I SA/Sz 427/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Dziel Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Kalisiak po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 listopada 2025 r. sprawy ze skargi "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pomocy finansowej producentowi rolnemu oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 17 czerwca 2025 r. nr [...] Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dyrektor Oddziału ARiMR) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu [...], z siedzibą w P. (Kierownik ARiMR) z dnia 31 lipca 2024r. nr [...] odmawiającą "A. " spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. (Spółka, Skarżąca) przyznania pomocy finansowej. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał przepisy art. 138 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024r. poz. 572, kpa), w związku z § 13zzo ust. 1, 3 i 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2015 roku poz. 187 ze zm., rozporządzenie RM z 27 stycznia 2015 r.). W dniu 4 czerwca 2024 r. Spółka złożyła wniosek o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, który w okresie od dnia 1.01.2024r. do dnia 31.05.2024 r. dokonał sprzedaży pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych. Do wniosku dołączyła faktury na sprzedaż pszenicy, jęczmienia i rzepaku. W dniu 31.07.2024 r. Kierownik ARiMR wydał ww. decyzję o odmowie przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu, który w okresie od dnia 1.01.2024 r. do dnia 31.05.2024 r. dokonał sprzedaży pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych. Organ I instancji odmówił przyznania pomocy, z uwagi na to, że Spółka nie złożyła wniosku o przyznanie płatności obszarowych na 2023 rok, stosownie do § 13 zzo ust. 1 pkt 5 rozporządzenia RM z dnia 27 stycznia 2015 r. W odwołaniu od tej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie § 13zzo rozporządzenia RM z dnia 27 stycznia 2015 r. w związku z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 9.05.2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa i art. 8 kpa, poprzez odmowę przyznania wnioskowanej pomocy finansowej, z uwagi na brak złożenia wniosku obszarowego na 2023 rok. Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i orzeczenie o przyznaniu pomocy finansowej zgodnie z wnioskiem. W uzasadnieniu odwołania Spółka podniosła, że wnioskodawcą w sprawie jest grupa producentów rolnych "A. " spółka z o.o., która została utworzona 16 sierpnia 2006 r. na czas nieoznaczony. Przedmiotem przeważającej działalności przedsiębiorcy jest sprzedaż hurtowa zbóż i nasion oleistych. Grupa składa się z sześciu producentów rolnych, działa na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw. Grupa posiada własne magazyny, korzysta również z magazynów członków grupy. Każdy członek grupy (producent rolny) bezpośrednio po żniwach dokonuje sprzedaży do Grupy wyprodukowanych przez siebie płodów rolnych. Cena zakupu od członków grupy określana jest jako cena wstępna, zatwierdzona odrębnym zarządzeniem, ustalona w oparciu o bieżące ceny rynkowe z okresu żniw, jak i zawarte kontrakty. Spółka sprzedaje towar po przeprowadzeniu negocjacji z kontrahentami przez Zarząd Spółki. Płatność za poszczególne płody rolne członkowie grupy otrzymują po sukcesywnej ich sprzedaży realizowanej przez Grupę i otrzymaniu zapłaty od kontrahentów. W ocenie Spółki, przyjęta przez organ I instancji wykładnia przepisów, prowadzi do sytuacji, w której producenci rolni, będący członkami grupy, nie mają możliwości otrzymania pomocy finansowej. Dokonują oni sprzedaży płodów rolnych bezpośrednio po zakończeniu żniw. Dyrektor Oddziału ARiMR stwierdził, że odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołał treść § 13zzo rozporządzenia RM z dnia 27 stycznia 2015 r. w tym treść ust. 4 i 5, zgodnie z którymi, w 2024r . ARiMR udziela pomocy finansowej producentowi rolnemu: - który w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 31 maja 2024 r. dokonał sprzedaży pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą; - który w 2023 r. złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich, o których mowa w ustawie z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (ustawa o Planie Strategicznym). Wyjaśnił, że w myśl § 13zzo ust. 3 tego rozporządzenia, "pomoc, o