I SA/Sz 436/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.) Sędzia WSA Ewa Wojtysiak Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Zienkowicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu [...] r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku od towarów i usług za okresy od marca do października 2014 r., marzec 2015 r. od października do grudnia 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz zabezpieczenia na majątku spółki zobowiązań podatkowych oddala skargę. Naczelnik Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S. decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], - określił A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ś., dalej "spółka", w podatku od towarów i usług: 1) za marzec 2014 r. przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł wraz z kwotą odsetek za zwłokę w wysokości [...] zł należnych na dzień wydania decyzji, od nieuregulowanego zobowiązania w przybliżonej kwocie uszczuplenia tego podatku w wysokości [...] zł, 2) za kwiecień 2014 r. przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł wraz z kwotą odsetek za zwłokę w wysokości [...] zł należnych na dzień wydania decyzji, od nieuregulowanego zobowiązania w przybliżonej kwocie uszczuplenia tego podatku w wysokości [...] zł, 3) za maj 2014 r. przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł wraz z kwotą odsetek za zwłokę w wysokości [...] zł należnych na dzień wydania decyzji, od nieuregulowanego zobowiązania przybliżonej kwocie uszczuplenia tego podatku w wysokości [...] zł, 4) za czerwiec 2014 r. przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł wraz z kwotą odsetek za zwłokę w wysokości [...] zł należnych na dzień wydania decyzji, od nieuregulowanego zobowiązania w przybliżonej kwocie uszczuplenia tego podatku w wysokości [...] zł, 5) za lipiec 2014 r. przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł wraz z kwotą odsetek za zwłokę w wysokości [...] zł, należnych na dzień wydania decyzji, od nieuregulowanego zobowiązania w przybliżonej kwocie uszczuplenia tego podatku w wysokości [...] zł, 6) za sierpień 2014 r. przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł wraz z kwotą odsetek za zwłokę w wysokości [...] zł, należnych na dzień wydania decyzji, od nieuregulowanego zobowiązania w przybliżonej kwocie uszczuplenia tego podatku w wysokości [...] zł oraz przybliżoną kwotę zwrotu podatku w wysokości [...] zł wraz z kwotą odsetek za zwłokę w wysokości [...] zł, należnych na dzień wydania decyzji, od nienależnie otrzymanej kwoty zwrotu podatku na rachunek bankowy w wysokości [...] zł, 7) za wrzesień 2014 r. przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł wraz z kwotą odsetek za zwłokę w wysokości [...] zł należnych na dzień wydania decyzji, od nieuregulowanego zobowiązania w przybliżonej kwocie uszczuplenia tego podatku w wysokości [...] zł, 8) za październik 2014 r. przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł wraz z kwotą odsetek za zwłokę w wysokości [...] zł należnych na dzień wydania decyzji, od nieuregulowanego zobowiązania w przybliżonej kwocie uszczuplenia tego podatku w wysokości [...] zł, 9) za marzec 2015 r. przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł wraz z kwotą odsetek za zwłokę w wysokości [...] zł, należnych na dzień wydania decyzji, od nieuregulowanego zobowiązania w przybliżonej kwocie uszczuplenia tego podatku w wysokości [...] zł, 10) za październik 2015 r. przybliżoną kwotę zwrotu podatku w wysokości [...] zł wraz z kwotą odsetek za zwłokę w wysokości [...] zł, należnych na dzień wydania decyzji, od nienależnie otrzymanej kwoty zwrotu podatku na rachunek bankowy podatnika w wysokości [...] zł, 11) za listopad 2015 r. przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł wraz z kwotą odsetek za zwłokę w wysokości [...] zł należnych na dzień wydania decyzji, od nieuregulowanego zobowiązania w przybliżonej kwocie uszczuplenia tego podatku w wysokości [...] zł, 13) za grudzień 2015 r. przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...] zł wraz z kwotą odsetek za zwłokę w wysokości [...] zł należnych na dzień wydania decyzji, od nieuregulowanego zobowiązania w przybliżonej kwocie uszczuplenia tego podatku w wysokości [...] zł, - orzekł o zabezpieczeniu na majątku spółki kwoty: 1) nieuregulowanych zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od marca 2014 r. do października 2014 r., za marzec 2015 r. i od listopada 2015 r. do grudnia 2015 r. w łącznej przybliżonej kwocie uszczuplenia tego podatku w wysokości [...] zł i odsetek za