I SA/Sz 432/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie - Aleksandra Jawoszek po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku doradcy podatkowego J. C. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu zażaleniowym oraz w postępowaniu w drugiej instancji w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] stycznia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lipca 2008 r. do grudnia 2011 r. p o s t a n a w i a: przyznać doradcy podatkowemu J. C. kwotę [...]zł ([...] zł [...]) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Sygn. akt I SA/Sz [...] U Z A S A D N I E N I E Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowieniem z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 432/15 przyznał stronie skarżącej prawo pomocy m.in. w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego. Na tej podstawie Krajowa Rada Doradców Podatkowych dnia 1 lipca 2015 r. wyznaczyła w sprawie pełnomocnika z urzędu w osobie J. C.. Pismem z dnia 24 sierpnia 2015 r. pełnomocnik złożył zażalenie na postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 432/15 w sprawie odmowy wykonania zaskarżonej decyzji, w którym wniósł również o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części. NSA postanowieniem z dnia 27 października 2015 r. oddalił ww. zażalenie. Pismem z dnia 25 listopada 2015 r. wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej został ponowiony. W wyroku z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 432/15 WSA w S. oddalił skargę strony skarżącej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. w przedmiocie podatku do towarów i usług za poszczególne miesiące od lipca 2008 r. do grudnia 2011 r., przyznając jednocześnie doradcy podatkowemu wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną w pierwszej instancji. W dniu 21 marca 2016r. pełnomocnik wniósł skargę kasacyjną od ww. orzeczenia, w której zawarł wniosek o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w drugiej instancji. Na rozprawie w dniu 22 lutego 2018 r., pełnomocnik poparł skargę kasacyjną. NSA wyrokiem z dnia 22 lutego 2018 r., sygn. akt I FSK 698/16 oddalił skargę kasacyjną. Pismem z dnia 6 marca 2018 r. pełnomocnik skarżącego, uzupełnił wniosek zawarty w skardze kasacyjnej w zakresie zwrotu wydatków dotyczących dojazdu na rozprawę przed NSA w łącznej kwocie [...]zł przedstawiając ich zestawienie, obejmujące kwotę [...]zł za bilety lotnicze oraz kwotę [...]zł za dojazd na lotnisko samochodem służbowym, co zostało udokumentowane ewidencją przebiegu pojazdu służbowego wraz z fakturą potwierdzającą poniesienie wydatku, biletami lotniczym wraz fakturą VAT za przelot do W.. Zestawienie wydatków zawierało ponadto oświadczenie pełnomocnika, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości, ani w części. Art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) , dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W rozpoznanym przypadku mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. z 2011 r. Nr 31 poz. 153), dalej zwane "rozporządzeniem". Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia zasądzając wynagrodzenie doradcy podatkowego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy doradcy podatkowego, a także charakter sprawy i wkład pracy doradcy podatkowego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Stosownie do § 2 ust. 2 podstawę zasądzenia wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, stanowią kwoty określone w § 3. Wynagrodzenie to nie może być wyższe niż sześciokrotna kwota określona w § 3 ani nie może przekraczać wartości przedmiotu sprawy. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, opłatę, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie (§ 2 ust. 4 rozporządzenia). W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie sądowej jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej, określająca podatek od towarów i usług za poszczególne miesiące od lipca 2008 r. do grudnia 2011 r. Wartość przedmiotu zaskarżenia w tej sprawie wynosi [...] zł. Przedmiotem zaskarżenia jest więc akt administracyjny, który bezpośrednio określa kwotę pieniężną zobowiązania podatkowego. Ponadto, w niniejszej sprawie wyznaczony pełnomocnik skarżącego brał udział w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, za co przyznano wynagrodzenie. Jak wynika z akt sprawy pełnomocnik złożył w niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie WSA w Szczecinie, a także sporządził skargę kasacyjną i brał udział w rozprawie przed NSA w dniu 22 lutego 2018 r., wywiązał się tym samym z powierzonych obowiązków. Stąd też przyznanie wynagrodzenia na podstawie wniosków z dnia 24 sierpnia 2015 r., 25 listopada 2015 r., a także z dnia 21 marca 2016 r. i 6 marca 2018 r. jest zasadne. W związku z tym, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed NSA dla niniejszej sprawy stawka wynagrodzenia ustalona w oparciu o § 3 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e rozporządzenia wynosi [...] zł (75% z [...] zł). Natomiast, na podstawie § 3 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia za udział pełnomocnika w postępowaniu zażaleniowym opłata wynosi [...] zł. Wynagrodzenie wyznaczonego pełnomocnika w niniejszej sprawie wynosi zatem łącznie [...] zł. Zostało ono podwyższone o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług, tj. o 23 %, co stanowi kwotę [...]zł. W trakcie postępowania sądowego pełnomocnik skarżącej wniósł również o zwrot kosztów dojazdu do Sądu i przedstawił wyliczenie tych kosztów. Mając na uwadze treść przywołanych wyżej unormowań, przyznano pełnomocnikowi zatem zwrot kwoty [...]zł tytułem dojazdu doradcy podatkowego ze S. do W. na rozprawę przed NSA w dniu 22 lutego 2018 r. Zgodzić się bowiem należy, że zawarte w tym koszty przelotu samolotem wynoszące [...] zł stanowią niezbędne i udokumentowane wydatki, zwłaszcza, że ich koszt jest porównywalny z cenami innych środków transportu (por. postanowienie SN z dnia 20.04.2011 r., sygn. akt I CZ 22/11, postanowienie SN z dnia 25.10.2012 r., sygn. akt IV CZ 109/12). Uwzględniono także koszt [...] zł za dojazd na lotnisko i z powrotem samochodem służbowym pełnomocnika udokumentowany ewidencją przebiegu pojazdu. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem judykatury, podczas przyznawania zwrotu tego rodzaju wydatków nie można przejawiać nadmiernego rygoryzmu, jeżeli chodzi o sposób ich dokumentowania. Pełnomocnik przestawił wyliczenie odległości na podstawie liczby przejechanych kilometrów na lotnisko w G. (w obie strony [...] km) co nie budzi zastrzeżeń i należy uznać za wystarczające. Koszt [...] zł wynika zaś z zastosowania przez pełnomocnika stawki za przejechany kilometr określonej w § 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U. nr 27 poz. 271 ze zm.). Stawka ta, wynosząca [...] zł dla samochodów o pojemności skokowej pow. 900 cm3 ma bowiem walor zobiektyzowany i należy po nią sięgać także w przypadku zasądzania kosztów przejazdu stron, co wynika z art. 205 § 3 p.p.s.a., który odsyła do zasad określonych w przepisach działu tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r., nr 90, poz. 594 ze zm.). (por. postanowienie SN z dnia 30 marca 2015 r., sygn. akt II KO [...], LEX 1663402). Mając na względzie powyższe, postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.