I SA/Sz 429/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 lipca 2018 r. sprawy ze skargi G. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Prezydent Miasta S. (dalej: "organ I instancji"), będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, po uprzednim doręczeniu upomnienia, w dniu 20 lutego 2017 r. wystawił wobec G. G. (dalej: "Strona" lub "Skarżący"), tytuły wykonawcze nr [...] i [...], obejmujący należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania pojazdu C. B. [...] nr rej. [...] w okresie od 25 marca 2016 r. do 10 stycznia 2017 r. Odpisy tytułów wykonawczych zostały doręczone Stronie w dniu 8 września 2017 r. wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w B. D. P. S..A.. Strona, pismem z dnia 9 września 2017 r., zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, o jakich mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz.1201 ze zm.; dalej: "u.p.e.a."), tj. zarzut nieistnienia obowiązku opłaty dodatkowej za parkowanie oraz zarzut błędu co do osoby zobowiązanego. W powyższy piśmie Strona nie uzasadniła zarzutu z art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a., tj. błędu co do osoby zobowiązanego. Natomiast w odniesieniu do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Strona postawiła zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 13b ust. 1 w zw. z art. 13b ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 ze zm.; dalej: "u.d.p.") przez przyjęcie, że w strefie płatnego parkowania opłaty za parkowanie można pobierać na całym wydzielonym obszarze strefy, a nie w miejscach wyznaczonych, w związku z postojem pojazdu Strony w niewyznaczonym miejscu strefy płatnego parkowania w dniach określonych w zawiadomieniu, w myśl art. 13b ust. 1 u.d.p. W uzasadnieniu ww. zarzutu nieistnienia obowiązku Strona odniosła się do zasady, zgodnie z którą, w myśl art. 13b u.d.p. a także rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 września 2013 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków umieszczania ich na drogach, aby móc pobierać opłaty i opłaty dodatkowe w strefie płatnego parkowania muszą być spełnione następujące warunki: strefa musi być oznaczona znakiem pionowym D-44 (początek strefy) i znakiem D-45 (koniec strefy); w obrębie strefy miejsca postojowe muszą być wyznaczone znakami pionowymi określonymi w pkt 5.2.18 oraz znakami poziomymi określonymi w załączniku nr 2 do rozporządzenia: pkt 5.2.4., pkt 5.2.6. i pkt 5.2.9.2. zgodnie z wytycznymi w tej sprawie a uszczegółowionymi w art. 13b ust. 1 i 2 u.d.p. Strona wskazała również, że niezastosowanie się do ww. aktów prawa i brak wyznaczenia lub wyznaczenie i nie oznaczenie, zgodnie z przepisami, miejsc postojowych nie wywołuje skutków prawnych - nie do przyjęcia jest bowiem uznanie całej strefy jako miejsca wyznaczonego. Jak dalej wskazała Strona, z treści dostarczonych pism w sprawie wynika, że brak spełnienia wszystkich warunków jednocześnie rodzi nieistnienie obowiązku. Uzasadniając prezentowane w uzasadnieniu zarzutów stanowisko - sprowadzające się do twierdzenia, że opłaty w strefie płatnego parkowania, a zatem i opłatę dodatkową, można pobierać nie za postój pojazdu na terenie całej strefy płatnego parkowania a jedynie jeżeli postój na terenie tej strefy odbył się w miejscy do tego wyznaczonym zgodnie ze wskazanymi przez Stronę przepisami - Strona powołała się na stanowisko Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 31 marca 2017 r., nr [...], orzecznictwo sadów administracyjnych oraz pismo z Urzędu Miasta S. z dnia 29 czerwca 2017 r. nr [...] Organ I instancji, wydał postanowienie z dnia 23 listopada 2017 r. nr [...], którym uznał za: - uzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] w zakresie dotyczącym zdarzeń z: 29.03.2016 r. ul. [...]; 30.03.2016 r. ul. [...]; 31.03.2016 r. ul. [...]; 01.04.2016 r. ul. [...]; 08.04.2016 r. ul. [...]; 11.04.2016 r. ul. [...]; 12.04.2016 r. ul. [...]; 14.04.2016 r. ul. [...]; 15.04.2016 r. ul. [...]; 19.04.2016 r. ul. [...]; 25.04.2016 r. ul. [...]; 26.04.2016 r. ul. [...]; 29.04.2016 r. ul. [...]; 05.05.2016 r. ul. [...]; 06.05.2016 r. ul. [...]; 09.05.2016 r. ul. [...]; 16.05.2016 r. ul. [...]; 18.05.2016 r. ul. [...]; 30.05.2016 r. ul. [...]; 02.06.2016 r. ul. [...]; 07.06.2016 r. ul. [...]; 09.06.2016 r. ul. [...]; 13.06.2016 r. ul. [...]; 15.06.2016 r. ul. [...]; 16.06.2016 r. ul. [...]; 16.06.2016 r. ul. [...]; 21.06.2016 r. ul. [...]; 24.06.2016 r. ul. [...]; 28.06.2016 r. ul. [...]; 29.06.2016 r. ul. [...]; 22.07.2016 r. ul. [...]; 02.08.2016 r. ul. [...]; 16.08.2016 r. ul. [...]; 18.08.2016 r. ul. [...]; 20.09.2016 r. ul. [...]; 26.09.2016 r. ul. [...]; 19.10.2016 r. ul. [...]; 20.10.2016 r. ul. [...]; 31.10.2016 r. ul. [...]; 24.11.2016 r., ul. [...]; 25.11.2016 r. ul. [...]; 07.12.2016 r. ul. [...]; 12.12.2016 r. ul. [...]; oraz na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] w zakresie dotyczącym zdarzenia z 10.01.2017 r. ul. [...], oraz umorzyć w tym zakresie postępowanie egzekucyjne; - nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] w zakresie dotyczącym zdarzeń z: 25.03.2016 r. ul. [...]; 04.04.2016 r. ul. [...]; 05.04.2016 r. ul. [...]; 06.04.2016 r. ul. [...]; 07.04.2016 r. ul. [...]; 13.04.2016 r. ul. [...]; 15.04.2016 r. g. 15:58 ul. [...]; 18.04.2016 r. ul. [...]; 20.04.2016 r. ul. [...]; 27.04.2016 r. ul. [...]; 28.04.2016 r. ul. [...]; 04.05.2016 r. ul. [...]; 17.05.2016 r. ul. [...]; 19.05.2016 r. ul. [...]; 19.05.2016 r. [...]; 19.05.2016 r. ul. [...]; 20.05.2016 r. ul. [...]; 23.05.2016 r. ul. [...]; 24.05.2016 r. ul. [...]; 25.05.2016 r. ul. [...]; 27.05.2016 r. ul. [...]; 31.05.2016 r. ul. [...]; 06.06.2016 r. ul. [...]; 08.06.2016 r. ul. [...]; 10.06.2016 r. ul. [...]; 14.06.2016 r. ul. [...]; 16.06.2016 r. Al. [...]; 17.06.2016 r. ul. [...]; 20.06.2016 r. ul. [...]; 22.06.2016 r. ul. [...]; 23.06.2016 r. ul. [...]; 27.06.2016 r. ul. [...]; 04.07.2016 r. ul. [...]; 05.07.2016 r. ul. [...]; 06.07.2016 r. ul. [...]; 07.07.2016 r. ul. [...]; 08.07.2016 r. ul. [...]; 11.07.2016 r. ul. [...]; 12.07.2016 r. ul. [...]; 13.07.2016 r. ul. [...]; 14.07.2016 r. ul. [...]; 15.07.2016 r. ul. [...]; 18.07.2016 r. ul. [...]; 19.07.2016 r. ul. [...]; 20.07.2016 r. ul. [...]; 21.07.2016 r. ul. [...]; 25.07.2016 r. ul. [...]; 29.07.2016 r. ul. [...]; 01.08.2016 r. ul. [...]; 02.08.2016 r. ul. [...]; 03.08.2016 r. ul. [...]; 04.08.2016 r. ul. [...]; 05.08.2016 r. ul. [...]; 08.08.2016 r. ul. [...]; 09.08.2016 r. ul. [...]; 10.08.2016 r. ul. [...]; 11.08.2016 r. ul. [...]; 12.08.2016 r. ul. [...]; 16.08.2016 r. ul. [...]; 17.08.2016 r. ul. [...]; 18.08.2016 r. ul. [...]; 19.08.2016 r. ul. [...]; 22.08.2016 r. ul. [...]; 