której mowa w ust. 1, jest przyznawana: 1) na wniosek producenta rolnego złożony do kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę producenta rolnego na formularzu opracowanym przez Agencję i udostępnionym na jej stronie internetowej;". Zgodnie zaś z ust. 8 przytoczonego powyżej przepisu, wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, nie może przekroczyć iloczynu stawki pomocy i powierzchni upraw pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych: 1) do której producent rolny złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich, o których mowa w ustawie z dnia 8 lutego 2023r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027; 2) stanowiącej iloraz liczby ton pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych wynikającej z dokumentów, o których mowa w ust. 7 (faktur), i liczby 3,7 - w przypadku żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych. Suma powierzchni upraw, o których mowa w ust. 8 pkt 1, nie może być większa niż 300 ha. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z przepisu § 13zzo rozporządzenia RO z dnia 27 stycznia 2015 r. wynika, że producent rolny starający się o ww. pomoc jest zobowiązany spełnić m.in. warunek zadeklarowania powierzchni uprawianego zboża we wniosku obszarowym na rok 2023, które następnie zostało sprzedane. Organ odwoławczy stwierdził, że warunek ten przez Spółkę nie został spełniony. Odnosząc się zarzutów odwołania, wskazał, że Spółka funkcjonuje jako grupa producentów rolnych, której działalność polega przede wszystkim na sprzedaży hurtowej zbóż i nasion oleistych zakupionych od swoich członków i okolicznych rolników. W skład Spółki wchodzą: - [...] spółka z o.o., - [...] spółka z o.o., - [...] spółka z o.o., - [...] spółka z o.o., - [...] spółka z o.o., - [...] spółka z o.o. Wszystkie wyżej wymienione spółki wchodzące w skład "A. " spółki z o.o. złożyły wnioski obszarowe na 2023 rok i to te spółki mogły również złożyć wnioski o przyznanie pomocy finansowej na sprzedaż swoich zbóż w okresie od dnia 1.01.2024 r. do dnia 31.05.2024 r. Natomiast Spółka nie złożyła wniosku obszarowego w 2023 roku, w związku z czym nie spełniła warunku w celu otrzymania pomocy finansowej, o którą wnioskowała 4.06.2024 r. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że Kierownik ARiMR zasadnie odmówił przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu, który w okresie od dnia 1.01.2024 r. do dnia 31.05.2024 r. dokonał sprzedaży pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych. W ocenie tego organu nie doszło do naruszenia przez organ I instancji przepisów materialnych i proceduralnych. W związku z powyższym zgodnie z postanowieniami art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego,. W skierowanej do Sądu skardze na opisaną wyżej decyzję, Skarżąca reprezentowana przez adwokata zarzuciła naruszenie: 1. § 13zzo ust. 1 pkt 4 i 5 rozporządzenia RM z dnia 27 stycznia 2015 r. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (ustawa o gpr) i art. 8 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i przyjęcie, że: 1) wnioskodawca nie spełnia wymogu złożenia w 2023 r. wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich, podczas gdy w przypadku grupy producentów rolnych takie wnioski składają członkowie grupy; 2) w przypadku grupy producentów rolnych, wniosek o pomoc finansową powinny złożyć spółki wchodzące w skład grupy, 2. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 8 kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która naruszała zasadę zaufania do organów administracji publicznej, gdyż przyjęta w niej wykładnia przepisów oznacza, że grupy producentów rolnych nie mają możliwości złożenia wniosku o pomoc finansową, mimo że na skutek ograniczeń na rynku rolnym grupa, a co za tym idzie, jej członkowie ponoszą straty. Wobec powyższego Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, nadto o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że jednym z celów, dla których podmioty prowadzące gospodarstwa rolne mogą organizować się w grupy producentów rolnych, jest wspólne wprowadzanie towarów do obrotu, w tym przygotowanie do sprzedaży, centralizacja sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych (art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o gpr). W ocenie