I SA/Sz 419/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 września 2011 r. sprawy ze skargi M. i Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza W. z dnia [...] znak: [...], w której ustalono wymiar podatku od nieruchomości za rok 2010 dla M.R., Z.R. oraz J.S. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż przedmiotem opodatkowania jest nieruchomość położona w obrębie miejscowości O. gm. W., nr działki [...], pozostająca we współwłasności M. i Z. małżonków R. oraz J.S. Z akt sprawy wynika, że organ podatkowy I instancji w dniu 16 listopada 2010 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2010 dla M. i Z. małżonków R. oraz J.S. w odniesieniu do nieruchomości położonej w O. gm. W., nr działki [...], wyznaczając jednocześnie stronom 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego. Następnie, w dniu [...] wydana została z upoważnienia Burmistrza W. decyzja nr [...] ustalająca wymiar podatku za rok 2010 M. i Z. małżonkom R. oraz J.S. w wysokości [...] zł. Objęta decyzją wymiarową działka - zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów i budynków – oznaczona jest symbolem K - kopaliny. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty. Jednocześnie w ustępie 2 tego artykułu ustawodawca wskazał, iż podatkiem tym nie są objęte m.in. użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z kolei, art. 1a ust. 3 ww. ustawy wprost wskazuje, iż przez określenia "nieużytki, grunty zadrzewione i zakrzewione" rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. W przedmiotowej sprawie organ podatkowy na podstawie wypisów z rejestru gruntów Nr [...] z dnia 14 września 2001 r., Nr [...] z dnia 15 mara 2005 r., Nr [...] z dnia 12 maja 2009 r. oraz Nr [...] z 15 lipca 2009 r. ustalił, że grunty o pow. 5.3984 położone w O., nr działki [...] oznaczone są w ewidencji gruntów symbolem K. Zgodnie zaś z § 68 ust. 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.), symbolem "K" oznaczone są grunty zabudowane i zurbanizowane stanowiące użytki kopalne. Dalej organ stwierdził, iż przedmiotowa działka nie należy ani do kategorii nieużytków, ani gruntów zadrzewionych i zakrzewionych. Dlatego też dla jej opodatkowania nie może mieć znaczenia okoliczność, iż w rzeczywistości stanowi ona nieużytek oraz grunty zadrzewione i zakrzewione - jak to podnoszą skarżący. Dopiero zmiana oznaczenia gruntu w ewidencji przez organ do tego upoważniony na oznaczenie klasyfikujące go jako nieużytki lub grunty zadrzewione i zakrzewione może dać podstawę organowi podatkowemu do zwolnienia z podatku tych gruntów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Bk 595/10). Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji, tj. przed starostą. Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących naruszenia norm postępowania organ zauważył, iż - jak to wynika z akt sprawy, przed Starostą K. toczą się dwa postępowania wywołane wnioskami strony z dnia 8 sierpnia 2005 r. w sprawie nieistnienia obowiązku rekultywacji działki nr [...] położonej w O. oraz w sprawie dokonania zmian danych w ewidencji gruntów, w tym zmiany klasyfikacji gruntów. Postępowania te jednak do dnia wydania decyzji nie zostały ukończone, sam zaś fakt ich prowadzenia przez właściwy organ administracji nie ma dla organu podatkowego żadnego znaczenia, bowiem dopiero stosowna decyzja w tym przedmiocie Starosty K., a co za tym idzie, wynikające zeń zmiany w ewidencji gruntów mogą mieć prawne i wiążące znaczenie dla organu podatkowego ustalającego wymiar podatku od nieruchomości. Podkreślenia również wymaga, iż ww. postępowania toczące się przed Starostą K. nie mają na celu rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, ponieważ nieruchomość będąca przedmiotem opodatkowania widnieje już w ewidencji gruntów pod określonym symbolem, tym samym zarzut naruszenia przez organ podatkowy art. 122 i art. 207 § 2 oraz art. 187 § 1 i 3 ordynacji podatkowej jest niezasadny. W niniejszej sprawie organ podatkowy wydał decyzję na nazwiska wszystkich współwłaścicieli i każdemu z nich ją doręczył, informując jednocześnie w uzasadnieniu, iż obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Tym samym, bez znaczenia należy uznać fakt, iż jedynie przy nazwisku jednego z nich, tj. J.S., znajduje się określenie "podatnik". Nie zgadzając się z decyzją organu odwoławczego M. i Z. R. pismem z dnia 23 marca 2011r. wmiesili skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W