I SA/Sz 429/12

Dnia 13 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA - Kazimierz Maczewski po rozpatrzeniu w dniu 13 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. P. P., pismem z dnia 10 kwietnia 2012 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r., nr[...] , utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] r., nr [...] którą ustalono Skarżącemu podatek od spadków i darowizn w kwocie [...] zł. Pismem z dnia 8 czerwca 2012 r., Skarżący wystąpił do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku Skarżący oświadczył, że jest studiuje na Uniwersytecie P. (II rok), a jego źródłem utrzymania jest renta rodzinna w kwocie [....] zł brutto miesięcznie oraz dochód z najmu jednego pokoju w mieszkaniu w P. w kwocie [...] zł miesięcznie. Skarżący podał również, że spoczywa na nim cały ciężar utrzymania wskazanego mieszkania, którego jest współwłaścicielem (drugi współwłaściciel – M. P. nie partycypuje w tych kosztach z uwagi na niskie zarobki), a wskazane kwoty pozwalają na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych (tj. zakup żywności, środków czystości, ubrań, podręczników, zeszytów, biletów komunikacji miejskiej). Ponadto skarżący wskazał, iż nie może liczyć na pomoc matki, która sama utrzymuje się z niewielkiej renty ([...] zł brutto na miesiąc) oraz że nie posiada żadnych oszczędności, a egzekucja "kary pieniężnej" pozbawi go płynności finansowej i uniemożliwi kontynuowanie nauki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego powyżej przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., oraz że to strona skarżąca powinna wykazać, że wykonanie danego aktu pociągnie za sobą ww. skutki. Na Sądzie spoczywa natomiast obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny okoliczności wskazanych we wniosku, w aspekcie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przy czym przyjmuje się, że przesłanki te zachodzą wówczas, gdy istnieje ryzyko, że wykonanie zaskarżonego aktu - w przypadku stwierdzenia w toku sądowej kontroli, iż narusza on obowiązujący stan prawny - spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego, bądź powrót do stanu poprzedniego będzie wymagał znacznego nakładu sił i środków. Zaistnienie tych przesłanek nie może być przedmiotem domniemań sądu (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1100/08, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Po analizie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że Strona nie wykazała istnienia okoliczności uzasadniających obawę wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek, Skarżący powołał się na: brak oszczędności, niskie dochody z tytułu renty rodzinnej i najmu pokoju, konieczność ponoszenia wszystkich kosztów utrzymania, posiadanego na zasadzie współwłasności, lokalu mieszkalnego oraz niemożność uzyskania pomocy ze strony matki, która utrzymuje się samodzielnie z niewielkiej renty. Podniósł również, że egzekucja należności pozbawi go płynności finansowej i możliwości kontynuowania nauki. W ocenie Sądu uzasadnienie wniosku Skarżącego jest zbyt ogólnikowe, a wskazane przez niego okoliczności nie dają podstaw do przyjęcia, że w sprawie wystąpiły przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga bowiem za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to zatem sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach - http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zwłaszcza że prowadzenie egzekucji administracyjnej następuje zgodnie z zasadami "poszanowania minimum egzystencji" zobowiązanego i to przy zastosowaniu środków jak najmniej dla niego uciążliwych. W tym stanie sprawy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącego, na podstawie z art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.