcję Weterynaryjną. Wskazał ponownie, że w wyniku podjętych działań Inspekcji Weterynaryjnej Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w M., mających na celu przeprowadzenie kontroli w gospodarstwie M.P. w zakresie wypełniania wymogów wzajemnej zgodności w obszarze Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt, sporządzono i przekazano Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR raport z kontroli, wskazując na okoliczności, które wpłynęły na brak możliwości skutecznego przeprowadzenia wizytacji. W ocenie organu odwoławczego, raport Inspekcji Weterynaryjnej Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w M. ma moc prawną dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 K.p.a., bowiem został sporządzony przez uprawniony do tego organ i w przepisanej formie. Organ dodał, że dopiero na etapie postępowania odwoławczego strona przedstawiła dwa dowody, które potwierdzić miały jej nieobecność w gospodarstwie w dniu 11 czerwca 2010 r., kiedy to Inspekcja Weterynaryjna podejmowała próby przeprowadzenia kontroli. Z analizy tych dokumentów - w ocenie organu odwoławczego - nie wynika bezspornie okoliczność, iż producent w dniu 11 czerwca 2010 r. w swym gospodarstwie w ogóle nie przebywał, tym bardziej, iż w raporcie znalazły się adnotacje, o tym że stwierdzono wyraźne ślady obecności producenta, który ostatecznie od jej przeprowadzenia się uchylił. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że okoliczności stwierdzone raportem Inspekcji Weterynaryjnej nie budzą jakiekolwiek wątpliwości. Wobec powyższego, organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, M.P. zarzucił organom naruszenie przepisów art. 26 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 oraz art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i błędne przyjęcie, że skarżący uchylał się od przeprowadzenia w jego gospodarstwie kontroli. Wskazał, że nie był informowany przez organ o planowanych czynności kontrolnych, pomimo że organy dysponowały jego numerem telefonu. W dniu kontroli, tj. 11 czerwca 2010 r. dwukrotnie opuszczał teren gospodarstwa, w domostwie zaś pozostała jego 80-letnia matka J.P., która ze względu na wiek, stan zdrowia (problemy z poruszaniem się), a także fakt, iż nie jest osobą upoważnioną ani też dostatecznie zorientowaną w sprawach syna, nie mogła podjąć czynności umożliwiających przeprowadzenie kontroli, a której to obecność kontrolujący mylnie odczytali jako "wyraźne ślady obecności" skarżącego na terenie gospodarstwa. Dodał, że jego matka jako osoba starsza unika kontaktu z obcymi osobami, w szczególności pod nieobecność syna w domu, w obawie przed ewentualnym zagrożeniem. Stąd też, skarżący przypuszcza, że nawet w przypadku zaobserwowania wizyty inspektora mogła nie podjąć rozmowy. Nie poinformowała też skarżącego o wizycie osób trzecich w ich gospodarstwie w dniu 11 czerwca 2010 r. W związku z powyższym, skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z aktu notarialnego (umowy darowizny), karty gwarancyjnej pompy wtryskowej i potwierdzenia wpłaty gotówkowej w banku PKO BP na potwierdzenie okoliczności, że w dniu 11 czerwca 2010 r. wyjeżdżał z miejsca zamieszkania. Dodał, że prowadzi gospodarstwo we wsi J., położnej około 3 km od R. i w najbliższym sąsiedztwie brak jest zabudowań. Droga prowadząca do jego gospodarstwa nie jest utwardzona i dojazd, zwłaszcza w okresie wiosennym, jest bardzo utrudniony. Taka sytuacja miała miejsce w marcu 2010 r. i trwała do końca kwietnia 2010 r., kiedy to częste deszcze spowodowały, że droga była całkowicie nieprzejezdna. Z okresu tego skarżący posiada dokumentację w postaci nagrania video, którą dołączył jako dowód w sprawie. Skarżący podał, że w okresie tym nie zaobserwował w okolicach gospodarstwa żadnych osób trzecich, w szczególności inspektorów uprawnionych do kontroli. Reasumując, skarżący uznał, że wszelkie wnioski kontrolujących o uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli są zbyt daleko idące, zaś niejasności przyjęto na jego niekorzyść i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie jako podstawę odmowy przyznania skarżącemu płatności organy przyjęły przepis art. 26 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 odnośnie zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1237/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. WE Nr L 316/65), który stanowi, że jeżeli rolnik lub jego przedstawiciel uniemożliwia przeprowadzenie kontroli na miejscu, odrzuca się wnioski o przyznanie pomocy, których dotyczy kontrola. Według ustaleń organów obu instancji, sytuacja taka miała miejsce w sprawie, na co wskazują raporty z próby przeprowadzenia kontroli w dniach: 23, 24 oraz 26 marca 2010 r., jak również w dniu 11 czerwca 2010 r., kiedy to w asyście Policji, po raz kolejny do przeprowadzenia kontroli nie doszło. Natomiast, według skarżącego, stanowisko to jest nieuzasadnione, gdyż w dniach 23, 24 oraz 26 marca 2010 r. ze względu na warunki pogodowe droga dojazdowa do jego gospodarstwa była nieprzejezdna, zaś w dniu 11 czerwca 2010 r. skarżący był poza miejscem zamieszkania, na co przedstawił dowody w sprawie. Okoliczności faktyczne sprawy - w jego ocenie - wskazują zatem, że stanowisko organów odnośnie do negatywnego zachowania producenta, polegającego na uniemożliwianiu przeprowadzenia kontroli, jest bezpodstawne. Podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa procesowego, w istocie zatem, sprowadzają się do oceny, czy organy prawidłowo ustaliły stan faktycznego sprawy, bowiem tylko i wyłącznie pozytywna odpowiedź, uzasadnia jego subsumcję pod normę przepisu art. 26 ust. 2 powołanego powyżej rozporządzenia. Według składu orzekającego w sprawie, organy obu instancji uchybiły przepisom art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 § 1 i art. 107 § 1 K.p.a. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że wniosek strony o przyznanie płatności ONW na 2010 r. został złożony w organie w dniu 12 maja 2010 r. Natomiast, ze sporządzonego przez Inspekcję Weterynaryjna raportu wynika, że próby przeprowadzenia kontroli zostały podjęte w dniach 23, 24 i 26 marca 2010 r. Już z samego prostego zestawienia dat należało zatem wyprowadzić logiczny wniosek, że kontrola ta nie mogła dotyczyć płatności na 2010 r., gdyż wniosek taki skarżący złożył dopiero w maju 2010 r. Wobec zacytowanego powyżej brzmienia art. 26 ust. 2 rozporządzenia, zwłaszcza zwrotu "odrzuca się wnioski o przyznanie pomocy, których dotyczy kontrola", organ na tej podstawie nie mógł przyjąć, że wyniki z próby przeprowadzenia kontroli w marcu 2010 r. miały wpływ na odmowę przyznania płatności, co do której przyznania skarżący ubiegał się w przyszłości. Jeżeli natomiast, zamiarem organu było przeprowadzenie kontroli przestrzegania przez producenta wymogów i norm zgodności w ramach przyznanych mu wcześniej płatności, to stwierdzenia takie powinny znaleźć się w uzasadnieniu decyzji, a ich odzwierciedlenie powinno znaleźć potwierdzenie w aktach sprawy. W tym miejscu wskazać należy, że - stosownie do art. 133 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - sąd orzeka na podstawie akt sprawy i rolą Sądu nie jest ustalanie i wykazywanie za organ okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Nie mają również racji organy twierdząc, że skarżący unikał przeprowadzenia kontroli na miejscu i nie odbierał korespondencji. Zgodnie z zasadami postępowania dowodowego jakie spoczywają na organach, to organy miał wykazać, że okoliczności takie miały miejsce. Stosownie zaś do art. 27 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/09, kontrole na miejscu są zapowiadane, jeżeli nie zagraża to celowi kontroli. Zapowiedzenie kontroli następuje z wyprzedzeniem ściśle ograniczonym do niezbędnego minimum, nieprzekraczającym 14 dni. W przypadku kontroli na miejscu odnoszących się do wniosków o pomoc z tytułu zwierząt gospodarskich, wyprzedzenie nie przekracza 48 godzin, z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków. Wbrew zapisom raportu, z akt administracyjnych nie wynika, aby strona o ww. terminach kontroli została prawidłowo zawiadomiona. Brak w nich potwierdzonego za zwrotnym