skardze zarzucili organowi naruszenia prawa materialnego, a to art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych przez niewłaściwe zastosowanie, mimo, że działka nr [...] o pow. 5,62ha (uwaga w decyzji SKO 5.3984 m. kw.) położona w O., jako nieużytek i grunt zakrzewiony i zadrzewiony na mocy art. 7 ust. 1 pkt 10 wymienionej ustawy jest zwolniony z opodatkowania, art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych przez jego niezastosowanie, art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego niezastosowanie, mimo, że faktycznie grunty te stanowią nieużytki, nadto są gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi i nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a więc są gruntami zwolnionymi od podatku od nieruchomości z mocy wymienionego przepisów. Nadto zarzucili skarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, a to art. 122 Ordynacja podatkowa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez organ II instancji, iż oparcie rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji wyłącznie na wypisie z ewidencji gruntów stanowiło dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, art. 121,124,125 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i §4 Ordynacji podatkowej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało uznaniem przez organ II instancji, iż decyzja organ I instancji mimo braku uzasadnienia faktycznego i prawnego, nie jest wadliwa, a także uznaniu, iż ograniczenie się przez organ do powołania się której nieruchomości dotyczy decyzji i na podstawie jakiego dokumentu ustalono jej powierzchnię, jaki ma symbol i za jaki okres naliczono podatek i według jakie stawki czyni zadość uzasadnieniu faktycznemu i prawnemu decyzji, art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 1 i 2 - poprzez całkowite pominięcie dowodu z dokumentu urzędowego w postaci wyrysu gruntu z dnia 24.08.1994r. sporządzonego dla obszaru O. w którym działka nr [...] została oznaczona symbolem K i N, art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej - poprzez niezastosowanie, co skutkowało wydaniem decyzji w oparciu o stan prawny niezgodny z stanem faktycznym. Wskazując na powyższe Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy po ponownego rozpatrzenia Burmistrzowi W., zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podnoszą, iż w niniejszej sprawie poza zapisami w katastrze nieruchomości dotyczącymi działki nr [...] położonej w O., występują także inne okoliczności świadczące o tym, iż zapisy w ewidencji są niezgodne z rzeczywistym i prawnym stanem. Teren przyjęty do opodatkowania (dz. nr [...]) stanowi nieużytek, jest w całości zadrzewiony i zakrzewiony oraz, nie podlega rekultywacji. Powyższe, na co wielokrotnie zwracali uwagę skarżący, wynika z mapy z 1994r., gdzie działka nr [...] została oznaczona symbolem N tj. nieużytek. Nadto skarżący przedmiotową nieruchomość nabyli na podstawie aktu notarialnego z dn.19.07.1995r., z którego wynika, iż jest ona przeznaczona jako projektowane wysypisko nieczystości stałych. W wykazie posiadanych nieruchomości skarżący oświadczyli, iż przedmiotowa nieruchomość stanowi nieużytek. Także w toczącej się przed Sądem Rejonowym w K.sprawie o sygn. akt I Ns 47/08 zostały wydane dwie opinie biegłych rzeczoznawców, potwierdzające, iż przedmiotowy grunt jest nieużytkiem. Powyższe okoliczności potwierdzają, iż działka nr [...] położona w O. jest nieużytkiem, który winien być sklasyfikowany jako nieprzeznaczone do rekultywacji wyrobisko po wydobywaniu kopalin. Skarżący nie mieli obowiązku przeprowadzać rekultywacji działki nr [...] położonej w O. Skoro nie było w tym względzie decyzji dla poprzedniego właściciela gruntu, a tym bardziej dla nabywców, to nie może być na nich nałożony obowiązek rekultywacji. Okoliczność, iż na przedmiotowej działce nie jest prowadzona działalność gospodarcza w zakresie wydobywania kopalin (ani żadna inna działalność), potwierdzana została wielokrotnie przez organy podatkowe w toku prowadzonych postępowań, a także upływ w 2000r. 5-letniego terminu, o którym mowa w ust. 4 art. 20 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W ocenie skarżącego dane z ewidencji gruntów, choć nie mogą być przez organ podatkowy pominięte, nie tworzą w sposób bezwzględnych związania organu z treścią zapisów w katastrze nieruchomości w każdym przypadku, niezależnie od innych poza ewidencyjnych okoliczności o charakterze prawnym (np. opinie biegłych, wyrysy z ewidencji, zapisy w aktach notarialnych). Wbrew odmiennej ocenie dokonanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze skarżący w poczet materiału dowodowego w sprawie zgłosili dowód z wyrysu terenu sporządzony dla Obrębu O. z datą 24.08.1994r. opatrzony pieczęcią Urzędu Rejonowego w Ś., na którym działka nr [...] oznaczona została symbolem K i N czyli użytek kopalny i nieużytki. Na dowód ten skarżący powołali się w odwołaniu z dnia 11.08.2009r. , wskazując, iż znajduje się on w posiadaniu organu podatkowego -Burmistrza W., który otrzymał go w sprawie nr [...]