23.08.2016 r. ul. [...]; 24.08.2016 r. ul. [...]; 26.08.2016 r. ul. [...]; 29.08.2016 r. ul. [...]; 30.08.2016 r. ul. [...]; 31.08.2016 r. ul. [...]; 01.09.2016 r. ul. [...]; 06.09.2016 r. ul. [...]; 07.09.2016 r. ul. [...]; 08.09.2016 r. ul. [...]; 12.09.2016 r. ul. [...]; 13.09.2016 r. ul. [...]; 14.09.2016 r. ul. [...]; 14.09.2016 r. g. 16:20 ul. [...]; 15.09.2016 r. ul. [...]; 16.09.2016 r. ul. [...]; 19.09.2016 r. ul. [...]; 20.09.2016 r. ul. [...]; 26.09.2016 r. ul. [...]; 27.09.2016 r. ul. [...]; 28.09.2016 r. ul. [...]; 29.09.2016 r. ul. [...]; 30.09.2016 r. g. 9:55 ul. [...]; 30.09.2016 r. g. 15:16 ul. [...], 03.10.2016 r. ul. [...]; 04.10.2016 r. ul. [...]; 05.10.2016 r. ul. [...]; 06.10.2016 r. ul. [...]; 07.10.2016 r. ul. [...]; 10.10.2016 r. ul. [...]; 11.10.2016 r. ul. [...]; 12.10.2016 r. ul. [...]; 13.10.2016 r. ul. [...]; 13.10.2016r. ul. [...]; 14.10.2016 r. ul. [...]; 17.10.2016 r. ul. [...]; 18.10.2016 r. ul. [...]; 21.10.2016 r. ul. [...]; 24.10.2016 r. ul. [...]; 28.10.2016 r. ul. [...]; 31.10.2016 r. ul. [...]; 02.11.2016 r. ul. [...]; 03.11.2016 r. ul. [...]; 04.11.2016 r. ul. [...], 14.11.2016 r. ul. [...]; 15.11.2016 r. ul. [...]; 16.11.2016 r. ul. [...]; 17.11.2016 r. ul. [...]; 18.11.2016 r. ul. [...]; 21.11.2016 r. ul. [...]; 22.11.2016 r. ul. [...]; 23.11.2016 r. ul. [...]; 28.11.2016 r. ul. [...]; 29.11.2016 r. ul. [...]; 30.11.2016 r. ul. [...]; 01.12.2016 r. ul. [...]; 02.12.2016 r. ul. [...]; 05.12.2016 r. ul. [...]; 06.12.2016 r. ul. [...]; 07.12.2016 r. ul. [...]; 08.12.2016 r. ul. [...]; 09.12.2016 r. ul. [...]; 13.12.2016 r. ul. [...]; 14.12.2016 r. ul. [...]; 15.12.2016 r. ul. [...]; 16.12.2016 r. ul. [...]; 21.12.2016 r. ul. [...]; 21.12.2016 r. ul. [...]; 22.12.2016 r. ul. [...]; 23.12.2016 r. ul. [...]; 27.12.2016 r. ul. [...]; 28.12.2016 r. ul. [...]; 29.12.2016 r. ul. [...]; 30.12.2016 r. ul. [...]; oraz na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] w zakresie dotyczącym zdarzeń z: 02.01.2017 r. ul. [...]; 03.01.2017 r. ul. [...]; 04.01.2017 r. ul. [...]; 05.01.2017 r. ul. [...]; 09.01.2017 r. ul. [...]; oraz odmówić w tym zakresie umorzenia postępowania egzekucyjnego; - uznać za nieuzasadniony zarzut błędu co do osoby zobowiązanego w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...]; [...] oraz odmówić w tym zakresie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ I instancji wskazał na okoliczności, które, w jego ocenie, świadczyły o zasadności zarzutu o nieistnieniu obowiązku i w dalszej kolejności o zasadności umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz o niezasadności zarzutu nieistnienia obowiązku i błędu co do osoby zobowiązanego w stosunku do poszczególnych tytułów egzekucyjnych. W odniesieniu do zarzutu nieistnienia obowiązku organ powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2017 r., II GPS [...] i wskazał, że zgodnie z jej treścią opłaty z tytułu parkowania pojazdu na terenie strefy płatnego parkowania mogą być pobierane tylko wówczas, gdy parkowanie to odbyło się w miejscu do tego wyznaczonym. Organ wskazał również, że w treści ww. uchwały NSA uznał, że płatne miejsca postojowe, co do zasady, powinny być wyznaczone znakami pionowymi i liniami poziomymi, ale to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom należałoby przypisać rolę decyzyjną w wyznaczaniu miejsca płatnego parkowania. Natomiast namalowanie na chodniku czy asfalcie linii poziomych nie jest wystarczające, by takie opłaty pobierać. Organ I instancji wskazał, że z analizy dokumentów zgromadzonych w sprawie (dokumentacja zdjęciowa: zdjęcia ww. pojazdu wykonane przez kontrolujących w dniach zarejestrowanych zdarzeń nieopłaconego postoju i wydruk zdjęcia z oficjalnej strony G. z naniesionymi granicami drogi publicznej oraz miejscem postoju pojazdu), jednoznacznie wynikało, że wszystkie zdarzenia nieopłaconego postoju ww. pojazdu w strefie płatnego parkowania zarejestrowane przez kontrolujących i objęte ww. tytułami wykonawczymi miały miejsce w miejscach oznaczonych znakiem pionowym D-18 (parking). W związku z powyższym, skoro Strona nie udowodniła nieistnienia obowiązku objętego tymi tytułami wykonawczymi, to jako właściciel pojazdu jest zobowiązana do zapłaty zobowiązania objętego wskazanym tytułem wykonawczym. Organ I instancji nie znalazł także podstaw do uznania zasadności zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego. Organ wskazał, że Strona była, w czasie zarejestrowanych zdarzeń nieopłaconego postoju, właścicielem przedmiotowego pojazdu, co potwierdziły dane z C. wobec czego wierzyciel uznał ją jako osobę zobowiązaną do uiszczenia opłaty dodatkowej za nieopłacenie postoju w strefie płatnego parkowania. Organ wskazał również, że Strona ograniczyła się jedynie do powołania zarzutu w tym zakresie jednakże nie odniosła się do niego w uzasadnieniu. Pismem z dnia 18 grudnia 2017 r. Strona złożyła zażalenie na postanowienie organu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu Strona zarzuciła: 1) obrazę przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 13b ust. 1 u.d.p. oraz punktu 5.2.50 załącznika nr [...] do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. z 2003 r., Nr 220, poz. 2181 ze zm.; dalej: "rozporządzenie z 2003 r."), przez brak uznania podniesionych zarzutów w sytuacji, gdy bezspornym jest fakt, że postój pojazdu w Strefie Płatnego Parkowania nie odbył się w miejscach wyznaczonych, zgodnie z wymogami, równocześnie znakami pionowymi oraz poziomymi; - § 57 pkt 4 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. z 2002 r., Nr 170, poz. 1393; dalej: "rozporządzenie z 2002 r.") oraz punktu 5.2.50 załącznika nr [...] do rozporządzenia z 2003 r., przez nieuprawnione uznanie, że wjazd do Strefy Płatnego Parkowania w S. był oznakowany znakami D-44 w sytuacji, gdy występuje na ulicach dojazdowych do niej całkowita absencja tych znaków; 2) obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 7a § 1 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz.1257 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 34 u.p.e.a., przez dowolne i wybiórcze uwzględnienie przedstawionych przez Stronę dowodów oraz wydania rozstrzygnięcia na niekorzyść Strony, w sytuacji gdy istnieją rozbieżności w interpretacji normy prawnej. Organ odwoławczy pismem z dnia 27 lutego 2018 r. zawiadomił Stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia. Strona otrzymała ww. pismo w dniu 14 marca 2018 r. i w dniu 16 marca 2018 r. zapoznała się z aktami sprawy. W dniu 20 marca 2018 r. Strona złożyła pismo, w którym ustosunkowała się do zdjęć i wydruków G.. Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2018 r. nr [...], organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia na wstępie organ odwoławczy przytoczył brzmienie przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 1 i art. 13f u.d.p. oraz § 4, § 5 ust. 1 pkt 1, § 6 ust. 4, 8 i 9 oraz § 7 uchwały Rady Miasta S. Nr [...] z dnia 25 czerwca 2012 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta S. oraz sposobu ich pobierania. Ponadto organ odwoławczy, powołując się na przepisy rozporządzenia z 2003 r. wskazał, że dla wykazania strefy, w której w ciągu całej doby lub w określone dni tygodnia lub określonych godzinach za postój pobierana jest opłata stosuje się [...], a dla oznaczenia miejsca przeznaczonego do postoju pojazdów znak pionowy D-18 (załącznik nr [...] pkt 5.2.50 i 5.2.18). Organ wskazał również, że w strefie oznaczonej znakiem D-44 miejsca dla postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi D-18 oraz znakami poziomymi określonymi w załączniku nr [...] do ww. rozporządzenia w: pkt 5.2.4, pkt 5.2.5, pkt 5.2.6 i pkt 5.2.9.2. Odnosząc się do kwestii ustalenia prawidłowego rozumienia pojęcia "wyznaczenie" miejsca postoju w strefie płatnego parkowania, tj. czy prawidłowe wyznaczenie tego miejsca wymaga zastosowania dwóch znaków: pionowego D-18 i jednego ze znaków poziomych, np. P-18, czy też wystarczający jest tylko jeden znak – pionowy lub poziomy, organ odwoławczy powołał się na uchwałę NSA z dnia 9 października 2017 r., II GPS [...] wskazując, że Sąd w treści ww. uchwały wskazał, że rozstrzygając ww. spór należy uwzględnić również funkcje przypisane dwóm rodzajom znaków informacyjnych. I tak zgodnie z przepisami rozporządzenia 2003 r. znaki informacyjne pionowe mają na celu poinformowanie kierujących pojazdami o rodzaju drogi i sposobie korzystania oraz obiektach znajdujących przy drodze lub w jej pobliżu przeznaczonych dla użytkowników dróg (pkt 5 załącznika nr [...]). Znaki zaś poziome dróg służą usprawnieniu ruchu pojazdów i ułatwieniu korzystania z dróg (pkt 1.2. załącznika nr [...]). W świetle tych przepisów prawnych miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady, miejsca podwójnie oznakowane: znakami pionowymi D-18 i znakami poziomymi typu [...] Niemniej jednak – jak wskazał NSA w ww. uchwale – to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom, należałoby przypisać rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju, co uzasadnia twierdzenie, że miejsca postojowe oznakowane w strefie płatnego parkowania wyłącznie znakiem poziomym nie spełniają wymagania miejsca wyznaczonego w rozumieniu art. 13b ust. 1 u.d.p. Uwzględniając ww. regulacje oraz uchwałę NSA, organ odwoławczy, na podstawie znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego (zdjęcia ww. pojazdu Strony wykonanych w dniu nieopłaconego postoju, zdjęć ulic, na których miały miejsca zdarzenia nieopłaconego postoju, wydruków z portalu G., mapy zasadniczej obejmującej ulice, opisane w postanowieniu, uznał, że miejsca, w których zaistniało zdarzenie nieopłaconego postoju były wyznaczone jako miejsca przeznaczone do postoju pojazdów znakiem pionowym [...] Ponadto organ odwoławczy podał, że część z miejsc postojowych było wyodrębnionych konstrukcyjnie za pomocą ciemniejszej kostki brukowej stanowisk, a zatem w ogóle nie musiały być wyznaczone dodatkowo znakami poziomymi P-18 (pkt 5.2.4. załącznika nr [...] do ww. rozporządzenia). Organ odwoławczy wskazał, że dla ustalenia miejsca postoju pojazdu nie były niezbędne współrzędne GPS ani zdjęcia satelitarne z portalu G. z dnia zdarzenia. Podsumowując, organ odwoławczy uznał, że zarzut nieistnienia obowiązku w tym zakresie okazał się nieuzasadniony. Organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko i argumentację organu I instancji, co do braku podstaw do uwzględnienia zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego i wskazał, że Strona, będąca właścicielem ww. pojazdu, nie wskazała żadnych okoliczności, które mogły by stanowić jego postawę. Ponadto organ odwoławczy, wskazując na wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2017 r., II FSK [...], podał, że upływ siedmiodniowego terminu do wniesienia zarzutów, o którym stanowi art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., powoduje niemożność uzupełnienia przez zobowiązanego zarzutów złożonych z zachowaniem terminu jak i powołania ich nowych podstaw. Z tego też powodu organ uznał, że Strona nie była uprawniona w zażaleniu na postanowienia organu I instancji zgłaszać nowych zarzutów lub uzupełniać je o nowe podstawy prawne lub faktyczne, nawet jeżeli "zarzuty nie mogły być wniesione w terminie, w tym czasie bowiem jeszcze nie istniały. Za taki nowy i tym samym niedopuszczalny zarzut organ uznał zatem twierdzenia Strony, co do braku znaków D-44 na ulicach dojazdowych do strefy płatnego parkowania jak i braku zgodności występujących znaków D-44 ze wzorem określonym w załączniku nr [...] do rozporządzenia z 2003 r. Tym samym twierdzenia te, jako spóźnione, organ odwoławczy pozostawił bez rozpoznania. Strona zaskarżyła postanowienie organu odwoławczego skargą wniesioną do tutejszego Sądu, wnosząc o jego uchylenie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji a także o umorzenie postępowania egzekucyjnego w całości. Zaskarżonemu postanowieniu Strona zarzuciła: 1) obrazę przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 13b ust. 1 u.d.p. oraz punktu 5.2.50 załącznika nr [...] do rozporządzenia z 2003 r., przez brak uznania podniesionych zarzutów w sytuacji, gdy bezspornym jest fakt, że postój pojazdu w Strefie Płatnego Parkowania nie odbył się w miejscach wyznaczonych, zgodnie z wymogami, równocześnie znakami pionowymi oraz poziomymi; - § 57 pkt 4 rozporządzenia z 2002 r. oraz punktu 5.2.50 załącznika nr [...] do rozporządzenia z 2003 r., przez nieuprawnione uznanie, że wjazd do Strefy Płatnego Parkowania w S. był oznakowany znakami D-44 w sytuacji, gdy występuje na ulicach dojazdowych do niej całkowita absencja oznakowania znakami spełniającymi wymogi co do sposobu wykonania; 2) obrazę przepisów prawa procesowego, tj. - art. 80 k.p.a., przez wydanie decyzji bez uwzględnienia całokształtu materiału mającego znaczenie dla wyjaśnienia przedmiotowej sprawy; - art. 7a § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 34 u.p.e.a., przez dowolne i wybiórcze uwzględnienie przedstawionych przez Stronę dowodów oraz wydania rozstrzygnięcia na niekorzyść Strony, w sytuacji gdy istnieją rozbieżności w interpretacji normy prawnej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Na rozprawie w dniu 26 maja 2018 r. skarżący złożył wnioski dowodowe (w tym jeden ustnie). Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: "p.p.s.a"), ww. wnioski oddalił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Przedmiotem badania Sądu – pod względem legalności – są postanowienia organów administracji odnoszące się do uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 2 sierpnia 2017 r., II FSK [...], który to wyrok Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w pełni podzielił, zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są powszechnie uznawane za szczególny środek zaskarżania charakterystyczny tylko i wyłącznie dla postępowania egzekucyjnego w administracji. Wykazują one wiele odrębności w stosunku do innych środków zaskarżenia, takich jak odwołania i zażalenia. S. i wyczerpująca regulacja zawarta w art. 27 § 1 pkt 9, art. 33, art.34 i art. 35 u.p.e.a. powoduje, że nie można ich przyrównać i stosować do nich na podstawie art. 18 u.p.e.a. przepisów dotyczących zażaleń lub odwołań. Należy także podkreślić brak dewolutywności tego środka zaskarżenia, który rozpatrywany jest przez organ egzekucyjny prowadzący postępowanie po zasięgnięciu w określonych przypadkach stanowiska wierzyciela. Te szczególne unormowania powodują, że zarzuty są środkiem prawnym przysługującym w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a nie w jego toku. Zarzuty nie stanowią środka prawnego, który byłby w każdym czasie alternatywny lub konkurencyjny dla innych instytucji możliwych do wdrożenia po upływie terminu z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Upływ siedmiodniowego terminu powoduje również niemożność uzupełnienia przez zobowiązanego zarzutów złożonych w terminie, jak i powołania ich nowych podstaw. Także podniesienie zarzutu dopiero w postępowaniu przed sądem administracyjnym czyni go spóźnionym (por. red. J. Niczyporuk, System egzekucji administracyjnej, C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 508 i n.; t.1 i 2 do art. 33 w D. Jankowiak, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz 2004, str.311-313 i powołane w tych publikacjach orzecznictwo). Zarzuty powyższe nie mogą być uzupełniane również na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Powyższe nie przekreśla jednak możliwości ingerowania przez zobowiązanego w tok postępowania egzekucyjnego, jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 33 u.p.e.a. Ustawa przewiduje bowiem szereg innych środków służących podjęciu przez niego obrony m.in. skargę na czynności egzekucyjne (art. 54 u.p.e.a.) czy wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego - art. 59 u.p.e.a. (por. wyrok WSA w Ł. z dnia 18 lutego 2017 r., III SA/Łd [...]). W myśl art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku zaś zgodnie z art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. podstawą ww. zarzutu może być również błąd, co do osoby zobowiązanego. W rozpoznawanej sprawie, wobec Skarżącego, prowadzone było postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 2 sierpnia 2017 r., obejmującego należności pieniężne z tytułu opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie w okresie od 25 marca 2016 r. do 10 stycznia 2017 r. Skarżący podważył zasadność wystawienia ww. tytułów wykonawczych, wskazując dwa rodzaje zarzutów, tj.: na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 4 u.p.e.a. błąd, co do osoby zobowiązanego (bez uzasadnienia) oraz na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. nieistnienie obowiązku - z uwagi na fakt błędnego przyjęcia przez organ, że w strefie płatnego parkowania opłaty za parkowanie można pobierać na całym wydzielonym obszarze strefy, a nie w miejscach wyznaczonych, w związku z postojem pojazdu Skarżącego w niewyznaczonych miejscach strefy płatnego parkowania w dniach określonych w zawiadomieniu. W ocenie Skarżącego, w świetle zasady, że strefa musi być oznaczona znakiem pionowym D-44 i znakiem D-45 zaś w obrębie samej strefy miejsca postojowe muszą być wyznaczone znakami pionowymi i poziomymi, gdyż nie do przyjęcia jest uznanie całej strefy jako miejsca wyznaczonego, zaś niewyznaczenie lub wyznaczenie i nieoznaczenie zgodnie z przepisami miejsc postojowych nie wywołuje skutków prawnych. Odnosząc się w pierwszej kolejności do prawidłowości rozpoznania przez organy zarzutu z art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. (błąd, co do osoby zobowiązanego) Sąd uznał stanowisko organów w powyższym zakresie za prawidłowe. Wskazać należy, że zagadnienie wykazania błędu co do zobowiązanego oraz wnoszenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w zakresie uiszczenia opłaty parkingowej przez właściciela pojazdu było wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych, które zajmują w tym zakresie jednolite stanowisko, które podzielone zostało również przez Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę. Zgodnie bowiem przyjmuje się, że w sprawie obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej nie prowadzi się postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej, a zatem nie prowadzi się również postępowania wyjaśniającego poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Oznacza to, że organ nie ma możliwości, aby prowadzić postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie osoby faktycznie korzystającej z drogi publicznej. W tej sytuacji, organ egzekucyjny ma prawo domniemywać, że korzystającym z dróg publicznych był właściciel samochodu. Ten ostatni zaś może dochodzić swych racji, podnosząc w toku postępowania egzekucyjnego zarzut na podstawie art. 33 pkt 4 u.p.e.a., za pomocą którego dokona obalenia powyższego domniemania faktycznego. Przy czym, jak wskazywał NSA, dla obalenia ww. domniemania, nie jest wystarczające nawet udowodnienie, że korzystającym z dróg nie był właściciel, ale konieczne jest wykazanie, kto konkretnie kierował pojazdem w określonym dniu i czasie (por. wyrok NSA z 27 sierpnia 2015 r., II GSK [...], podobnie wyrok NSA z 1 września 2016 r., I OSK [...]). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że w ww. datach nieopłaconego postoju Skarżący pozostawał właścicielem przedmiotowego pojazdu (okoliczność niekwestionowana). Powyższe ustalono na podstawie danych zawartych w C. E. P. i K. C.. Ponadto Skarżący nie podał jakichkolwiek podstaw postawionego zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego. Tym samym oparcie się przez organy na domniemaniu, że korzystającym z dróg publicznych w czasie zdarzenia był właściciel samochodu, tj. Skarżący, było w pełni zasadne. Brak wskazania jakichkolwiek postaw ww. zarzutu uniemożliwiał zarówno organom jak i obecnie Sądowi podjęcie jakiejkolwiek polemiki w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że organy prawidłowo przyjęły, iż zarzut z art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. był niezasadny. Odnosząc się z kolei do drugiego z zarzutów, tj. zarzutu nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), którego podstawę stanowił zarzut naruszenia przez organy art. 13b ust. 1 w zw. z art. 13b ust. 6 u.d.p. z uwagi na błędne przyjęcie, że w strefie płatnego parkowania (SPP) opłaty za parkowanie można pobierać na całym wydzielonym obszarze strefy, a nie w miejscach do tego wyznaczonych, w związku z postojem pojazdu Skarżącego w niewyznaczonym miejscu strefy płatnego parkowania w dniach określonych w zawiadomieniu, Sąd na wstępie wskazał na przepisy prawa materialnego w zakresie ww. zarzutu. I tak zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. W myśli art. 13b ust. 1 opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Zgodnie natomiast z art. 13b ust. 6 u.d.p. organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach w uzgodnieniu z zarządcą drogi: 1) wyznacza w strefie płatnego parkowania miejsca przeznaczone na postój pojazdów, w tym stanowiska przeznaczone na postój pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową; 2) może wyznaczać w strefie płatnego parkowania zastrzeżone stanowiska postojowe (koperty) w celu korzystania z nich na prawach wyłączności w określonych godzinach lub całodobowo. W tym miejscu należy wskazać, że orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie wykładni art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. było niejednolite. W jednych orzeczeniach Sądy zajmowały stanowisko, że opłatę za postój pojazdów pobiera się w całej strefie płatnego parkowania, z kolei w innych orzeczeniach, że nie tylko w całej strefie płatnego parkowania ale w odpowiednio wyznaczonym miejscu. Konsekwencją powyższego jest uznanie, że na podstawie art. 33 pkt 1 u.p.e.a. zobowiązany może wnieść zarzut nieistnienia obowiązku, w którym jako podstawę wskazuje, że parkował w strefie płatnego parkowaniu, lecz nie na miejscu wyznaczonym (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., II GSK [...] ) – tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Spór powyżej wskazany rozstrzygnął NSA w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów z dnia z dnia 9 października 2017 r. sygn. akt II GPS [...]. Co w rozpoznawanej sprawie istotne - na treść tej uchwały, wykazując zasadność zajmowanego stanowiska, powołują się zarówno organy jak i Skarżący, wywodząc z niej jednak odmienne wnioski w zakresie stanowiącym de facto istotę sporu (której granice wyznaczyły wskazane przez Skarżącego zarzuty oraz ich podstawa faktyczna i prawna). Wskazać należy, że z art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: "p.p.s.a") wynika moc ogólnie wiążąca uchwał, zaś istota uchwały podjętej przez NSA sprowadza się do tego, że stanowisko w niej zajęte wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Powyższe nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony NSA. Sąd orzekający w rozpoznawanej sprawie wykładnię zaprezentowaną w przedstawionej uchwale podzielił. Biorąc zatem pod uwagę powyższe, w świetle wiążącej skład orzekający ww. uchwały wskazać należy, że zasadnie Skarżący wskazywał, że opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się od korzystającego z drogi publicznej wyłącznie za postój w odpowiednio wyznaczonym do tego miejscu. Sąd zauważył jednak, że stanowiska tego nie kwestionowały również organy. Wskazać należy, że zgodnie z tezą ww. uchwały w obrębie SPP należności można pobierać wyłącznie za postój w odpowiednio wyznaczonym do tego miejscu. Podkreślić należy, że art. 13b ust. 1 u.d.p. nie można odmówić znaczenia normatywnego i ustalać miejsca płatnego postoju jedynie na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy (cała strefa płatnego parkowania). Celem regulacji dotyczącej opłat za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, określonym w art. 13b ust. 2 ustawy (art. 13b ust. 2 u.d.p. - strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej) jest usprawnienie ruchu pojazdów w obszarach o znacznym deficycie miejsc postojowych, z uwzględnieniem ogólnych przepisów prawnych o ruchu drogowym. Pobieranie opłat za postój w każdym miejscu, w granicach wyznaczonej strefy parkowania, wywoływałoby skutki przeciwstawne do zamierzonych. Oznaczałoby faktyczną aprobatę dla zachowań korzystających z dróg publicznych, które są niezgodne z przepisami prawa - naruszają ograniczenia i zakazy postoju (art. 46 ust. 2 i art. 49 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym). W ten sposób cel przedsięwzięcia - ustalenie strefy płatnego parkowania zostałby zredukowany do zapewnienia przychodów z tytułu pobierania opłat za postój w tej strefie. Jak w uzasadnieniu do ww. uchwały wskazywał NSA, analiza przytoczonego we wniosku Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego orzecznictwa sądów administracyjnych pozwalała również zauważyć, że do powstawania wątpliwości w zakresie interpretacji i stosowania art. 13b ust. 1 u.d.p. przyczyniło się w dużym stopniu brak dostatecznie jasnego stanowiska co do znaczenia określenia: wyznaczenie miejsc postoju w strefie płatnego parkowania. Według art. 13b ust. 3 u.d.p. ustalenie strefy płatnego parkowania należy do rady gminy, która podejmuje w tej sprawie uchwałę na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach. Na podstawie ww. upoważnienia ustawowego Rada Miasta S. podjęła uchwałę nr [...] z dnia 25 czerwca 2012 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta S. oraz sposobu ich pobierania, której tekst jednolity ogłoszony został w Dzienniku Urzędowym Województwa Z. w dniu 4 czerwca 2014 r., poz. 2364 – a zatem treść ww. uchwały była publicznie dostępna, w tym dla Skarżącego. Podkreślić należy, że ww. uchwała stanowi – na podstawie art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego na obszarze działania organu, który je ustanowił. Sąd wskazuje także, że zgodnie z załącznikiem nr [...] do ww. uchwały Rady Miasta S. strefa płatnego parkowania na drogach publicznych Miasta S. obejmuje ulic wskazane w postanowieniach organów obu instancji, tj. miejsca postoju pojazdu Skarżącego w chwili zdarzenia zaś zgodnie z § 7 ww. uchwały za nieopłacone parkowanie pobiera się opłatę dodatkową w wysokości bądź [...] zł bądź [...] zł, jeżeli opłata dodatkowa zostanie wniesiona w ciągu 7 dni od dnia nieopłaconego parkowania. Przez ustalenie strefy płatnego parkowania należy rozumieć określenie granic obszaru, który charakteryzuje się znacznym deficytem miejsc postojowych i w związku z tym za postój w tym obszarze pobiera się opłatę. Ustawodawca nakazuje organowi właściwemu do zarządzania ruchem wyznaczenie w tej strefie, w uzgodnieniu z zarządcą drogi, miejsc przeznaczonych na postój pojazdów, w