zwłokę od uszczuplenia tego podatku w łącznej kwocie [...]zł, 2) nienależnie otrzymanego zwrotu podatku od towarów i usług za sierpień 2014r. i październik 2015 r. w łącznej przybliżonej kwocie [...]zł i odsetek za zwłokę w wysokości [...] zł należnych na dzień wydania decyzji, liczonych od dnia dokonania zwrotu na rachunek bankowy podatnika. Organ I instancji wskazał, że podstawie art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r., poz. 508 ze zm.), w ramach wykonywanej kontroli celno-skarbowej naczelnik urzędu celno-skarbowego może, w drodze decyzji, dokonać zabezpieczenia zobowiązania podatkowego oraz należności celnych na majątku kontrolowanego, zaś przepisy art. 33-33g i art. 200 § 2 pkt 2 ustawy 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.), dalej "o.p.", stosuje się odpowiednio. Organ I instancji podał, że wszczął wobec spółki w zakresie kontroli rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczenia i wpłacania podatku od towarów i usług za okres rozliczeniowy od [...] stycznia 2014 r. do [...] grudnia 2015 r. W toku kontroli ustalono, że spółka dokonała obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT przedstawiających nabycie środków ochrony roślin, chwastobójczych, owadobójczych, grzybobójczych od A. , dalej "firma A.C.", które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i stwierdzały czynności, które faktycznie nie zostały dokonane. W ocenie organu I instancji, spółka nie posiada majątku na pokrycie przyszłych zobowiązań podatkowych oraz nienależnie pobranego zwrotu podatku w podatku od towarów i usług, co przy jednoczesnym powiązaniu z charakterem stwierdzonych przez organ nieprawidłowości polegających na posługiwaniu się fikcyjnymi fakturami, stanowi uzasadnioną obawę, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Ustalona sytuacja majątkowa podatnika świadczy o tym, że nie dysponuje on odpowiednimi aktywami dla uiszczenia ewentualnego podatku dobrowolnie lub przymusowo. Zatem uznał, że ww. okoliczności wypełniają przesłankę wskazaną w art. 33 § 1 o.p., tj. przesłankę uzasadnionej obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji i wniosła o jej uchylenie. Podała, że organ, wydając kwestionowaną decyzję nie dokonał własnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, ale w sposób całkowicie bezkrytyczny oparł się na ustaleniach innego organu (Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. ) i to ustaleniach wydanych wobec innego podmiotu (kontrahenta Spółki). Jakkolwiek ustalenia te wiążą się z rozliczeniami spółki, to jednakże nie dowodzą, ani nawet nie uprawdopodabniają nieprawidłowości tych rozliczeń. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wydał w dniu [...] marca 2019 r. decyzję nr [...], w której utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 33 § 1 o.p. i wskazał, że wprawdzie spółka nie posiada zaległości podatkowych, co sugeruje, iż reguluje zobowiązania podatkowe, to jednak z ustaleń organu podatkowego wynika, że deklarowane podstawy opodatkowania nie znajdują oparcia w rzeczywistości. Stwierdzone w toku kontroli celno-skarbowej nieprawidłowości w postaci, m.in., ujawnienia, że podatnik wykazywał w ewidencji podatkowej transakcje, które nie miały miejsca świadczy o świadomym deklarowaniu nienależnego podatku naliczonego, a tym samym dowodzi, że spółka nie zamierzała uiszczać zobowiązań podatkowych w prawidłowej wysokości. Zatem, wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony, spółce należy przypisać zarzut trwałego zaprzestania regulowania zobowiązań podatkowych. Zatem została spełniona przesłanka do wydania decyzji zabezpieczającej, o której mowa w art. 33 § 1 o.p. Organ odwoławczy podał, że zaniżanie w deklaracji podatkowej wysokości należnego podatku wyczerpuje przestanki zaprzestania regulowania zobowiązań podatkowych, nawet w sytuacji, jeżeli prawidłowa wysokość zobowiązania zostanie ujawniona dopiero w decyzji wymiarowej. Dokumentowanie zdarzeń gospodarczych, które w rzeczywistości nie zaistniały, rodzi uzasadnioną obawę uchylania się uregulowania zobowiązania podatkowego i uprawnia do uznania, że powstała przesłanka trwałego nieuiszczania zobowiązań publicznoprawnych oraz podstawa faktyczna do wydania decyzji zabezpieczającej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zasadniczym celem postępowania zabezpieczającego, o którym mowa w art. 33 o.p. jest zagwarantowanie środków na zaspokojenie należności podatkowych, których wysokość na tym etapie nie jest jeszcze znana. Pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku uprawdopodobnienia, że