. Był więc to dowód znanym organowi podatkowemu z urzędu i wystarczyło aby skarżący powołali się na niego przed organem. Organy podatkowe nie kwestionując istnienia takiego dokumentu (p. decyzja SKO z dn. [...]. nr [...]) w ogóle się do niego nie odniosły, nie żądały przedstawienia jego odpisu, mimo, iż był to dowód, który w istotny sposób mógł przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a organy miały obowiązek podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Skarżący uważają że wydana decyzja jest wadliwa nie została bowiem wydana w oparciu o cały materiał dowodowy dostępny w sprawie co miało istotny wpływ na wynik postępowania, bowiem zgłoszony przez skarżących dowód w postaci wyrysu z dn. 24.08.1994r. potwierdza, iż działka nr [...] stanowi nieużytek i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości tym samym świadczy to o wadliwości decyzji, która winna skutkować jej uchyleniem. Właśnie w oparciu o ten dowód skarżący wykazali wadliwość zapisu w katastrze nieruchomości, co winno skutkować odrzuceniem w całości lub części (zapisów w ewidencji gruntów i budynków), przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości (p. wyrok WSA w Białymstoku z dn.16.09.2009r. sygn. akt I SA/Bk 328/09, lex nr 536954). Powołany przez skarżący dowód w postaci wyrysu z dn. 24 sierpnia 1994r. stanowi przeciwdowód podważający zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków (p. art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej). W takiej sytuacji, gdy podatnik zgłasza przeciwdowód (art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej), działanie organu podatkowego przy wymiarze Podatku nie może opierać się wyłącznie na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, be • weryfikacji takiego dokumentu. Zdaniem skarżących przy wydaniu decyzji przez organ I instancji doszło do naruszenia przepisów procesowych. Mimo, że zebrany przez organ podatkowy I instancji materiał dowodowy okazał się niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogły zostać rozwiane na korzyść skarżących, organ II instancji przyjął w całości ustalenia dokonane przez organ I instancji oparte wyłącznie na zapisach w katastrze nieruchomości, nie dostrzegł, że materiał ten powinien być uzupełniony o wyrys z dn. 28.04.1994r., na który to dokument skarżący powoływali się już w odwołaniu od decyzji organu podatkowego I instancji w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2004, na okoliczność, iż grunt oznaczony jako działka nr [...] położony w O. stanowi nieużytek i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ II instancji nie dostrzegł również, iż w zaskarżonej decyzji w sposób nieprawidłowy dokonano oznaczenia strony. Każdy ze współwłaścicieli nieruchomości jest podatnikiem i należy uznać go za stronę podstępowania podatkowego, co oznacza, że wszyscy współwłaściciele powinni być wymieni w decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości i wszystkim ta decyzja powinna być doręczona. Powyższe okoliczności potwierdzały, iż decyzja organu I instancji jest wadliwa a organ drugiej instancji pomimo to nie wyeliminował jej z obrotu prawnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem sporu w sprawie jest oparcie rozstrzygnięcia w sprawie podatkowej o dane z ewidencji gruntu, których poprawność podatnik kwestionuje. Skarżący uważa także, że nie powinien być obciążany podatkiem ze względu na stan nieruchomości ( nieużytki, jest w całości zadrzewiony i zakrzewiony ). Katalog przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości zawiera art. 2 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) - dalej w skrócie: "u.p.o.l.", zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części, 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jednocześnie ustawodawca negatywnie określił przedmiot opodatkowania przewidując, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej ( art. 2 ust 2 u.p.o.l.). Z kolei art. 1a ust. 3 u.p.o.l. wskazuje, w jaki sposób należy rozumieć pewną kategorię gruntów a mianowicie, iż przez określenie nieużytki, grunty zadrzewione i zakrzewione rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Ponadto, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią stosownie do art. 