I SA/Sz 425/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska,, Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi J. N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione oddala skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. postanowieniem z dnia [...] znak: [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. nr [...] z dnia [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Prezydenta Miasta S. o numerze [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku J.N. Postępowanie to toczy się na podstawie wystawionego przez Prezydenta Miasta S. tytułu wykonawczego o numerze [...], obejmującego należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania. Zawiadomieniem z dnia [...] znak: [...] organ egzekucyjny zajął świadczenie z ubezpieczenia społecznego Zobowiązanego. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono Zobowiązanemu w dniu 1 kwietnia 2010 r. W dniu 8 kwietnia 2010 r. do organu egzekucyjnego wpłynęło pismo, w którym Zobowiązany zakwestionował prawidłowość doręczenia upomnienia. Ponadto Zobowiązany wskazał, iż od kilku lat nie posiada samochodu, którego dotyczą dodatkowe opłaty. W kolejnym piśmie (wpływ do organu egzekucyjnego w dniu 21 kwietnia 2010 r.) Zobowiązany wskazał, iż jego samochodem jeździły różne osoby, w konsekwencji stwierdzając: "(...) nie poczuwam się do obowiązku zapłaty". Postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Prezydent Miasta S., działając w sprawie jako wierzyciel, uznał za nieuzasadnione zarzuty: nieistnienia obowiązku i braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa wart. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm. - dalej zwanej: u.p.e.a.). Odnośnie istnienia obowiązku Wierzyciel stwierdził, iż obowiązek wniesienia opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania wynika z mocy samego prawa. Z art. 13 ust. 1 i art. 13 f ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych wynika, że obowiązek uiszczenia opłat wynikłych z tych przepisów powinien być realizowany niezwłocznie po wystąpieniu stanu faktycznego (zaparkowanie w strefie płatnego parkowania, nieuiszczenie opłaty parkingowej), z wystąpieniem którego powstaje obowiązek uiszczenia danej opłaty. Wierzyciel wskazał, iż Zobowiązany wnosząc zarzut na podstawie art. 33 pkt 1 u.p.e.a. powinien okazać dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał, albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub innych przyczyn. Zdaniem Wierzyciela Zobowiązany nie przedstawił takich okoliczności. Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia upomnienia Wierzyciel wskazał, iż upomnienie nr [...] z dnia [...], zawierające m.in. wyszczególnienie ulic, na których dokonywano parkowania, zostało doręczone w dniu 15 grudnia 2008 r., zgodnie z art. 42 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zobowiązany wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie. Postanowieniem z dnia [...] sygn. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Pismem z dnia [...] znak: [...] Prezydent Miasta S. poinformował organ egzekucyjny o wydanym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygnięciu, przekazując jednocześnie w załączeniu postanowienie SKO z dnia [...] oraz postanowienie Prezydenta Miasta S. w sprawie stanowiska wierzyciela z dnia [...]. Postanowieniem z dnia [...] organ egzekucyjny uznał wniesione przez Zobowiązanego zarzuty za nieuzasadnione. W uzasadnieniu organ egzekucyjny powołał się na stanowisko wierzyciela w przedmiocie zarzutów. Pismem z dnia 01.02.2011 r. Zobowiązany wniósł zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie, nie zgadzając się z prowadzoną do jego majątku egzekucją i wyrażając niezadowolenie ze sposobu funkcjonowania instytucji państwowych. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...]. W uzasadnieniu wskazał iż zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt 1 u.p.e.a.), organ stwierdził, iż w postanowieniu z dnia [...] wierzyciel uznał te zarzuty za nieuzasadnione. Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygniecie Prezydenta Miasta S. Dalej zauważył organ, iż w tym zakresie wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Oznacza to, zdaniem organu, iż zarówno organ egzekucyjny, jak i Dyrektor Izby Skarbowej w S. są związani stanowiskiem Prezydenta Miasta S. w zakresie zgłoszonego przez Zobowiązanego zarzutu nieistnienia obowiązku. Mając na uwadze powyższe, tutejszy organ przyjął okoliczności wskazane przez Wierzyciela w uzasadnieniu postanowienia i uznał zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony. Odnosząc się następnie do zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. (art. 33 pkt 7 u.p.e.a.) organ stwierdziła, iż wierzyciel dopełnił obowiązku wynikającego z przepisu art. 27 § 3 u.p.e.a., tzn. dołączył do tytułu wykonawczego dowód doręczenia upomnienia. W aktach sprawy znajduje się-podpisane przez Zobowiązanego w dniu 15 grudnia 2008 r. potwierdzenie odbioru-upomnienia z dnia [...] znak: [...]