Skarżącej, skoro celem grupy producentów rolnych jest wspólne wprowadzanie towarów do obrotu, wyłącza to możliwość złożenia wniosku przez poszczególnych członków grupy. Członkowie grupy sprzedają bowiem towary grupie (spółce, w której mają udziały), a sprzedaż podmiotom "zewnętrznym" prowadzi Skarżąca - czyli grupa producentów rolnych. Skarżąca podała, że już w odwołaniu szczegółowo wyjaśniła, w jaki sposób organizowane jest wspólne wprowadzanie towarów do obrotu. Zwróciła uwagę, że każdy członek grupy (producent rolny) bezpośrednio po żniwach dokonuje sprzedaży do Grupy wyprodukowanych przez siebie płodów rolnych. Jednak, cena ustalana przy przekazywaniu zboża do grupy przez jej członków jest tylko ceną wstępną. Ostateczna cena ustalana jest dopiero po dokonaniu sprzedaży całości towaru w danym segmencie. Od tej ceny odjęte są przeciętne koszty związane ze zbyciem towaru w danym segmencie (tj. koszty przechowywania, transportu, suszenia) oraz corocznie ustalana marża handlowa, przeznaczona na pokrycie kosztów administracyjnych. Tak wyliczona cena jest podstawą do ostatecznego rozliczenia pomiędzy Skarżącą - grupą producentów rolnych, a jej członkami za płody rolne. Płatność dla członków grupy jest realizowana proporcjonalnie do udziału w całkowitej produkcji wytworzonej w grupie w danym segmencie. Sprzedaży towarów dokonuje Skarżąca, po przeprowadzeniu negocjacji z kontrahentami, sukcesywnie przez cały rok. Skarżąca posiada własne magazyny, korzysta również z magazynów członków grupy. Ostateczna cena jest ustalana dopiero po sprzedaży towarów, zrealizowanej przez Grupę i otrzymaniu zapłaty od kontrahentów. Gdyby zatem to członkowie grupy złożyli wniosek, nie spełniliby warunku określonego w § 13zzo ust. 1 pkt 4 rozporządzenia RM z dnia 27 stycznia 2015 r. dotyczącego sprzedaży zbóż podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu lub przetwórstwa zbóż. Sprzedaż dokonywana przez członków grupy na rzecz tej grupy stanowi bowiem element wspólnego wprowadzania zboża do obrotu. To Skarżąca, jako grupa producentów rolnych (a nie poszczególni producenci), prowadzi negocjacje z kontrahentami, dokonuje sprzedaży i po jej dokonaniu i otrzymaniu płatności, płaci za towar członkom grupy. W ocenie Skarżącej, prawidłowa wykładnia powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że w przypadku grupy producentów rolnych, wniosek powinna złożyć grupa - jako podmiot, który dokonał w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 31 maja 2024 r. sprzedaży pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych, natomiast warunek złożenia wniosku o płatność obszarową w 2023 r. powinni spełniać członkowie tej grupy. Wykładnia zaprezentowana przez organy prowadzi do dyskryminacji tych producentów, którzy powołali grupę producentów rolnych. Oznacza bowiem, że bez żadnych racjonalnych podstaw pomocy pozbawieni są producenci, którzy dla sprzedaży swoich produktów powołali grupę producentów rolnych - mimo, że w takim samym stopniu jak inne gospodarstwa narażeni są na straty w związku z wojną w Ukrainie. Pomoc skierowana jest do rolników i ma na celu rekompensatę rolnikom poniesionych strat w związku z sytuacją na rynku spowodowaną agresją Rosji na Ukrainę. Jednak w przypadku producentów rolnych tworzących grupę, to grupa dokonuje sprzedaży, a następnie rozlicza się z producentami, zatem również grupa jest uprawniona do złożenia wniosku. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Organ zwrócił uwagę, że zgodnie z przepisami ustawy o Planie Strategicznym, płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi aktywnemu zawodowo, jeżeli prowadzi działalność rolniczą, a łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do podstawowego wsparcia dochodów będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha. Warunkiem przyznania płatności jest posiadanie deklarowanego do płatności gruntu na dzień 31 maja roku złożenia wniosku na podstawie tytułu prawnego. Warunek posiadania prawa do użytkowania gruntów może zostać spełniony poprzez wszystkie dopuszczone prawem formy, jak np. tytuł własności czy umowa dzierżawy, w tym umowa ustna. Płatności przysługują faktycznemu użytkownikowi gruntów rolnych, który wykonuje wszelkie czynności niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania gospodarstwa. Mogą