poświadczeniem odbioru zawiadomienia, a dołączone w toku postępowania odwoławczego kserokopie zwrotek (przy piśmie procesowym z dnia 15 lutego 2011 r.), według składu orzekającego w sprawie, ze względu na brak adnotacji jakiego pisma dotyczą, adnotacji urzędu pocztowego na tymże druku (a nie obok, na kserokopii) o awizowaniu przesyłki i próbie doręczenia, stosownie do postanowień art. 44 K.p.a., nie pozwalają jednoznacznie i bezspornie ustalić, czy takowe doręczenia miały miejsca, co poddaje w wątpliwość tezę organu, że skarżący nie odbierał przesyłek do niego kierowanych. Sąd dostrzegł również, że na wniosku o przyznanie płatności skarżący podał swój numer telefonu stacjonarnego, a zatem organ mógł skorzystać z dostępnych środków łączności i w ten sposób powiadomić skarżącego o kolejnych próbach przeprowadzenia kontroli, z czego nie skorzystał. Odnosząc się do dalszych stwierdzeń zawartych w kwestionowanym przez skarżącego raporcie, a dotyczących próby przeprowadzenia kontroli w dniu 11 czerwca 2010 r., wskazać należy, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu na to, że kontrole były przeprowadzane w asyście Policji, co poddaje w wątpliwość wiarygodność zapisu tego raportu. Tymczasem, organy administracji publicznej prowadzące postępowanie, zobowiązane są do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiał dowodowego (art. 7 i art. 77 K.p.a.) i nie mogą skutecznie zasłaniać się przepisem art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2007 r. Nr 35, poz. 217 ze zm.), wskazując, że są związane wynikami kontroli przeprowadzonymi przez Inspekcję Weterynaryjną. To na organie wydającym decyzję ciąży obowiązek oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.), tym bardziej, że - jak wynika to z opisu stanu faktycznego sprawy - na etapie postępowania odwoławczego sporne okazały się ustalenia organu I instancji, co strona konsekwentnie podnosiła w odwołaniu. Wadliwości tych organ nie dostrzegł, nie wyjaśnił ich - i w ślad za organem I instancji - wydał zaskarżone rozstrzygnięcie. Według składu orzekającego w sprawie, organ odwoławczy uchybił również przepisom art. 107 § 1 K.p.a., gdyż w uzasadnieniu decyzji nie ustosunkował się do twierdzenia strony oraz dołączonego do odwołania dowodu w postaci płyty CD z nagranym obrazem drogi. Skarżący dowodzi bowiem, że w marcu 2010 r. droga dojazdowa do jego gospodarstwa nie była przejezdna i, że tym samym nie jest prawdopodobne, aby skutecznie organ podejmował próby kontroli w jego gospodarstwie. Tymczasem, prawidłowo sformułowane uzasadnienie decyzji powinno odzwierciedlać poszczególne etapy prowadzonego postępowania administracyjnego, w tym postępowania dowodowego. Brak stanowiska w sprawie przedstawionych przez stronę dowodów, tym także dowodu bankowego i karty gwarancyjnej, należało zatem uznać, za naruszenie zasady prowadzenia postępowanie w sposób budzący zaufanie (art. 8 K.p.a.) oraz zasady przekonywania strony (art. 11 K.p.a.), w sytuacji, gdy organ pomija milczeniem dowody, czy też twierdzenia lub wyjaśnienia strony, albo nie odnosi się do faktów istotnych dla sprawy. W tych okolicznościach sprawy, Sąd uznał, że skoro przeprowadzone przez organy postępowanie dowodowe obarczone jest wadami w zakresie wyżej wskazanym i narusza przepisy art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 § 1 i 107 § 1 K.p.a., to rozstrzygnięcie organu o odmowie przyznania płatności wydane w trybie art. 26 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 było przedwczesne. Powyższe, stwierdzone przez skład orzekający w sprawie uchybienia powinny zostać wyeliminowane przez organy przy ponownym rozpoznaniu sprawy, jako wyznaczające kierunek dalszego procedowania i rozstrzygnięcia w sprawie. Wskazane wyżej braki postępowania dowodowego powodują, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegają uchyleniu na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozstrzygnięcie o niewykonalności zaskarżonej decyzji oparte zostało na podstawie art. 152 tej ustawy, a o kosztach postępowania sądowego na podstawie art. 200 ustawy.