tym stanowisk przeznaczonych na postój pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową (art. 13b ust. 6 pkt 1 u.d.p.). Ten organ może również wyznaczać w strefie płatnego parkowania zastrzeżone stanowiska postojowe (koperty) w celu korzystania z nich na prawach wyłączności w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust. 6 pkt 2 ustawy). Można dodać, że posłużenie się przez ustawodawcę w tej regulacji różnymi pojęciami – "ustalenie" strefy płatnego parkowania i "wyznaczenie" miejsc płatnego postoju, a także rozdzielenie tych kompetencji między różne podmioty, potwierdza tezę, że ustalenie strefy płatnego parkowania nie jest równoznaczne z wyznaczeniem miejsc płatnego postoju. Nie cały zatem obszar strefy płatnego parkowania jest miejscem, w którym za postój pojazdów samochodowych można pobierać opłaty. Nie powinno to budzić wątpliwości również i z tego powodu, że w strefie płatnego parkowania obowiązują ogólne zasady ruchu drogowego, przewidujące ograniczenia i zakazy dotyczące postoju. Ponadto przepisy prawne nie wykluczają możliwości wyznaczenia w strefie płatnego parkowania miejsc bezpłatnego postoju. Jak wskazał NSA w uzasadnieniu do ww. uchwały, miejsca i stanowiska postojowe wyznacza się za pomocą odpowiednich znaków drogowych, określonych w przepisach wykonawczych do ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 128), tj. w rozporządzeniu z 2002 r. i rozporządzeniu z 2003 r. Znaki dotyczące strefy płatnego parkowania i miejsc postojowych w tej strefie mają charakter znaków informacyjnych (art. 7 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Nie kreują one zatem obowiązku uiszczenia opłaty za postój w miejscach wyznaczonych tymi znakami, lecz informują, że w tych miejscach taki obowiązek istnieje z mocy prawa. Z § 58 ust. 4 rozporządzenia z 2002 r. wynika, że wjazd do strefy płatnego postoju oznacza się znakiem D-44 "strefa płatnego parkowania". Natomiast wyjazd ze strefy płatnego parkowania jest oznaczony znakiem D-45 "koniec strefy płatnego parkowania". [...] umieszcza się na wszystkich ulicach doprowadzających ruch do obszaru, na którym została ustalona strefa płatnego parkowania. Na tym znaku obok napisu "Postój płatny" wskazuje się sposób wnoszenia opłaty za postój pojazdu samochodowego przez umieszczenie napisu lub symbolu parkometru, karty zegarowej lub biletu. Jeżeli obowiązek wnoszenia opłaty za postój pojazdu samochodowego dotyczy określonych dni roboczych lub godzin, pod napisem "Postój płatny" umieszcza się informację określającą zakres stosowania znaku D-44 (pkt 5.2.50. załącznika nr [...] do rozporządzenia z 2003 r.). Natomiast w strefie płatnego parkowania określonej znakami D-44 i D-55 miejsca do postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi D-18 "parking" oraz znakami poziomymi - liniami: znakiem P-18 "stanowisko postojowe", P-19 "linia wyznaczająca pas postojowy", P-20 "stanowisko postojowe zastrzeżone "koperta" i P-24 "miejsce dla pojazdu osoby niepełnosprawnej" (pkt 5.2.50, załącznika nr [...] do rozporządzenia z 2003 r.). Umieszczona pod znakiem D-18 tabliczka T-3a wskazuje koniec miejsca przeznaczonego na postój (§ 52 ust. 3 rozporządzenia z 2002r.). W dolnej części znaku D-18 jest dopuszczalne umieszczenie napisu określającego rodzaj parkingu (np. płatny, strzeżony (pkt 5.2.18. załącznika nr [...] do rozporządzenia z 2003 r.). Jak wskazał NSA na tle tych przepisów prawnych pojawia się kwestia ustalenia prawidłowego rozumienia "wyznaczenia" miejsca postoju w strefie płatnego parkowania, stanowiącego, w świetle art. 13b ust. 1 u.d.p. przesłankę poboru opłaty za parkowanie w takim miejscu. W szczególności chodzi o to, czy prawidłowe wyznaczenie miejsca płatnego postoju wymaga zastosowania dwóch znaków: pionowego D-18 i jednego ze znaków poziomych, np. P-18, czy też wystarczający jest tylko jeden [...] pionowy lub poziomy. Powyższe zagadnienie stanowi w istocie przedmiot sporu w rozpoznawanej sprawie, gdyż Skarżący wniósł zarzut nieistnienia obowiązku, opierając go na podstawie naruszenia przez organy przepisów art. 13b ust. 1 i art. 13b ust. 6 u.d.p., przez błędne przyjęcie przez organy, że w strefie płatnego parkowania opłaty za parkowanie można pobierać na całym wydzielonym obszarze strefy, a nie w miejscach wyznaczonych, w związku z postojem pojazdu Skarżącego w niewyznaczonym miejscu strefy parkowania w dniach określonych w zawiadomieniu. Tym samym Skarżący w zarzucie wniesionym na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. nie kwestionował ani braku ww. znaków D-44 i D-55 ani ich zgodności z przepisami powszechnie obowiązującymi. Co więcej, Skarżący formułując zarzut naruszenia art. 13 b ust. 1 i ust. 6 u.d.p. wskazywał na fakt postoju przedmiotowego pojazdu w czasie zdarzenia w strefie płatnego parkowania, lecz jedynie w miejscu do tego niewyznaczonym. Jak w dalszej części uzasadnienia ww. uchwały wskazywał NSA, spójnik "oraz" w zdaniu mówiącym, że "w strefie płatnego parkowania oznaczonej znakiem D-44 miejsca postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi oraz znakami poziomymi" wydaje się mieć znaczenie koniunktywne, a nie enumeratywne. W tej interpretacji należałoby jednak również uwzględnić funkcje przypisane tym dwóm rodzajom znaków informacyjnych. Według omawianych załączników do rozporządzenia z 2003 r. znaki informacyjne pionowe mają na celu poinformowanie kierujących pojazdami o rodzaju drogi i sposobie korzystania oraz obiektach znajdujących się przy drodze lub w jej pobliżu przeznaczonych dla użytkowników dróg (pkt 5 załącznika nr [...]). Znaki poziome dróg służą zaś zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnieniu ruchu pojazdów i ułatwieniu korzystania z dróg (pkt 1.2. załącznika nr [...]). W ocenie NSA, zwartej w uzasadnieniu ww. uchwały, w świetle omawianych przepisów prawnych miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady, miejsca podwójnie oznakowane: znakami pionowymi D-18 i znakami poziomymi typu [...] Niemniej jednak – na co wskazały organy w rozpoznawanej sprawie - to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom, co trzeba podkreślić, należałoby przypisać rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju. Uzasadniałoby to stwierdzenie, że miejsca postoju oznakowane w strefie płatnego parkowania wyłącznie znakiem poziomym nie spełniają wymagania miejsca wyznaczonego w rozumieniu art. 13b ust. 1 u.d.p. Zauważyć należy, że organy w rozpoznawanej sprawie nie zajęły stanowiska przeciwnego do wyrażonego w ww. uchwale. Nie zakwestionowały bowiem wskazanej przez NSA zasady, zgodnie z którą opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się od korzystającego z drogi publicznej