nimi być działania organizacyjne, kierownicze, jak i osobiste zaangażowanie w bezpośrednim wykonywaniu pracy fizycznej w gospodarstwie, np. w zakresie określenia doboru roślin, czynności agrotechnicznych oraz dokonania zbioru plonu. Do płatności nie jest uprawniony właściciel gruntu, który nie prowadzi na nim działalności rolniczej. Płatności są przyznawane wyłącznie rolnikom aktywnym zawodowo. Organ zwrócił uwagę, że Skarżąca, choć została utworzona przez inne podmioty, to jednak jest podmiotem niezależnym prowadzącym działalność gospodarczą samodzielnie na swój rachunek. Zboża, które sprzedała, kupiła od swoich wspólników: [...] i dopiero po sprzedaniu towaru i otrzymaniu płatności, płaci za niego wspólnikom. Organ zwrócił uwagę w odpowiedzi na skargę, że Skarżąca nie spełniając warunków do ubiegania się o płatności bezpośrednie, nie mogła tym samym złożyć wniosku o przyznanie tych płatności na 2023 rok. Organ wyjaśnił, że złożenie wniosku jest swojego rodzaju kontrolą, czy wnioskodawca pomocy prowadzi produkcję zbóż, oraz czy wykazana jego sprzedaż w ramach tego wniosku nie przekracza posiadanych przez niego powierzchni tych zbóż. Powyższe miało bezpośredni wpływ na odmówienie Spółce przyznania pomocy finansowej. Pełnomocnik skarżącej w złożonym oświadczeniu na rozprawie podkreślił, że wykładnia zastosowana przez organ jest sprzeczna z ustawą o gpr i prowadzi do zaburzenia równości podmiotów, które mogą ubiegać się o udzielenie pomocy finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., p.p.s.a.) – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa. Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest ocena zasadności odmowy przyznania Skarżącej pomocy finansowej jako producentowi rolnemu zagrożonemu utratą płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym spowodowanymi agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy § 13zzo ust. 1, ust. 3 , ust. 8 rozporządzenia RM z dnia 27 stycznia 2015 r, wydanego na podstawie art. 4 ust. 6 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2014 r. poz. 1438). Stosownie do § 13zzo ust. 1, rozporządzenia RM z dnia 27 stycznia 2015 r., w 2024r. Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, producentowi rolnemu: 1) któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności; 2) będącemu mikroprzedsiębiorstwem, małym albo średnim przedsiębiorstwem w rozumieniu załącznika I do rozporządzenia 2022/2472; 3) któremu zagraża utrata płynności finansowej w związku z ograniczeniami na rynku rolnym spowodowanymi agresją Federacji Rosyjskiej wobec Ukrainy; 4) który w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 31 maja 2024 r. dokonał sprzedaży pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie obrotu zbożami, skupu lub przetwórstwa zbóż, jak również podmiotom skupującym zboża w związku z prowadzoną przez te podmioty produkcją zwierzęcą; 5) który w 2023 r. złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich, o których mowa w ustawie z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027. Przepis § 13zzo ust. 3 tego rozporządzenia stanowi, że pomoc, o której mowa w ust. 1, jest przyznawana: 1) na wniosek producenta rolnego złożony do kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę producenta rolnego na formularzu opracowanym przez Agencję i udostępnionym na jej stronie internetowej; 2) w wysokości ustalonej zgodnie z ust. 8 i 12. W ust. 8 § 13 zzo rozporządzenia RM z 27 stycznia 2015 r. przewidziano, że wysokość pomocy, o której mowa w ust. 1, nie może przekroczyć iloczynu stawki pomocy i powierzchni upraw pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych: 1) do której producent rolny złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich, o których mowa w ustawie z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027; 2) stanowiącej iloraz liczby ton pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych wynikającej z dokumentów, o których mowa w ust. 7, i liczby: a) 5,4 - w przypadku pszenicy, b) 3,7 - w przypadku żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych. Zgodnie z treścią ust. 9 § 13 zzo tego rozporządzenia, suma powierzchni upraw, o których mowa w ust. 8 pkt 1, nie może być większa niż 300 ha. Skarżąca, posiadająca status grupy producentów rolnych, złożyła w dniu 6 czerwca 