zaległość w określonej w sposób przybliżony wysokości istnieje, postępowanie to nie ma charakteru zastępczego wobec postępowania wymiarowego. Z tych względów nie przeprowadza się w jego ramach pełnego postępowania dowodowego. Spółka złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zarzuciła organowi naruszenie: 1. art. 33 § 1 o.p., przez wydanie decyzji zabezpieczającej w sytuacji braku wykazania przez organ, że zachodzi obawa, iż ewentualne, przyszłe zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, 2. art. 33 § 4 pkt 2 o.p., przez wydanie decyzji zabezpieczającej w sytuacji braku uprawdopodobnienia przez organ I instancji, że określona decyzją należność podatkowa w rzeczywistości wystąpi, 3. art. 122, art. 187 § 1 w zw. z art. 180 o.p., z którym organy winny zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, czego nie uczyniono należycie, gdyż nie podjęto wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie istnienia przesłanek zabezpieczenia, 4. art. 191 o.p., przez dokonanie oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób wybitnie jednostronny i arbitralny, z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, co w efekcie prowadziło do dokonania dowolnych i sprzecznych ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym ustaleń, iż w sprawie wystąpiły przesłanki pozwalające na wydanie kwestionowanej decyzji zabezpieczającej, a w szczególności przez przyjęcie, że skarżącej można przypisać zarzut trwałego zaprzestania regulowania zobowiązań podatkowych w związku z ujęciem przez nią w ewidencji podatkowej faktur, których prawidłowość ujęcia przez skarżącą jest przedmiotem badania i nie została dotychczas skutecznie podważona, 5. art. 210 § 4 o.p., przez sporządzenie uzasadnienia w sposób wewnętrznie sprzeczny, co wyraża się w uznaniu przez organ odwoławczy, że obawę niewykonania przyszłego zobowiązania uzasadnia rzekomy fakt przyjęcia i wprowadzenia przez spółkę do ewidencji tzw. pustych faktur VAT w zamiarze nieuprawnionego pomniejszenia podatku należnego o podatek w nich naliczony, podczas gdy kwestia ta - co wielokrotnie podkreśla sam organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji - na ten moment nie została w żaden sposób rozstrzygnięta i w sytuacji gdy zarzuty i argumenty skarżącej odnośnie nieprawidłowych ustaleń w tej kwestii poczynionych przez organu I instancji, organ odwoławczy uznaje za bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, 6. art. 233 § 1 pkt 1 o.p., przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy podniesione na etapie odwołania naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego kwalifikowały ją do uchylenia w całości. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 33 § 1 o.p., zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika (...), jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję (...). W myśl art. 33 § 2 o.p., zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej podatkowej, przed wydaniem decyzji: 1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego; 2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego; 3) określającej wysokość zwrotu podatku. Na podstawie art. 33 § 3 o.p., w przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. W myśl art. 33 § 4 o.p., w przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu: 1) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 1; 2) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2. Z powyższego wynika, że przesłanką wydania decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego na majątku podatnika jest przede wszystkim istnienie uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "uzasadnionej obawy", wskazał jednak przykładowo dwa przypadki, które mogą uzasadniać taką obawę. Są to mianowicie sytuacje, gdy podatnik nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Użyty w art. 33 § 1 o.p. zwrot "w szczególności" wskazuje jednoznacznie, że wymienione w nim przypadki uzasadniające obawę nie wykonania zobowiązania podatkowego, nie stanowią katalogu zamkniętego. Nie ma tym samym przeszkód, aby organ podatkowy wskazał także na inne okoliczności uzasadniające istnienie obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane (zob. W. Stachurski [w:] J. Brolik, R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz do art. 33 LEX, 2013). Mając więc to na względzie, przy dokonywaniu oceny legalności zaskarżonej decyzji niezbędne jest ustalenie, czy organy podatkowe wykazały w sposób przekonujący, że w odniesieniu do sytuacji majątkowej skarżącego "zachodzi uzasadniona obawa", że jego zobowiązania podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług w ww. okresie nie zostaną wykonane. Uznanie, że taka obawa wystąpiła musi zatem zostać wykazane przez organ podatkowy przez wskazanie konkretnych rzeczywistych faktów, które skutkowały wywołaniem takiego przeświadczenia. W okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że zasadnie organ odwoławczy stwierdził, iż zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawę do przyjęcia, że wystąpiły podstawy do wydania decyzji o zabezpieczeniu, tj. istnienie zobowiązania podatkowego (w przybliżonej kwocie) i odsetek za zwłokę oraz uzasadnionej obawy niewykonania tego zobowiązania podatkowego. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania dokonanego przez organy podatkowe określenia, na podstawie zebranego materiału dowodowego, przybliżonej kwoty przedmiotowych zobowiązań podatkowych skarżącego i odsetek za zwłokę. Została więc uprawdopodobniona przybliżona wysokość zobowiązania podatkowego, a zatem istniały podstawy do jej określenia (wraz z odsetkami za zwłokę) w decyzji o zabezpieczeniu – stosownie do art. 33 § 4 pkt 2 o.p. Oceniając natomiast zaistnienie uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane, Sąd uznał, że również w tym zakresie prawidłowo organ odwoławczy stwierdził, sytuacja majątkowa podatnika, świadcząca o tym, że nie dysponuje on odpowiednimi aktywami dla uiszczenia ewentualnego podatku dobrowolnie lub przymusowo. Organ odwoławczy na podstawie danych wykazanych w sprawozdaniach finansowych przedstawił mierniki oceny działalności spółki. Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, że kształtowanie się powyższych wskaźników za wskazane okresy rozliczeniowe, w sposób odbiegający od poziomu uznawanego za optymalny wskazywało, iż spółka już w 2016 r. miała problemy z wypłacalnością i obsługą zadłużenia. W skardze spółka krytycznie odnosi się do analizy finansowej jej działalności dokonanej przez organy. Wskazać należy, że spółka, posiadając według stanu na [...] grudnia 2017 r. aktywa obrotowe, w kwocie [...]zł, miała majątek, który mógłby stanowić źródło pokrycia ewentualnych zaległości podatkowych. Spółka miała bowiem na ten dzień, posiadała zobowiązania - w kwocie [...]zł. W tej sytuacji argument skarżącej, że jej majątek obrotowy był relatywnie wysoki, bez uwzględnienia stanu zobowiązań nie dowodzi, że sytuacja finansowa spółki była dobra. Ponadto spółka za 2016 r. osiągnęła stratę bilansową, a za 2017 r. osiągnęła zysk wynoszący [...] zł, co oznacza zmienności wyników finansowych osiąganych przez spółkę za poszczególne lata obrotowe, a nie jej sytuacji majątkowej. Podobnie, sama wysokość kapitałów własnych w kwocie [...]zł nie potwierdza dobrej kondycji finansowej spółki, bez przeanalizowania dalszych danych. Także okoliczność, że spółka w latach 2013, 2014, 2015 i 2017, wyłączywszy 2016 r., osiągnęła dochody, które wyniosły łącznie [...] zł, oraz że przychody za 2017 r. zamknęły się kwotą [...]zł, nie potwierdza sam przez się faktu, że spółka posiada majątek na pokrycie przyszłych zobowiązań podatkowych oraz nienależnie pobranego zwrotu podatku od towarów i usług, co przy jednoczesnym powiązaniu z charakterem stwierdzonych przez organ podatkowy nieprawidłowości polegających na posługiwaniu się fikcyjnymi fakturami, stanowi uzasadnioną obawę, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Słusznie organ odwoławczy wskazał w odpowiedzi na skargę, że z uwagi na niezłożenie przez spółkę, gdyż nie upłynęły jeszcze terminy ustawowe do złożenia sprawozdania finansowego za 2018, niemożliwym było w przeprowadzonej analizie uwzględnić dane dot. 2018 r. Ponadto spółka nie wskazała okresów, kiedy to poszczególne wskaźniki prezentowały się korzystniej dla niej, niż ujął to organ w zaskarżonej decyzji i nie wykazała, że te wskaźniki dowodzą aktualnie jej dobrej sytuacji finansowej. Okoliczność, że spółka prowadzi działalność gospodarczą, polegającą na obrocie środkami ochrony roślin, która generuje wielomilionowe obroty nie bezpośredniego znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy. Zdolność do terminowego regulowania zobowiązań stanowi warunek konieczny dla funkcjonowania przedsiębiorstw na rynku. Warunkiem utrzymania się przedsiębiorstwa na rynku jest zachowanie płynności finansowej, nie zaś poziom osiąganych obrotów. Sposobem oceny płynności finansowej przedsiębiorstw powszechnie wykorzystywanym w praktyce jest analiza wskaźnikowa, którą organ odwoławczy przedstawił w zaskarżonej decyzji. Okoliczność, że spółka nie zgadza się z oceną