wyłącznie za postój w odpowiednio wyznaczonym do tego miejscu jak i zasady wyznaczania miejsc płatnego postoju w strefie płatnego parkowania podwójnym oznakowaniem, tj. zarówno ww. pionowym jak i ww. poziomym. Wskazały jedynie, w myśl ww. uchwały NSA, że znakom pionowym należy przypisać decydującą rolę w wyznaczaniu miejsca płatnego postoju jako, że znaki te informują o sposobie korzystania z drogi. W rozpoznawanie zaś sprawie, z dokumentacji zdjęciowej odzwierciedlającej zdarzenia objęte opłatą dodatkową wynikało, że każdy z objętych opłatą dodatkową postojów odbywał się w miejscu bezpośredniego sąsiedztwa posadowionego znaku pionowego D-18 "parking", który to znak wyznacza w istocie miejsce do parkowania. Ponadto podkreślić należy, że jak zasadnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 27 czerwca 2018 r., I SA/Gl [...], pkt 5.2.4. (zdanie pierwsze) załącznika nr [...] rozporządzenia z 2003 r. stanowi, że "[...] "stanowisko postojowe" (rys. 5.2.4.1.) stosuje się w celu wyznaczenia miejsc postoju na części jezdni i chodnika oraz na wydzielonych parkingach bez ustalonych konstrukcyjnie stanowisk". Jak słusznie wskazano zatem w ww. wyroku, "z powyższego wynika, że prawodawca dopuszcza zaniechanie wykorzystania znaków poziomych jedynie wówczas, gdy ich funkcję zastępuje konstrukcyjne ustalenie stanowisk na wydzielonych parkingach". Sąd podzielił stanowisko organu, który wskazywał na możliwość istnienia konstrukcyjnie wydzielonych stanowisk postojowych w miejsce znaków poziomych, w tym P-18 . Podkreślić należy, że sporne postoje pojazdu Skarżącego były na ulicach w centrum S., objętych SPP. Organ zarządzający ruchem na drodze, którymi na podstawie art. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260) są: Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odniesieniu do dróg krajowych (organ ten może powierzyć zarządzaniem ruchem na drogach krajowych marszałkowi województwa), marszałek województwa - na drogach wojewódzkich, starosta - na drogach powiatowych i gminnych, prezydent miasta - na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest organem, do którego adresowane są normy związane z prawidłowym oznakowaniem drogi. W niektórych przypadkach organ zarządzający ruchem na drodze nie jest tożsamy z organem-zarządcą drogi, który to w myśl art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3 u.p.d. jest organem uprawionym do pobierania opłaty za postój w SPP oraz opłaty dodatkowej. Wskazać należy, że ustawiony pionowy [...] (parking) wyznacza miejsce postoju nie tylko w SPP, ale też poza nią. Decydujące znaczenie znaków pionowych dla wyznaczenia miejsca postoju wynikać będzie przykładowo w sytuacji, gdy poziome znaki na drodze uległy zatarciu czy też są pokryte śniegiem. Znaki poziome P-18 "stanowisko postojowe" (wyznacza miejsce przeznaczone do postoju pojazdów), czy [...] "linia wyznaczająca pas postojowy" (wyznacza pas przeznaczony na postój pojazdów wzdłuż krawędzi jezdni lub oddziela od niej zatokę postojową) w istocie porządkują sposób parkowania pojazdów na drodze. W przypadku gdy oznaczenie poziome wskazuje na sposób parkowania pojazdów wzdłuż krawędzi drogi lub w poprzek drogi to naruszenie tych oznaczeń przez korzystającego z drogi np. zaparkowanie pojazdu wzdłuż krawędzi drogi a nie w poprzek drogi, jak wyrysowane są miejsca postojowe nie stwarza sytuacji, w której korzystający z drogi nie ponosi stosownej opłaty za postój w SPP. Materiał fotograficzny załączony do skargi wskazuje datę i ulicę parkowania przedmiotowego pojazdu w SPP przyporządkowanych do danego tytułu egzekucyjnego. Przykładowo na k. 320 widnieje oznaczenie tytułu egzekucyjnego [...], następnie zdjęcie pojazdu Skarżącego z datą parkowania, potem zdjęcie, na którym widoczne jest oznaczenie znakami pionowymi (jest to zdjęcie obrazujące plan ogólny ulicy [...]) oraz zdjęcie z "lotu ptaka" obrazujące część ulicy z konkretną zabudową, na którym naniesiono miejsce postoju z pojazdu i miejsce ustawienia znaku pionowego. Okoliczność, że w celu dokładnego oznaczenia miejsca postoju przedmiotowego pojazdu użyto zdjęć obrazujących ogólny plan ulicy i zdjęć z góry wykonanych w innym terminie niż zdjęcie parkującego pojazdu nie miało znaczenia dla sprawy. Zdjęcie te służyły jedynie w celu umiejscowienia konkretnego postoju pojazdu w przestrzeni. Tym samym Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organów, które za nieuzasadniony uznały zarzut Skarżącego w zakresie nieistnienia obowiązku z uwagi na naruszenie przez organy art. 13b ust. 1 w zw. z art. 13b ust. 6 u.d.p., przez nieprawidłowe przyjęcie, że w strefie płatnego parkowania opłaty za parkowanie można pobierać na całym wydzielonym obszarze strefy, a nie w miejscach wyznaczonych, w związku z postojem pojazdu Skarżącego w niewyznaczonym miejscy strefy płatnego parkowania w dniach określonych w zawiadomieniu. Mając na uwadze powyższe okoliczności za niezasadny Sąd uznał zarzut skargi w zakresie naruszenia art. 13b ust. 1 u.d.p. w zw. z punktem 5.2.50 załącznika nr [...] do rozporządzenia z 2003 r. Odnosząc się z kolei do drugiego z zarzutów skargi w zakresie naruszenia § 57 pkt 4 rozporządzenia z 2002 r. oraz punktu 5.2.50 załącznika nr [...] do rozporządzenia z 2003 r. Sąd i tego zarzutu skargi nie podzielił. Podkreślić należy raz jeszcze, że Skarżący nie wskazał jako podstawy zarzutu nieistnienia obowiązku ani faktu braku znaku D-44 i D-55 ani też jako podstawy tego zarzutu nie wskazywał okoliczności niezgodności tych znaków z przepisami ww. rozporządzenia. Okoliczności te Skarżący po raz pierwszy powołał w treści zażalenia na postanowienie organu I instancji, a zatem już po upływie terminu do wniesienia zarzutów. Natomiast zarzut nieistnienia obowiązku Skarżący oparł w istocie wyłącznie na błędnym przyjęciu przez organy, że w strefie płatnego parkowania opłaty za parkowanie można pobierać na całym wydzielonym obszarze strefy, a nie w miejscach wyznaczonych, w związku z postojem pojazdu Skarżącego w niewyznaczonym miejscy strefy płatnego parkowania w dniach określonych w zawiadomieniu. Tym samym, w związku z powyżej poczynionymi przez Sąd rozważaniami dotyczącymi istoty zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, za zasadne uznać należało stanowisko organu odwoławczego, który w rozpoznawanej sprawie nie badał zarzutu Skarżącego nieistnienia obowiązku przez pryzmat naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. § 57 pkt 4 rozporządzenia z 2002 r. oraz punktu 5.2.50 załącznika nr [...] do rozporządzenia z 2003 r., przez nieuprawnione uznanie, że wjazd do Strefy Płatnego Parkowania w S. był oznakowany znakami D-44 w sytuacji, gdy występuje na ulicach dojazdowych do niej całkowita absencja oznakowania znakami spełniającymi wymogi co do sposobu wykonania. Taka bowiem podstawa zarzutu nieistnienia obowiązku nie została wskazana w piśmie Skarżącego z dnia 9 września 2017 r. Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów art. 80 k.p.a. oraz art. 7a § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 34 § 1 u.p.e.a. Sąd także i tych zarzutów skargi nie podzielił. Podkreślić należy, że stosownie do art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Jak stanowi zaś art. 7a § 1 k.p.a. jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Ponadto zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy zaś w myśl art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, stanowiska wierzyciela nie wymaga się. W ocenie Sądu, mając na uwadze granice rozpoznawanej sprawy, które wyznaczone zostały przez zarzuty Skarżącego, organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy jak i oceniły, na podstawie jego całokształtu, czy udowodnione zostało, że Skarżący w czasie i miejscu zdarzenia parkował ww. pojazd bez uiszczenia wymaganej opłaty w miejscu do tego wyznaczonym. Organy oparły swoje stanowisko w sprawie na pozyskanych danych. I tak w odniesieniu do osoby zobowiązanego organy oparły swoje ustalenia na podstawie danych zawartych w C. E. P. i K. C., z którego wynikało, że w ww. datach nieopłaconego postoju Skarżący pozostawał właścicielem przedmiotowego pojazdu. Tym samym zasadnie uznały organy, na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego i po dokonaniu prawidłowej oceny dowodów, że ww. pojazd, którego właścicielem pozostawał Skarżący w czasie i miejscu zdarzenia został zaparkowany przez Skarżącego w SPP. Sąd po raz kolejny podkreśla, że w treści wniesionych zarzutów Skarżący nie kwestionował, że wskazane przez organ miejsca postoju pojazdu miały miejsce na terenie SPP, Skarżący kwestionował jedynie fakt, że parkowanie pojazdu na terenie ww. strefy odbywało się w miejscu do tego wyznaczony. W odniesieniu z kolei do podstaw faktycznych uznania przez organy, że ww. parkowanie odbywało się w miejscu do tego wyznaczony ustalenia te poczynione zostały na podstawie dowodów z dokumentów w postaci zdjęć ww. pojazdu Skarżącego wykonanych w dniu nieopłaconego postoju, zdjęć ulic, na których miały miejsca zdarzenia nieopłaconego postoju oraz wydruków z portalu G. i mapy zasadniczej obejmującej ulice, wymienione w postanowieniach obu organów. W ocenie Sądu, materiał ten jednoznacznie wskazuje miejsce i czas zaparkowania ww. pojazdu Skarżącego. Z dokumentacji zdjęciowej odzwierciedlającej zdarzenia objęte opłatą dodatkową jednoznacznie wynika również, że każdy z objętych opłatą dodatkową postojów odbywał się w miejscu bezpośredniego sąsiedztwa posadowionego znaku pionowego D-18, który to znak wyznacza w istocie miejsce do parkowania. Mając zatem na uwadze granice rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu, uznać należało, że zarzuty skargi w zakresie naruszenia art. 7a, art. 80 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 34 § 1 u.p.e.a. k.p.a. okazały się nieusprawiedliwione, albowiem organy egzekucyjne wykazały w sposób przekonujący istnienie obowiązku podlegającego egzekucji. Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. oddalił wnioski o przeprowadzenie przez Sąd dowodu w postaci: udostępnienia materiałów w postaci kopii zdjęć pojazdu oraz wydruków z G.; zwrócenia się o kopię zatwierdzonych aktualnych projektów stałej organizacji ruchu oraz ustalenia czy symbol imitujący [...] jest zgodny ze wzorem znaku D-44 widniejącym w załączniku nr [...] do rozporządzenia z 2003 r. Podkreślić należy, że co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. i jest nim dowód uzupełniający z dokumentów. W postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może być prowadzone postępowanie dowodowe z zeznań świadków czy z przesłuchania biegłych. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów jest możliwe, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki: jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości oraz nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie dowodu z dokumentu jest niezbędne, jeżeli bez tego dokumentu nie jest możliwe rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości, zaś przez nadmierne przedłużenie postępowania należy rozumieć konieczność odroczenia rozprawy. Wskazać należy, że NSA w wyroku z dnia 6 października 2005 r., sygn. akt II GSK [...], stwierdził, że przeprowadzenie przez sąd administracyjny uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu będzie dopuszczalne w sytuacji, gdy wnioskowany dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu. Celem tego postępowania nie jest bowiem ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie – czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Materiał dowodowy zebrany przez sąd administracyjny nie służy ustalaniu stanu faktycznego sprawy, lecz weryfikacji kompletności materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy oraz prawidłowości opartych na nich ustaleń organu administracji publicznej w zakresie stanu faktycznego. Odnosząc te rozważania do złożonych przez Skarżącego wniosków, Sąd uznał, że wnioskiem dowodowym nie jest wniosek o udostępnienie zdjęć, którego adresatem w istocie jest organ. Skarżący podał w nim, że nie miał możliwości zapoznania z materiałem dowodowym. Jak wynikało, zaś z akt sprawy skarżący zapoznał się z tym materiałem w dniu 16 marca 2018 r. i swoje uwagi pisemne złożył w organie w dniu 20 marca 2018r. oraz zapoznał się z dokumentami w sprawie w dniu 13 lipca 2018 r. w budynku sądu. Przeprowadzenie przez Sąd wnioskowanych przez skarżącego dowodów doprowadziłyby w istocie do ustalania, zamiast organu, stanu faktycznego przez Sąd. Podkreślić należy, że postępowanie sądowe związane było ze zgłoszonym przez Skarżącego zarzutem, który jest szczególnym sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Zarzut musi być złożony w określonym terminie (7 dni od dnia doręczenia tytułu egzekucyjnego) i podstaw zarzutu po upływie terminu nie można rozszerzać. Prowadzenie postępowania dowodowego doprowadziłoby w istocie do rozszerzenia podstaw podniesionego zarzutu po upływie terminu do jego zgłoszenia. Ponadto okoliczność wskazywana przez Skarżącego, że nie otrzymał od organu żądanych dokumentów w trybie informacji publicznej nie miała znaczenia w rozpoznawanej sprawie, gdyż postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej toczy się w odrębnym trybie. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił. Wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w przedmiotowym uzasadnieniu dostępne są na stronie [...]