. Mając na uwadze powyższe, zarzut z art. 33 pkt 7 u.p.e.a. uznał również za nieuzasadniony. W konsekwencji postanowieniem z dnia [...] znak: [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Pismem z dnia 26 marca 2011 r. J.N. złożył skargę na powyższe postanowienie. W skardze Strona skarżąca wniosła "o oddalenie bezpodstawnych roszczeń za sam. [...], jako, że to nie ja byłem w tym okresie » użytkownikiem tego samochodu (w załączeniu aneks do umowy). Odnośnie sam. [...] wnoszę o oddalenie, jako dowód załączam 3 szt. załączników". W załączeniu Zobowiązany przedłożył umowę zlecenia zastępstwa prawnego wraz aneksem do tej umowy oraz pisma kierowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. i Prezydenta Miasta S. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a"-"c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwanej: p.p.s.a.). W następstwie kontroli zaskarżonego aktu Sąd stwierdził, że skarga jest nieuzasadniona, nie ma bowiem podstaw do uznania, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. jest niezgodne z prawem. W pierwszej rzędzie należy zgodzić się z Dyrektorem Izby Skarbowej w S., iż postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie wystawionego przez Prezydenta Miasta S. tytułu wykonawczego o numerze [...], obejmującego należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania, dotyczy samochodu osobowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Wobec powyższego w niniejszym postępowaniu przedmiotem rozważań mogą być wyłącznie okoliczności związanych z tym postępowaniem egzekucyjnym to jest dotyczące samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Podnoszone przez Stronę na etapie skargi okoliczności związane z nieopłaconym postojem w strefie płatnego parkowania dotyczące samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]nie mogą wpływać na wynik niniejszego postępowania. A zatem ani organ, a tym bardziej Sąd nie może oceniać w tym postępowaniu podniesionej przez Skarżącego okoliczności, że to nie on był użytkownikiem pojazdu marki [...]. Jak wynika z okoliczności rozpoznawanej sprawy, niniejsze postępowanie egzekucyjne zostało zainicjowane z urzędu wystawieniem przez wierzyciela - Prezydenta Miasta S., tytułu wykonawczego obejmującego należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania samochodu osobowego [...], w okresie od 7 listopada 2006r. do 17 grudnia 2007r. Korzystając z przysługującego uprawnienia do wniesienia zarzutów, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, J.N. powołując się na okoliczności wskazane w art. 33 pkt 1 i 7 u.p.e.a., podniósł zarzut nieistnienia obowiązku oraz brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 33 u.p.e.a., zobowiązany może wnieść zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, przy czym podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności (przesłanki) wymienione w tym przepisie (w punktach 1 – 10). Zgodnie z przepisem art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie 33 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu wiążąca. Podkreślić należy, że oceniane obecnie rozstrzygnięcie w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne (wydane na podstawie art. 34 § 4 w związku z art. 33 pkt 1 u.p.e.a.), z uwagi na odrębność podmiotową wierzyciela i organu egzekucyjnego - wydane zostało po wyczerpaniu procedury z art. 34 § 1 i § 2 u.p.e.a. związanej z uzyskaniem ostatecznego stanowiska wierzyciela (nie będącego w zakresie dochodzonych należności organem egzekucyjnym). Stanowisko wierzyciela, które miało w tej sprawie charakter zagadnienia wstępnego - zawarte zostało w postanowieniu Prezydenta Miasta S. i na skutek wniesionego przez Zobowiązanego zażalenia - poddane zostało weryfikacji przez organ nadzoru –Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. , który postanowieniem z dnia [...] - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, podzielając tym samym wyrażone w nim stanowisko wierzyciela, że podniesiony przez zobowiązanego zarzut "nieistnienia obowiązku podatkowego" - jest bezzasadny. To ostatnie rozstrzygnięcie jest ostateczne w rozumieniu art. 16 k.p.a. (wydane zostało po wyczerpaniu trybu postępowania instancyjnego) Stanowisko wyrażone w ww. postanowieniu wierzycielskim - wiąże zatem organ egzekucyjny przy ocenie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Odwołując się więc do wypowiedzi wierzyciela - jako stanowiska wiążącego organ egzekucyjny w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne - należy wskazać na zawartą w nim argumentację, przy czym podkreślić należy, że wykluczona jest ponowna merytoryczna ocena zarzutu, jaki był istotą rozważań w postępowaniu dotyczącym stanowiska wierzyciela. Zweryfikowane przez organ nadzoru stanowisko wierzyciela zawiera wyczerpującą ocenę przesłanek z art. 33 pkt 1 u.p.e.a. Wierzyciel skutecznie podważył wywody Zobowiązanego dotyczące nie istnienia egzekwowanego obowiązku. Nie jest trafny także zarzut niedoręczenia skarżącemu upomnienia bowiem upomnienie z dnia 10 grudnia 2010 r. zostało mu doręczone osobiście w dniu 15 grudnia 2010 r. Mając powyższe na uwadze i nie znajdując w świetle powyższego podstaw do uznania zarzutów skargi za uzasadnione, skargę jako nieuzasadnioną, należało oddalić na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.