I SA/Sz 424/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi PH W. Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia 15 grudnia 2015r. nr [...], 2. umarza postępowanie podatkowe w sprawie, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej PH W. Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Burmistrz W. (organ I instancji) wydał w dniu [...] decyzję, w której określił P. Spółka Akcyjna z siedzibą w S., dalej "spółka", zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2009 w kwocie [...] zł. Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (organ II instancji) wydało w dniu [...] decyzję, w której uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Spółka złożyła w dniu 4 lipca 2014 r. (data nadania w polskiej placówce pocztowej) na ww. decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. WSA w Szczecinie wydał w dniu 12 lutego 2015 r. wyrok o sygn. akt I SA/Sz 966/14, w którym oddalił ww. skargę spółki. Odpis prawomocnego ww. wyroku wraz aktami podatkowymi doręczono organowi II instancji w dniu 20 marca 2015 r. W dniu 9 października 2015 r. do organu I instancji wpłynął wniosek spółki o umorzenie ww. postępowania z uwagi na przedawnienie. Organ I instancji wydał w dniu [...] decyzję nr [...] w której określił spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2009 w kwocie [...] zł. Decyzja została doręczona spółce w dniu 28 grudnia 2015 r. na adres jej pełnomocnika. Organ I instancji przedstawił stan faktyczny w sprawie, wskazał składniki majątku podatnika podlegające opodatkowaniu, wymienił stosowne przepisy prawne i uzasadnił ich zastosowanie, przedstawił sposób wyliczenia ww. podatku. W ocenie organu I instancji, nie nastąpiło przedawnienia ww. zobowiązania podatkowego. Spółka złożyła odwołanie od ww. decyzji. Zarzuciła organowi naruszenie: 1. art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95 poz. 613 ze zm.), dalej "u.p.o.l.", przez błędną interpretację; 2. art. 188 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), dalej "o.p.", przez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność możliwości i celowości prowadzenia działalności gospodarczej na przedmiotowej nieruchomości; 3. art. 70 § 7 pkt 2 o.p. przez jego błędną interpretację; 4. art. 121 o.p. przez naruszenie zasady zaufania w związku z rozstrzygnięciem wszelkich zaistniałych wątpliwości na niekorzyść podatnika zgodnie z zasadą in dubio pro fisco; 5. art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności w celu dokładnego i prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, co doprowadziło do dokonania przez organ I instancji dowolnej oceny zgromadzonych dowodów. Spółka wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. Organ II instancji wydał w dniu [...] decyzję nr [...], w której utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja został doręczona spółce w dniu 2 marca 2016 r. na adres jej pełnomocnika. Organ II instancji przedstawił stan faktyczny w sprawie. Przytoczył treść art. 3 ust. 1 pkt 4 lit.a , art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. W ocenie organu II instancji, ustalenia organu I instancji dotyczące składników majątku spółki podlegających opodatkowaniu były prawidłowe. Według organu, w sprawie nie zaistniała przesłanka zwolnienia z opodatkowania z uwagi na warunku techniczne. Ponadto droga, która należy do podatnika nie spełnia przesłanki drogi publicznej z art. 2 u.p.o.l. Organ ustosunkował się do zarzutu przedawnienia i podał, że ww. zobowiązanie nie przedawniło się. Wskazał, że na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 o.p. termin biegu przedawnienia został zawieszony z uwagi wniesienie przez spółkę skargi do WSA na decyzję organu II instancji z dnia [...]