2025 r. wniosek o udzielenie pomocy finansowej producentowi rolnemu, który w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia 31 maja 2024 r. dokonał sprzedaży pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych. Organ mając na względzie treść § 13 ust. 1 pkt 5 zzo rozporządzenia RM z 27 stycznia 2015 r., prawidłowo uznał, że niezłożenie przez Spółkę w 2023 roku wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich, o których mowa w ustawie z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027, co jest okolicznością niesporną w sprawie, uniemożliwia udzielenie Skarżącej pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6 tego rozporządzenia. Organ prawidłowo wyjaśnił Spółce w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skoro Skarżąca funkcjonuje jako grupa producentów rolnych, której działalność polega przede wszystkim na sprzedaży hurtowej zbóż i nasion oleistych zakupionych od swoich członków i okolicznych rolników, to wszystkie wyżej wymienione spółki wchodzące w skład Skarżącej (wspólnicy Skarżącej) złożyły wnioski obszarowe na 2023 rok i to te spółki mogły również złożyć wnioski o przyznanie pomocy finansowej na sprzedaż swoich zbóż w okresie od dnia 1.01.2024 r. do dnia 31.05.2024 r. Skarżąca w toku postępowania wyjaśniała, że każdy członek grupy (producent rolny) bezpośrednio po żniwach dokonuje sprzedaży do Grupy wyprodukowanych przez siebie płodów rolnych. Jednak, cena ustalana przy przekazywaniu zboża do grupy przez jej członków jest tylko ceną wstępną. Ostateczna cena ustalana jest dopiero po dokonaniu sprzedaży całości towaru w danym segmencie. Od tej ceny odjęte są przeciętne koszty związane ze zbyciem towaru w danym segmencie. Sprzedaży towarów dokonuje Skarżąca, po przeprowadzeniu negocjacji z kontrahentami, sukcesywnie przez cały rok. Skarżąca posiada własne magazyny, korzysta również z magazynów członków grupy. Ostateczna cena jest ustalana dopiero po sprzedaży towarów, zrealizowanej przez Grupę i otrzymaniu zapłaty od kontrahentów. W tym miejscu wskazać wypada, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ugp, 1. Osoby fizyczne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz osoby prawne, które w ramach działalności rolniczej prowadzą gospodarstwo rolne w rozumieniu przepisów o podatku rolnym lub dział specjalny produkcji rolnej, mogą organizować się w grupy producentów rolnych do realizacji co najmniej jednego celu spośród następujących celów: 1) dostosowanie produktów rolnych i procesu produkcyjnego do wymogów rynkowych; 2) wspólne wprowadzanie towarów do obrotu, w tym przygotowanie do sprzedaży, centralizacja sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych; 3) optymalizacja kosztów produkcji oraz stabilizowanie cen producentów. Grupy producentów rolnych mogą także realizować inne cele, w szczególności takie jak: 1) ustanowienie wspólnych zasad dotyczących informacji o produkcji ze szczególnym uwzględnieniem zbiorów i dostępności produktów rolnych; 2) rozwijanie umiejętności biznesowych i marketingowych; 3) organizowanie i ułatwianie wprowadzania innowacji; 4) prowadzenie procesu produkcyjnego z uwzględnieniem zasad ochrony środowiska naturalnego (art. 2 ust. 3 ugp). Przyjęta przez Skarżącą i jej wspólników, organizacyjna forma funkcjonowania na rynku rolnym, wypracowane zasady współpracy spółek w ramach grupy producentów rolnych wywołują określone skutki prawne. Jak wynika z KRS Skarżącej, jest ona spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, jej wspólnikami są spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (według stanu na 2023 – 2024 rok sześć spółek). Skoro poza sporem w sprawie jest okoliczność niezłożenia przez Skarżącą w 2023 r. wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich, o których mowa w ustawie z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027., to stwierdzić należało, że zasadnie organy obydwu instancji odmówiły Skarżącej udzielenia wnioskowanej pomocy finansowej. Podmiotem uprawnionym do przyznania wnioskowanej pomocy, są producenci rolni, którzy dokonali sprzedaży określonych płodów rolnych po cenach niższych niż wynikałoby to z ekonomiki prowadzonego gospodarstwa, i stanowiło to zagrożenie dla utraty płynności finansowej tego gospodarstwa i spełnili pozostałe warunki dzielenia tej