wskaźników, nie oznacza, że zaskarżona decyzja nie była prawidłowa. Prawidłowo zatem uznano, że istnieje uzasadniona obawa, że przybliżona kwota przedmiotowych zobowiązań podatkowych nie zostanie uregulowana. Wskazać należy, że decyzja w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego wydawana jest przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego i ma na celu jedynie zabezpieczenie wykonania tego zobowiązania, a nie wymierzenie należnego podatku. Kwestie związane z wymiarem podatku nie mogą być przedmiotem szczegółowej analizy w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia zobowiązania, a tego domaga się skarżący w niniejszym postępowaniu. Celem zabezpieczenia, dokonywanego przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, jest stwierdzenie istnienia przesłanek uzasadniających to zabezpieczenie. Określenie w decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego ma charakter informacyjny w tym znaczeniu, że wskazuje kwotę podlegającą zabezpieczeniu na majątku podatnika. Nie oznacza to jednak, iż jest to kwota rzeczywiście obciążającego podatnika zobowiązania, podlegającego wpłacie do budżetu państwa, ponieważ te kwotę określa decyzja wymiarowa. Nie może być treścią decyzji zabezpieczającej rozstrzygnięcie merytoryczne w zakresie prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej. Ostateczne rozstrzygnięcie tej kwestii na podstawie całego zebranego materiału dowodowego dokona się w ramach postępowania wymiarowego, zakończonego odrębną decyzją, na którą będzie przysługiwał odrębny środek zaskarżenia. Zgłaszane przez skarżącą uwagi na temat nieprawidłowego prowadzenia postępowania podatkowego przez organ, nie mogły być podstawą rozpoznania niniejszej sprawy prze Sąd. Uwagi te skarżąca winna zgłaszać w toku postępowania podatkowego w ramach przysługujących jej środków. W ocenie skarżącej, nie istnieje zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za przedmiotowe okresy w kwocie wyższej niż wykazana w deklaracjach podatkowych. Wskazać należy, że w decyzji o zabezpieczeniu organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa przybliżoną kwotę podatku od towarów i usług oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tej kwoty na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 33 § 4 pkt 2 o.p.). Określenie w trybie art. 33 § 4 pkt 2 o.p. przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego powinno nastąpić przy uwzględnieniu danych posiadanych przez organ co do wysokości podstawy opodatkowania. Podkreślić raz jeszcze należy, że postępowanie zabezpieczające nie zastępuje postępowania podatkowego w zakresie weryfikacji ustaleń co do wysokości zobowiązania podatkowego. Organ prowadzący postępowanie w przedmiocie zabezpieczenia musi jedynie uprawdopodobnić, że zaległość w określonej w sposób przybliżony wysokości istnieje. Nie jest to natomiast postępowanie konkurencyjne do postępowania kontrolnego. Ocena dowodów stanowiących podstawę przyszłych merytorycznych rozstrzygnięć dotyczących, m.in. wysokości zobowiązania podatkowego, jak wskazano już we wcześniejszych rozważaniach, wykracza poza przedmiot decyzji zabezpieczającej i zakres tego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2011 r., sygn. akt I GSK 397/10). Zabezpieczenie określone w art. 33 o.p. jest instytucją, której istotą i zasadniczym celem jest zagwarantowanie środków na zaspokojenie należności podatkowych, których wysokość nie jest jeszcze znana na tym etapie, a więc przed definitywnym określeniem wysokości należności publicznoprawnych (por. NSA w wyrokach: z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt I FSK 1261/12; z dnia 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt I FSK 895/16; z dnia 13 marca 2019 r., sygn. II FSK 922/17). W ocenie Sądu, organ nie naruszył przepisów postępowania. Okoliczność, że z zebranego materiału dowodowego strona wysnuła inne wnioski niż organ nie świadczy o naruszeniu tych przepisów. Organ zebrał materiał dowodowy i dokonał jego oceny zgodnie z przepisami. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera odwołanie się do ustaleń faktycznych, wskazanie właściwych przepisów i wyjaśnienie ich stosowania oraz powołanie się na określone okoliczności. Okoliczność, że postępowanie podatkowe trwa nadal i w ocenie spółki zbyt długo, dla niniejszego postępowania pozostaje bez znaczenia. Do zwalczania bezczynności czy przewlekłości postępowania organu służą inne środki prawne. Przywołane orzeczenia dostępne są na www.orzeczenia.nsa.gov.pl. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.