I SA/Sz 426/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi PH W. Spółki Akcyjnej z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. oddala skargę. Burmistrz W. wszczął postanowieniem z dnia [...] postępowanie podatkowe w stosunku do W. Spółka Akcyjna z siedzibą w S., dalej "spółka", dotyczące podatku od nieruchomości za rok 2011. Organ I instancji wydał w dniu [...] decyzję, w której określił spółce podatek od nieruchomości za rok 2011 w wysokości [...] zł. Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji, na skutek powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wydało w dniu [...] decyzję, w której uchyliło ww. decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. decyzję. Sąd wyrokiem z dnia 12 lutego 2015 r. o sygn. akt I SA/Sz 967/14 skargę spółki oddalił. Organ I instancji wydał w dniu [...] decyzję nr [...] w której określił spółce podatek od nieruchomości za rok 2011 w kwocie [...] zł a) od powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej: [...] m2 x 0,64 zł = [...] zł; b) od gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów jak N: [...] m2 x 0 zł = 0 zł. Organ I instancji podał, że spółka była dzierżawcą działek nr [...] oraz [...] położonych w obrębie 5 gmina W., w tym: 1) część działki nr [...] - grunty oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako K (kopaliny)- [...] m2; 2) część działki nr [...] - grunty oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako K (kopaliny) – [...] m2; 3) część działki nr [...] - grunty oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako K (kopaliny) – [...] m2 oraz dr (droga)- [...] m2; 4) część działki nr [...] - grunty oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako dr (droga) - [...] m2 oraz N (nieużyki) – [...] m2. Właścicielem powyższych gruntów jest Gmina W. i na podstawie umowy nr [...] z dnia 22 lutego 2008 r. zostały one wydzierżawione spółce. Organ I instancji przeprowadził oględziny działek dzierżawionych przez spółkę i podał, że działki oznaczone w ewidencji gruntów jako "dr" (droga) nr [...] są to drogi nieutwardzone, użytkowane przez mieszkańców jako dojazd do posesji. Pozostałe grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako "K" (kopaliny) są nieogrodzone, licznie zadrzewione, bez śladów wydobywania kruszywa. Tereny te są w części zaśmiecone, ze śladami świeżo nawiezionych nieczystości. Organ I instancji przywołał treść art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.a , art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.), dalej "u.p.o.l.", art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193 , poz. 1287 ze zm.), dalej "P.g.k.", art. 1, art. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U z 2015 r. poz. 460), dalej "u.d.p.". Organ I instancji podał, że działki oznaczone jako "dr", będące w posiadaniu spółki nie są drogami publicznymi w rozumieniu przepisów u.d.p. i w związku z tym podlegają opodatkowaniu na podstawie przepisów u.p.o.l. Grunty oznaczone jako "K" podlegają opodatkowaniu przedmiotowym podatkiem stawką podatku właściwą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż spółka jest przedsiębiorcą. Organ I instancji stwierdził, że w sprawie nie zaistniały warunki techniczne, które nie pozwalałby spółce na prowadzenie działalności gospodarczej na dzierżawionych działkach. Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Zarzuciła organowi naruszenie: - art. 1a ust. 1pkt 3 u.p.o.l. przez błędną jego interpretację; - art. 188 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r. poz. 613 ze zm.), dalej "o.p.", przez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego; - art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności w celu dokładnego i prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego materiału. W ocenie spółki, organ powinien z urzędu powołać biegłego w celu zbadania ewentualnego skażenia przedmiotowych działek na skutek gromadzenia na nim śmieci, co uzasadniałoby brak możliwości wykorzystywania tych działek z uwagi na warunki techniczne. Organ II instancji wydał w dniu [...] decyzję nr [...], w której utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji z dnia [...]. Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny w sprawie. Organ przytoczył treść art. 3 ust.1 pkt 4 lit.a u.p.o.l. i stwierdził, że podatnikiem od przedmiotowych gruntów jest spółka, która jest przedsiębiorcą. W ocenie organu odwoławczego, przedmiotowe grunty (poza nieużytkami) podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stawką podatku jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ponadto w sprawie nie wystąpiły warunki techniczne, które uniemożliwiałyby wykorzystanie ww. działek do działalności gospodarczej przez spółkę. Organ stwierdził, że dokumentacja fotograficzna nie potwierdziła podnoszonej przez spółkę okoliczności, iż na całym terenie zalegają śmieci. Spółka nie ogrodziła ww. terenu, nie uprzątnęła śmieci. Zalegające śmieci nie stanowią trwałej przesłanki świadczącej o braku możliwości wykorzystywania tych działek gospodarczo przez spółkę. Organ podkreślił, że spółce przyznano koncesję na poszukiwanie i rozpoznawanie kruszywa naturalnego dla potrzeb budownictwa i drogownictwa. Spółka złożyła stosowną dokumentację geologiczną do Urzędu Marszałkowskiego odnośnie dotyczącą kruszywa naturalnego. Organ odwoławczy wskazał, że na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Jak wynikało z akt, działki oznaczone "dr" nie spełniły przesłanki drogi publicznej w rozumieniu przepisów u.d.p. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. decyzję iw niosła o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji, umorzenie postępowania i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie: - art. 123 § 1 o.p. w związku z niezapewnieniem stronie czynnego udziału w postępowaniu przez niewezwanie strony do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym; - art. 200 § 1 o.p. przez niewyznaczenie stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego; - art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez jego błędną interpretację; - art. 121 o.p. przez naruszenie zasady zaufania w związku z rozstrzygnięciem wszelkich zaistniałych wątpliwości na niekorzyść podatnika zgodnie z zasada in dubio pro fiso; - art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. przez niepodjęcie wszelkich czynności w celu dokładnego i prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, co doprowadziło do dokonania przez organ I instancji dowolnej oceny zgromadzonych dowodów. Zdaniem spółki, działki o symbolu "K" są zaśmiecone i nie mogą być przez nią wykorzystywane gospodarczo z uwagi na warunki techniczne. Stan działek winien być dla organu I instancji podstawa do powołania biegłego z urzędu w celu zbadania ich ewentualnego skarżenia, a co za tym idzie możliwości i celowości prowadzenia przez spółkę na tym gruncie działalności gospodarczej. Spółka podała, że organ odwoławczy nie wyznaczył jej terminu do zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się w sprawie, co według spółki, miało istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Sąd wskazał, co następuje: Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uznaje się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. ustawodawca wskazał, że działalność gospodarcza jest to działalność, o której mowa w przepisach ustawy Prawo działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2 [obecnie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U.2013.672), która weszła w życie z dniem 21 sierpnia 2004 r., stosownie do art. 86 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U.2004.173.1808)]. Stosownie do art. 2 tej ustawy, działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. spółka jest podatnikiem nieruchomości dzierżawionych od Gminy W. Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty. Zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.a u.p.o.l., Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 0,80 zł od 1 m2 powierzchni w zw. z pkt 1 lit.a obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 30 lipca 2010 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2011 r. (M.P. z 2010 r., nr 55, poz.755). W dniu 28 października 2010 r. Rada Miejska w Wolinie podjęła uchwałę nr LXXIX/777/10 w sprawie stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Województwa Zachodniopomorskiego Nr 126, poz. 2492), w której w § 1 pkt 1 lit.a ustalono roczną stawkę podatku od nieruchomości od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków od 1 m2 powierzchni w wysokości 0,64 zł. W niniejszej sprawie niekwestionowane jest, że spółka jest przedsiębiorcą i prowadzi działalność gospodarczą. Sporne jest czy grunty oznaczone symbolem "K" w ewidencji gruntów i budynków związane są z prowadzoną działalnością gospodarczą przez spółkę. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 P.g.k., organ podatkowy związany jest przy wymiarze podatku od nieruchomości danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Sąd podzielił stanowisko organów, że grunty będące w posiadaniu spółki, która jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i opodatkowanie tych gruntów stawką podatku od nieruchomości właściwą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków) było prawidłowe. Organy wyjaśniły, że w sprawie nie zaistniały względy techniczne, które by powodowały, iż przedmiotowe grunty nie mogą być wykorzystywane przez spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym przedmiotowe grunty zostały przez organ opodatkowane stawką podatku jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, a nie stawką podatku jak dla gruntów pozostałych Wskazać należy, że mimo, iż spółka na przedmiotowych gruntach nie prowadziła działalności gospodarczej nie świadczyło to o braku możliwości opodatkowania tych gruntów stawką jak dla gruntów związanych z tą działalnością. Jak wynikało z akt spółka uzyskała koncesję na wydobywanie kopalin, przedmiotowe grunty posiadały w ewidencji gruntów symbol "K" (kopaliny). Organ podatkowy dokonał oględzin tych gruntów na wniosek spółki. Z protokołu oględzin i zdjęć wynikało, że części gruntów znajdują się śmieci, lecz wynikało to zdaniem organu, z powodu niezabezpieczenia tych gruntów przez spółkę. Sam fakt znajdowania się na części gruntów śmieci nie przesądza o zaistnieniu warunków technicznych z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.o.p.l. Zdaniem spółki, organ z urzędu winien powołać biegłego w celu zbadania czy zaistniały warunki techniczne, uniemożliwiające wykorzystywanie przez spółkę tych gruntów do prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż z powodu śmieci teren mógł być skażony. Stosownie do art. 122 o.p. i art. 187 § 1 o.p., w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zgodnie zaś z art. 191 o.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W tym miejscu podkreślić należy, że wyrażony w przepisie art. 122 o.p. obowiązek podejmowania przez organy podatkowe wszelkich niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy w postępowaniu podatkowym nie ma charakteru bezwzględnego. W orzecznictwie NSA podkreśla się, iż powołany przepis nie oznacza obciążenia organów podatkowych nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu, skoro skarżąca wskazuje na ewentualną możliwość skarżenia przedmiotowych gruntów, to na niej ciążył obowiązek wykazania powyższej okoliczności. Jak wynikało z akt sprawy, skarżąca mimo, iż nie złożyła wniosku dowodowego o powołanie biegłego w tym zakresie. Z protokołu oględzin przedmiotowych gruntów, wynikało, że działki oznaczone "dr" (nr [...]) to drogi nieutwardzone, gruntowe, nieogrodzone użytkowane przez mieszkańców jako dojazd do posesji, zaś pozostałe grunty oznaczone "K" są nieogrodzone, liczne zadrzewione, bez śladów wydobycia kruszywa. Ponadto teren oznaczony symbolem "K" na całym obszarze jest zaśmiecony, ze śladami świeżo nawiezionych śmieci. Ze zdjęć dołączonych do protokołu wynikało, jednak, że tylko na części terenu znajdują się śmieci. W piśmie z dnia 3 grudnia 2015 r. skarżąca podała, że przedmiotowy grunt nie może być uznany za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż tam jest wysypisko śmieci oraz z powodu, iż grunt porośnięty chwastami, zaroślami i drzewami. Ponadto aby wykorzystywać gospodarczo ww. grunt spółka zmuszona byłaby do poniesienia znacznych nakładów finansowych, aby ten grunt był zdolny do jakiejkolwiek eksploatacji w ramach działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, podniesione przez spółkę okoliczności nie świadczą, że przedmiotowy grunt nie może być wykorzystywany do działalności gospodarczej z powodu względów technicznych. Względy techniczne uniemożliwiające wykorzystanie danego gruntu należy rozumieć jako techniczną niemożliwość korzystania z niego. istnieją takie przeszkody (techniczne), niezależne od woli podatnika, które powodują, że grunt w ogóle staje się nieprzydatny dla celów prowadzonej działalności gospodarczej. Wyłączenie gruntów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej musi mieć charakter obiektywny i trwały. O względach technicznych można byłoby mówić ewentualnie w sytuacji, gdy np. grunt był skażony chemiczne, radioaktywnie czy też bakteriologicznie. Takiej okoliczności nie stwierdził jednak organ podatkowy i nie wynika ona z przeprowadzonych oględzin przedmiotowych gruntów. Spółka wyraziła jedynie przypuszczenie, że przedmiotowy grunt, na którym są śmieci (najprawdopodobniej okolicznych mieszkańców) może być skażony, lecz nie przedstawił na tę okoliczność żadnych