I SA/Sz 437/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 listopada 2012 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Dyrektor Izby Celnej w S. postanowieniem z [...] r., nr [...] odmówił M. K. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z [...] ., znak:[...] . Uzasadniając swoje stanowisko, organ celny wyjaśnił, że wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w S. orzekł o odpowiedzialności podatkowej byłego członka zarządu, M. K. za zaległość podatkową T. Sp. z o.o., zwanej dalej "Spółką", wynikającą ze zobowiązania podatkowego powstałego w podatku od towarów i usług, określonego wobec Spółki decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w S. nr [...] z dnia [...] . w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę. Wydane rozstrzygnięcie doręczono M. K. w trybie art. 150 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w dniu 11 sierpnia 2011 r., tj. z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu. Mając na uwadze, że w myśl art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji, organ dodał, że w sprawie termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 25 sierpnia 2011 r. Następnie, Dyrektor Izby Celnej w S. wskazał, że w dniu 17 lutego 2012 r. M. K., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z dnia 21 lipca 2011 r., w którego uzasadnieniu wskazał, że w dniu 8 lutego 2012 r. M. K. odebrał, przesłany przez Dyrektora Izby Celnej w W., tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] r., z którego wynikało, że została wobec niego wydana ww. decyzja. Podniesiono, że decyzja ta nie została doręczona M. K., bowiem nie mieszkał od kilku lat pod adresem wskazanym w tytule wykonawczym, a w dniu 25 maja 2011 r. został wymeldowany z tego adresu. Nadto wskazano, że M. K. w okresie od dnia 6 czerwca 2011 r. do dnia 6 lutego 2012 r. odbywał karę w zakładzie karnym w W. w N.. Wobec powyższego, bez swojej winy M. K. nie mógł odebrać ww. decyzji organu I instancji, ani wnieść od niej odwołania. Do wniosku załączone zostało odwołanie z dnia 14 lutego 2012 r., pełnomocnictwo z dnia 9 lutego 2012 r., kopia tytułu wykonawczego, potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie: zaświadczenia z dnia 25 maja 2011 r. o wymeldowaniu z pobytu stałego, tłumaczenia zaświadczenia o odbywaniu kary więzienia oraz protokołu nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników z dnia 30 listopada 2006 r. W dalszej części orzeczenia organ odwoławczy wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynikało, iż organ I instancji na podstawie informacji uzyskanych z Centrum Personalizacji Dokumentów MSWiA - Wydziału Ochrony Informacji Niejawnych Zespołu Obsługi Informacyjnej, ustalił, że M. K. od dnia 7 kwietnia 2003 r. był zameldowany na pobyt stały pod adresem: ul. [...] W.. W związku z powyższym, organ ten za pośrednictwem Poczty Polskiej wysłał do M. K. listem poleconym na wskazany wyżej adres postanowienie z dnia 10 stycznia 2011r., o wszczęciu postępowania w sprawie orzeczenia o jego odpowiedzialności jako członka zarządu za zaległość podatkową Spółki. Przesyłka ta została zwrócona do nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie". Uznając, że postanowienie o wszczęciu postępowania zostało skutecznie doręczone w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, organ I instancji kontynuował wszczęte postępowanie, w toku którego wydał decyzję z dnia 21 lipca 2011 r. Następnie, organ odwoławczy przedstawił obowiązujące w zakresie doręczeń przepisy prawa oraz wskazał, że z analizy zapisów zawartych na kopercie przesyłki zawierającej postanowienie o wszczęciu postępowania wynika, iż zwrotu przesyłki do nadawcy dokonano po upływie 14-dniowego okresu przechowywania wskazanego w art. 150 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Z pieczęci Urzędu Pocztowego W. wynikało bowiem, że pierwsze awizo pozostawiono w dniu 14.01.2011 r., drugie w dniu 24.01.2011 r., natomiast przesyłkę zwrócono organowi dopiero w dniu 01.02.2011 r. Wobec czego, od momentu pozostawienia pierwszego awiza do dnia zwrotu korespondencji do nadawcy upłynęło 18 dni. Organ podkreślił, że doręczenia dokonano w sposób prawidłowy bowiem na kopercie podano przyczynę, z powodu której nie dokonano doręczenia w trybie art. 148 i 149 Ordynacji podatkowe oraz dwukrotnie awizowano przesyłkę, pozostawiając pismo w urzędzie pocztowym, o czym zawiadomienie pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. W związku powyższym organ odwoławczy stwierdził, że ww. postanowienie z dnia 10 stycznia 2011 r. o wszczęciu postępowania zostało prawidłowo doręczone M. K. w trybie art. 150 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Do skutecznego doręczenia tego postanowienia doszło w dniu 28.01.2011 r., tj. z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa we wskazanym powyżej przepisie. Następnie, organ odwoławczy zbadał skuteczność doręczenia decyzji organu I instancji z dnia 21 lipca 2011 r. z uwagi na konieczność ustalenia, czy zaistniała jedna z przesłanek przywrócenia terminu, a mianowicie, czy doszło do jego uchybienia. W ocenie organu zwrotu przesyłki do nadawcy dokonano po upływie 14-dniowego okresu przechowywania wynikającego z art. 150 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, bowiem z pieczęci urzędu pocztowego wynikało, że pierwsze awizo pozostawiono w dniu 28.07.2011 r., drugie w dniu 05.08. 