pomocy określone w przywołanym wyżej § 13 zzo ust. 1 rozporządzenia RM z dnia 27 stycznia 2015r. Bezspornym w tej sprawie jest, że sprzedaży takiej dokonała Skarżąca, posiadająca status grupy producentów rolnych w rozumieniu przepisów ugp. Jak wynika z wyjaśnień Skarżącej, nie jest ona podmiotem prowadzącym gospodarstwo rolne i z tego powodu nie złożyła wniosku o którym mowa w przepisie § 13 zzo ust. 5 rozporządzenia RM z 27 stycznia 2015r. W konsekwencji, Skarżąca nie była uprawniona do otrzymania płatności, a dalej, nie była uprawniona do otrzymania wnioskowanej pomocy finansowej, o czym prawidłowo orzekły organy w sprawie. Organ trafnie zwrócił uwagę na odrębną podmiotowość prawną Skarżącej, będącej wnioskodawcą w sprawie oraz skorelowanie warunków przedmiotowej pomocy finansowej z przepisami określającymi sposób/wysokość jej wyliczenia, odwołującymi się do powierzchni upraw (§ 8 i § 9 tego rozporządzenia). Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia § 13 zzo ust. 4 i 5 rozporządzenia RM z 27 stycznia 2015 r. stwierdzić należało że dalece nieuzasadniona jest argumentacja skarżącej wymagająca uznania przez organ, że złożenie wniosków, o których mowa w §13 zzo ust. 5 ww. rozporządzenia przez wspólników Skarżącej byłoby równoznaczne ze złożeniem takiego wniosku przez Skarżącą. Jak już wcześniej wskazano, podjęcie przez funkcjonujące na rynku rolnym podmioty określonych zasad współpracy, w tym przypadku podjęcie decyzji o zawiązaniu spółki prawa handlowego (Skarżąca), będącej grupą producentów rolnych w rozumieniu art. 2 ugp, wywołuje uregulowane w obowiązujących przepisach prawa przedstawione wyżej skutki prawne. Wobec powyższego, nieuzasadniony jest zarzut naruszenia zasady zaufania do organów administracji publicznej ( art. 8 kpa) oraz zarzut naruszenia zasady równości wobec prawa. Zgodnie z ujętą w art. 32 Konstytucji RP zasadą równości wobec prawa, wszyscy są równi wobec prawa. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Zakazana jest dyskryminacja w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Zasada równości wobec prawa jest jednym z fundamentów demokratycznego porządku prawnego odnoszącego się zarówno do sfery stanowienia, jak i stosowania prawa. Zasada ta oznacza równość wobec prawa, czyli nakaz równego traktowania przez władze publiczne podobnych podmiotów w podobnych sytuacjach oraz nakaz uwzględniania zasady równości przy kształtowaniu obowiązującego prawa. Równość traktowania (równość wobec prawa) odnosi się do sfery stosowania obowiązujących regulacji prawnych. Daje temu wyraz art. 32 ust. 1 zdanie drugie, formułując obowiązek równego traktowania "wszystkich" przez władze publiczne. W bardziej precyzyjnym ujęciu oznacza to nakaz równego traktowania tych wszystkich adresatów norm prawnych, których – ze względu na przynależność do określonej klasy – uznać należy za "podobnych", czy – używając sformułowania W. Sadurskiego (Równość..., s. 55) – nakaz podejmowania przez organy stosujące prawo decyzji indywidualnych bez względu na jednostkowe cechy adresata, nieistotne z punktu widzenia hipotezy danej normy (Garlicki Leszek (red.), Zubik Marek (red.), Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz. Tom II, wyd. II, wyd. LEX). Podkreślenia wymaga, że to wspólnicy Skarżącej podjęli decyzję o jej powołaniu w celu wspólnego wprowadzania towarów do obrotu, wspólnego przygotowania do sprzedaży, centralizacji sprzedaży i dostawy do odbiorców hurtowych (art. 2 ust. 1 pkt 2 ugp), przyjmując, że to Skarżąca jest podmiotem negocjującym konkurencyjne warunki sprzedaży i podmiotem sprzedającym wyprodukowane przez jej wspólników towary (zboże). Skoro zatem Skarżąca jako podmiot sprzedający określone zboża ubiega się o przyznanie pomocy finansowej określonej przepisami rozporządzenia RM z dnia 27 stycznia 2015r., to Skarżąca, jak i inne podmioty ubiegające się o taką pomoc, jest zobowiązana spełnić warunki określone przepisami obowiązującego prawa. Niespełnienie przez Skarżącą uregulowanych w przepisach powszechnie obowiązującego prawa warunków przyznania przedmiotowej pomocy finansowej nakazywało orzeczenie o odmowie jej przyznania, co prawidłowo, realizując zasadę praworządności, uczyniły organy obydwu instancji orzekające w sprawie. Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.