. Okres zawieszenia w sprawie trwał do dnia 21 września 2015 r. kiedy to organ II instancji przekazał odpis wyroku WSA w Szczecinie z dnia 12 lutego 2015 r. o sygn. akt I SA/Sz 966/14 wraz z aktami podatkowymi organowi I instancji, gdyż to Burmistrz W. był organem podatkowym. W ocenie organu II instancji, termin przedawnienia ww. zobowiązania upłynie w dniu 2 kwietnia 2016 r. Spółka złożyła skargę do WSA w Szczecinie na ww. decyzję i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Spółka zarzuciła organowi naruszenie: 1. art. 70 § 1 o.p. przez wydanie decyzji w sytuacji, gdy zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok 2009 uległo przedawnieniu; 2. art.123 § 1 o.p. w związku z niezapewnieniem stronie czynnego udziału w postępowaniu przez niewezwanie strony do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym; 3. art. 200 o.p. przez niewyznaczenie stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Spółka podała, że w sprawie doszło do przedawnienia, wskazując na art. 70 § 6 pkt 2 i § 7 pkt 2 o.p. Spółka wskazała, że bieg terminu zawieszenia ww. zobowiązania rozpoczął się z dniem 30 czerwca 2014 r. z chwilą złożenia skargi na ww. decyzję organu II instancji z dnia 30 maja 2014 r. i zakończył się w dniu 20 marca 2015 r., gdy WSA w Szczecinie przekazał odpis swojego prawomocnego wyroku z dnia 12 lutego 2015 r. o sygn. akt I SA/Sz 966/14 wraz aktami podatkowymi organowi II instancji. W ocenie spółki, ww. zobowiązanie przedawniło się z dniem 19 września 2015 r. W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o jej oddalenie. Sąd wskazał, co następuje: W pierwszej kolejności należy rozważyć zarzut przedawnienia. Stosownie do art. 70 § 1 o.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 2 o.p., bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Na podstawie art. 70 § 7 pkt 2 o.p., bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. Sąd podzielił stanowisko skarżącej, że w sprawie nastąpiło przedawnienie zobowiązanie przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Co do zasady bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2009 r. rozpoczął się z dniem 1 stycznia 2010 r. i upływał w dniu 31 grudnia 2014 r. Z uwagi na wniesienie skargi do WSA w Szczecinie (data nadania skargi w polskim urzędzie pocztowym) na decyzję organu odwoławczego z dnia 30 maja 2014 r. w dniu 4 lipca 2014 r., z tym dniem nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązania. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia trwało do dnia 20 marca 2015 r., kiedy to WSA w Szczecinie przesłał odpis uprawomocnionego wyroku wraz z aktami podatkowymi organowi II instancji. Okres przedawnienia ww. zobowiązania kształtował się następująco: 2010 r.- 365 dni, 2011 r.- 365 dni, 2012 r. - 366 dni, 2013 r. – 365 dni, 1.01.- 3.07.2014 r. – 184 dni. Do końca 2014 r. pozostało 181 dni. Przedawnienie ww. zobowiązania biegło po przerwie od dnia 21 marca 2015 r. i wraz z upływem 181 dni upłynęło 17 września 2015 r. Z akt sprawy wynikało, że organ I instancji wydał decyzję w dniu 15 grudnia 2015r., zaś organ II instancji w dniu 29 lutego 2016 r. Powyższe oznacza, że obie te decyzje wydane zostały już po upływie terminu przedawnienia ww. zobowiązania. W ocenie Sądu, zgodnie z art. 70 § 7 pkt 2 o.p., brak jest podstaw do twierdzenia, że koniec zawieszenia wiąże się z doręczeniem organowi I instancji odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. Jak słusznie wskazała spółka organem podatkowym jest także organ II instancji. Ponadto skarga do sądu administracyjnego przysługuje (zasadniczo) na decyzję organu odwoławczego wydaną w trybie odwoławczym niezależnie od formy jej rozstrzygnięcia (utrzymująca w mocy, uchylająca decyzję organu I instancji, umarzająca postępowanie). Akta sprawy wraz ze skargą są przekazywane sądowi administracyjnemu przez organ II instancji. Po zakończeniu postępowania sądowego Sąd przekazuje odpis orzeczenia ze stwierdzeniem prawomocności właśnie organowi II instancji. Wobec uwzględnienia zarzutu przedawnienia przez Sąd, jako najdalej idącego, zbędne było ustosunkowywanie się do innych zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Mając na uwadze art. 145 § 1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji. Sąd na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie podatkowe wszczęte w stosunku do spółki, gdyż stwierdził podstawę do jego umorzenia zgodnie z art. 208 § 1 o.p. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 lit.e rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r., Nr 31, poz. 153).