I SA/Sz 423/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia NSA - Marian Jaździński po rozpoznaniu w dniu 5 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę p o s t a n a w i a wniosku nie uwzględnić Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w S orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w S z dnia [...] r., oznaczonej nr. [...] którą odmówiono C. J. umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe [..] r. w łącznej kwocie [...] zł wraz z odwetami za zwłokę w wysokości [...] zł. Składając w dniu [...] r. skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję ostateczną z powodu jej niezgodności z prawem, skarżący zawarł w niej również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W uzasadnieniu tego wniosku wskazał on, iż brak wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie szkody w postaci wszczęcia egzekucji i w konsekwencji zajęcia samochodów służących mu do prowadzenia działalności gospodarczej. Rozpatrując powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szcze-cinie uznał, co następuje: Stosownie do postanowień art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje wstrzymania zaskarżo-nego aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi przez organ, które-go akt lub czynność zaskarżono, sąd może na wniosek skarżącego wydać postano-wienie o wstrzymaniu ich wykonania w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do od-wrócenia skutków. Jak wynika z kolei z przepisu art. 61 § 6 w/w ustawy, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności skuteczne jest wyłącznie na czas trwania postępowania przed sądem pierwszej instancji, skoro upada ono w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego to postępowanie. Z przytoczonej powyżej regulacji prawnej wynika zatem, że wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji organu podatkowego ma zabezpieczać stronę, która legalność tej decyzji skarży do sądu administracyjnego, przed wskazanymi w ustawie skutkami, tj. przed niebezpieczeństwem wyrządzenia poważnej szkody lub przed ich nieodwracalnością, a to na wypadek zakwestionowania przez sąd zgodności zaskar-żonej decyzji z prawem. Wskazując we wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji ostatecznej na istnienie takiego niebezpieczeństwa skarżący niebezpieczeństwa tego upatruje w konieczności uiszczenia kwoty wynikającej z zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług, a więc w istocie wyłącznie w wymiarze finansowymi i to w sytuacji, gdy ekonomiczny ciężar tego podatku, jako podatku pośredniego, w istocie obciąża konsumenta jego usług. Mając na względzie zasadę, iż ostateczna decyzja organu podatkowego podlega wykonaniu, chociażby była nieprawomocna i zaskarżona do sądu adminis-tracyjnego, za regułę przyjąć należy, iż sama konieczność poniesienia finansowego ciężaru z wykonaniem tym związanego, jak i ewentualny brak środków finansowych koniecznych do tego wykonania, nie mogą stanowić same przez się podstawy do wstrzymania tego wykonania. Warunkiem takiego wstrzymania jest bowiem nieod-wracalność skutków tego wykonania, a o tym trudno mówić w przypadku uiszczenia należności celnych i podatkowych wyrażonych w pieniądzu, względnie realna groźba wystąpienia poważnej szkody majątkowej wynikłej na skutek wykonania nie-prawomocnej decyzji, możliwości wystąpienia takiej szkody, a więc uszczerbku na swym majątku, mającym źródło w wykonaniu kwestionowanej decyzji, skarżący w istocie nie wykazuje. Zauważyć też tu należy, iż przedmiotem skargi i wniosku o wstrzymanie jej wykonalności jest ostateczna decyzja odmawiająca przyznania podatnikowi ulgi podatkowej, a więc decyzja nie nakładająca na niego żadnego obowiązku, ten bowiem - w postaci zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług - wynika ze złożonych przez podatnika deklaracji podatkowej albo decyzji organu po-datkowego określającej prawidłową wysokość tego zobowiązania. Decyzja taka nie pozbawia też skarżącego ją podatnika żadnego uprawnienia, skoro o istnieniu takiego uprawnienia (ulgi podatkowej) można mówić dopiero w przypadku jego przy-znania. Nie znajdując w tych okolicznościach podstaw faktycznych i prawnych do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, orzec należało jak w postanowieniu.