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj: Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027, ze zm.) – dalej: "p.g.k." - podstawę (m.in.) wymiaru podatków, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W myśl art. 2 pkt 8 tej ustawy, pod określeniem ewidencji gruntów i budynków (katastrze nieruchomości) - rozumie się jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. W tym zakresie Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2009 r., sygn. akt II FSK 542/08, w którym stwierdzono, że: "w postępowaniu podatkowym przyjęto jako obowiązującą zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). W myśl tej zasady organy podatkowe nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów, orzekają na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Zasada ta doznaje niekiedy ograniczenia - w pewnych wypadkach ustawodawca wprowadza bowiem pewne elementy legalnej oceny dowodów, wskazując w konkretnej normie walor określonego środka dowodowego. Wyłączenie zasady swobodnej oceny dowodów zawsze jednak wynikać musi z konkretnego, obowiązującego przepisu prawa i dotyczyć może konkretnej okoliczności. W przypadku podatku od nieruchomości takim odstępstwem od zasady swobodnej oceny dowodów jest powołany wyżej art. 21 p.g.k., nakazujący przy wymiarze podatku uwzględniać dane z ewidencji gruntów i budynków". Jedynie wtedy, "gdy danych tych brakuje, (...) przeznaczenie i funkcję użytkową budynku wykazywać można wszelkimi prawnie dopuszczalnymi dowodami, w tym również za pomocą dowodów z decyzji o pozwoleniu na budowę czy pozwoleniu na użytkowanie, będących dowodami z dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 § 1 O.p.". Z powyższego wynika więc, że w sytuacji gdy dany grunt czy obiekt budowlany (budynek) został odnotowany w ewidencji gruntów i budynków i przypisano mu określoną cechę (np. mieszkalny, produkcyjny, gospodarczy itp.), to takimi zapisami organy podatkowe są związane i nie mogą ich podważać własnymi ustaleniami dokonywanymi np. na podstawie innych dokumentów – o co wnosili Skarżący w przedmiotowym postępowaniu podatkowym. Skoro zatem z dołączonego do akt sprawy wypisu z ewidencji gruntów wynika, że przedmiotowy grunt ma powierzchnię 5.3984 ha i został oznaczony jako użytki kopalne, to - przy uwzględnieniu zasady wyrażonej w art. 21 p.g.k. - organy podatkowe nie mogły zaklasyfikować tych gruntów jako nieużytków lub gruntów zadrzewionych i zakrzewionych. Prawidłowo zatem organy podatkowe przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości Skarżących przyjęły dane z ewidencji gruntów. W związku z tym wskazać należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zatem z jednoznacznego brzmienia powołanej ustawy wynika, że podstawą zastosowania i wymiaru rzeczonych podatków jest stan prawny i faktyczny gruntów i budynków, wynikający z ewidencji (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r., III SA 1685/93, POP 1999, nr 2, s. 163). Z powyższego z kolei wynika, że organy podatkowe, ustalając podatki, nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń, niż te wynikające z ewidencji gruntów. Nie mogą również dokonywać zmian w tym operacie ewidencyjnym (zob. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 1993 r., III SA 747/93, ONSA 1994, nr 4, poz. 163). Skoro więc z urzędowego rejestru gruntów wynika, że skarżący są we władaniu konkretnych działek to organy podatkowe zobowiązane były do uwzględnienia tych zapisów przy wymiarze podatku. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym, w tym i postępowaniu podatkowym. Jeżeli więc skarżący kwestionuje zawarte tam dane, najpierw powinien wystąpić o ich korektę, w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Następnie, w przypadku uwzględnienia ich zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych (zob. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994 r., III SA 911/94, OSS 1994, nr 4-5, s. 164). Sąd stwierdza ponadto, iż zgodnie z art. 194 Ordynacji podatkowej, dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy administracji publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków ma niewątpliwie walor "dokumentu urzędowego", a zatem dane w niej zawarte powinny stanowić podstawę do wymierzania podatku od nieruchomości. Stąd też wymiar podatku od nieruchomości powinien być dokonywany na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Sąd podkreśla, iż kwestionowanie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków - co, do których nie zgadza się podatnik - należy do podatnika. Stanowisko takie zgodne jest z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, z której jednoznacznie wynika, iż to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem dotyczącym posiadanych przez siebie nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą. Taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. (Patrz np. wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r. sygn. akt III SA 2466/01, w: System Informacji Prawnej LEX Nr 77806, dalej LEX). Jak wynika z akt sprawy, przed Starostą K. toczy się postępowanie wywołane wnioskiem skarżących z dnia 13 grudnia 2010 r. w sprawie ustalenia, iż nieruchomość stanowiąca działkę o numerze ewid. [...] położoną w O. [...] stanowi nieużytki. Postępowanie te jednak do dnia wydania decyzji przez organ podatkowy pierwszej instancji nie zostało ukończone, sam zaś fakt jego prowadzenia przez właściwy organ administracji nie ma dla organu podatkowego żadnego znaczenia. Sąd podziela stanowisko organu podatkowego, iż dopiero stosowna decyzja w tym przedmiocie Starosty K., a co za tym idzie, wynikające zeń zmiany w ewidencji gruntów, mogą mieć prawne i wiążące znaczenie dla organu podatkowego ustalającego wymiar podatku od nieruchomości. Powoływane przez skarżących dowody tj: akt notarialny z dni.19.07.1995 r. z którego wynika, iż przedmiotowa nieruchomość jest przeznaczona jako projektowane wysypisko nieczystości stałych czy wyrys terenu sporządzony dla obrębu O. z datą 24.08.1994 r., gdzie działka nr [...] została oznaczona symbolem K i N, stanowią istotne okoliczności dające podstawę do zmiany klasyfikacji gruntu w ewidencji prowadzonej przez Starostę K., ale w odrębnym trybie i przed właściwym do tego organem. Nie może to jednak stanowić podstawy dla wydania decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości. Dopóki jednak w odrębnym postępowaniu administracyjnym nie zostaną dokonane zmiany w omawianej ewidencji, dopóty organ podatkowy związany jest istniejącymi zapisami tej ewidencji. Dodatkowo zasadnie organ podatkowy wskazał, iż kwestia rekultywacji gruntów i tego, na kim ciąży obowiązek jej przeprowadzenia nie ma znaczenia w postępowaniu podatkowym, a w postępowaniu prowadzonym przez Starostę w związku ze zmianą klasyfikacji gruntów. Działaniu organu, nie można również zarzucić naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania. W ocenie Sądu, w zakresie potrzebnym dla rozstrzygnięcia sprawy, został zgromadzony wystarczający materiał dowody, a poczynione ustalenia są zgodne z tym materiałem. Nadto, podkreślić należy, że w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania, organ powinien przeprowadzić tylko te dowody i poczynić tylko te ustalenia, które są niezbędne do jej rozstrzygnięcia. Również sposób uzasadnienia decyzji nie budzi zastrzeżeń, bowiem wynika z niego podstawa faktyczna i prawna rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji ma na celu wykazanie prawidłowości procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Powinny być one tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja spełnia powyższe kryteria. W świetle przytoczonych powyżej regulacji prawnych stanowisko skarżącego zaprezentowane w skardze nie znajduje uzasadnienia prawnego. Natomiast Sąd zauważa, iż zarzuty dotyczące decyzji organu pierwszej instancji nie mogły doprowadzić do uchylenia decyzji organu odwoławczego bowiem Strona nie wykazała w jaki sposób uchybienia organu pierwszej instancji w zakresie uzasadnienia decyzji mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy a organ odwoławczy jak już wykazano powyżej uzasadnił swoją decyzję prawidłowo. Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności Sąd nie stwierdził naruszeń prawa materialnego ani procesowego, które dyskwalifikowałyby zaskarżone decyzje. Wobec powyższego uznano, że skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).