dowodów. Ponadto, jak wynikało ze zdjęć, usunięcie tych śmieci, w ocenie Sądu, nie powinno być dla spółki trudne, ani nieść za sobą dużych nakładów finansowych. Zdaniem Sądu, słusznie organ wskazał, że skarżąca nie dbała należycie o zabezpieczenie tych gruntów przed wstępem osób obcych. Podkreślić należy też, że wydobywanie kopalin niesie za sobą konieczność uzyskania stosownych pozwoleń, odpowiedniego przygotowania terenu pod taką działalność, jak i zorganizowanie odpowiedniego sprzętu przez przedsiębiorcę. W niniejszej sprawie spółka uzyskała stosowną koncesję i w zakresie przedmiotu swojej działalności miała wydobywanie żwiru i piasku oraz gliny i kaolinu. Tym samym, wydzierżawiając przedmiotowe grunty od Gminy W. miała na uwadze prowadzenie działalności gospodarczej w tym zakresie. Okoliczność, że takiej działalności nie podjęła nie świadczy o istnieniu względów technicznych w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Podkreślić należy, że przedmiotowe grunty były przez spółkę wydzierżawione od Gminy i miała ona możliwość rezygnacji z dzierżawy gruntów, które nie były jej potrzebne, bądź renegocjacji warunków umowy dzierżawy. Wskazać należy, że w aktach sprawy znajduje się aneks z dnia 14 stycznia 2015 r. do umowy dzierżawy, w którego wynika, iż przedmiotowe działki (objęte zaskarżoną decyzją) zostają oddane spółce przez Gminę w dzierżawę z przeznaczeniem na cele rolne. Powyższe zaś świadczy, że przedmiotowe grunty nie mogły być "skarżone" skoro przeznaczono je do celów rolnych. Zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. W związku z czym należało ustalić czy grunty oznaczone "dr" dzierżawione przez spółkę należą do kategorii dróg publicznych w rozumieniu przepisów u.d.p. Drogi publiczne, zgodnie z art. 2 u.d.p., dzielą się na krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne. Oprócz dróg publicznych ustawa wyróżnia drogi wewnętrzne (art. 8 u.d.p.), które już nie korzystają z omawianego wyłączenia z opodatkowania. Grunty pod pasami dróg wewnętrznych, co do zasady, podlegają opodatkowaniu - z reguły podatkiem od nieruchomości. W przypadku pasów drogowych dróg wewnętrznych zlokalizowanych na gruntach rolnych lub leśnych - odpowiednie zastosowanie znajduje podatek rolny lub leśny - wówczas, gdy nie są to grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej; w innym przypadku grunt podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Jak wynikało z akt sprawy, drogi na przedmiotowych działkach nie stanowią żadnej z kategorii dróg publicznych. W związku z tym, że przedmiotowe grunty są w posiadaniu spółki (przedsiębiorcy) podlegają opodatkowaniu stawką podatku od nieruchomości jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Okoliczność, że ww. dróg korzystają mieszkańcy okolicznych posesji nie świadczy o spełnieniu przez ww. drogi przesłanki z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. W tym zakresie Sąd, podzielił ocenę organów podatkowych. Odnośnie kwestii braku zawiadomienia spółki przez organ odwoławczy o możliwości zaznajomienia się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzeniu się co do niego, Sąd uznał, że ww. naruszenie przepisów postępowania nie miało wpływu na wynik sprawy. Jak wynikało, z akt organ odwoławczy po otrzymaniu odwołania spółki wraz z aktami organu I instancji nie przeprowadził żadnych nowych ustaleń, ani dowodów w sprawie, zaś spółka swoje stanowisko w sprawie zaprezentowała w odwołaniu i innych pismach złożonych w toku postępowania przed organem I instancji. Zdaniem Sądu, organy zapewniły spółce czynny udział w toczącym się postępowaniu, o czym świadczyły akta sprawy. W ocenie Sądu, skarżąca poza wskazaniem, że organ odwoławczy nie zawiadomił jej o możliwości zaznajomienia się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzeniu się co do niego, nie uprawdopodobniła istnienie związku przyczynowego między naruszeniem przez organ odwoławczy ww. obowiązku na podstawie art. 200 § 1 o.p., a pozbawieniem prawa podatnika do oceny całego zebranego materiału dowodowego i zaoferowania nowych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2003 r., I SA/Gd 199/00, Prz. Pod. 2004, nr 1, s. 43). Zdaniem Sądu, organy zebrały materiał dowodowy, dokonały jego oceny i wywiodły z niego wnioski, w sposób prawidłowy. Okoliczność, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego skarżąca wywiodła inne wnioski niż organy, nie świadczy naruszeniu przez nie przepisów postępowania. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), skargę oddalił.