2011 r., natomiast przesyłkę zwrócono do nadawcy w dniu 16.08.2011 r. Zatem, od momentu pozostawienia pierwszego awiza do dnia zwrotu korespondencji do organu upłynęło 19 dni. Organ podkreślił, że doręczenia dokonano w sposób prawidłowy, bowiem na kopercie podano przyczynę, z powodu której nie dokonano doręczenia w trybie art. 148 i 149 Ordynacji podatkowej oraz dwukrotnie awizowano przesyłkę, pozostawiając pismo w urzędzie pocztowym, o czym zawiadomienie pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Wobec powyższego, organ odwoławczy stwierdził, że ww. decyzja została prawidłowo doręczona M. A. K. w trybie art. 150 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Do skutecznego doręczenia tej decyzji doszło w dniu 11.08.2011 r., tj. z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa we wskazanym powyżej przepisie. Następnie, organ podatkowy wskazał, że stosownie do postanowień przepisu art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej możliwe jest wniesienie odwołania w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Jest to termin ustawowy, wynikający wprost z przepisu, który nie może być skracany, ani też przedłużany przez organ podatkowy. Skoro decyzję doręczono stronie w dniu 11.08.2011r., zatem bieg terminu do wniesienia odwołania rozpoczął się w dniu 12.08.2011 r., a zakończył w dniu 25.08.2011 r. Dalej organ II instancji wskazał, że odwołanie z dnia 14 lutego 2012 r. zostało nadane przez pełnomocnika M. K. w Urzędzie Pocztowym W. listem poleconym wysłanym w dniu 14.02.2012 r. (o czym świadczyła data stempla pocztowego na kopercie), a zatem niewątpliwie po upływie przewidzianego prawem terminu do wniesienia odwołania. Tym samym, organ ten stwierdził, że pierwsza z przesłanek, wynikających z art. 162 Ordynacji podatkowej, warunkujących przywrócenie terminu zaistniała, bowiem w sprawie uchybiono terminowi do wniesienia odwołania. Następnie, organ zbadał, kiedy nastąpiło złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, tj. czy nastąpiło w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu wynikało, że M. K. w dniu 08.02.2012 r. odebrał osobiście tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 22 września 2011 r. Z treści otrzymanego tytułu wykonawczego wynikało, że w dniu 21 lipca 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w S. wydał względem podatnika decyzję o odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki. Jednocześnie we wniosku wskazano, że M. K. nie odebrał decyzji osobiście z uwagi na fakt niezamieszkiwania pod adresem wskazanym przez organ, a ponadto w tym czasie przebywał w zakładzie karnym w N., zatem dopiero w dniu 08.02.2012 r. dowiedział się o tej decyzji. Wobec tego, wniosek złożony został z zachowaniem wymaganego 7-dniowego terminu na jego złożenie, w związku z czym, druga z przesłanek umożliwiających organowi podatkowemu przywrócenie uchybionego terminu, została również spełniona. Przechodząc natomiast do oceny zaistnienia ostatniej, a zarazem koniecznej przesłanki do przywrócenia terminu, tj. uprawdopodobnienia braku winy wnioskującego w niezachowaniu terminu, Dyrektor Izby Celnej w S. wskazał, że instytucja ta ma charakter wyjątkowy i nie jest dopuszczalne, by strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. We wniosku z dnia 14 lutego 2012 r. pełnomocnik strony tłumaczył uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia 21 lipca 2011 r. tym, że od kilku lat podatnik nie mieszkał pod adresem, na który skierowano tę decyzję, a ponadto w okresie od dnia 06.06. 2011 r. do dnia 06.02.2012 r. odbywał karę w zakładzie karnym w W. w N. W ocenie organu odwoławczego, przebywanie poza miejscem zamieszkania, spowodowane np. pobytem na urlopie w okresie awizowania przesyłki, czy - jak to miało miejsce w sprawie - w zakładzie karnym, nie może stanowić przyczyny przywrócenia uchybionego terminu. Czasowa nieobecność w domu nie jest przeszkodą nie do przezwyciężenia do dokonania czynności procesowej (sporządzenia odwołania) przez samą stronę lub przez domownika i nadania w urzędzie pocztowym. Odnosząc się natomiast do kwestii niezamieszkiwania M. A. K. pod adresem (W., ul.[...] ), na który organ I instancji kierował korespondencję oraz faktu wymeldowania podatnika z tego adresu w dniu 25.05.2011 r., organ wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Celnego w S. przesłał decyzję wyżej wymienionemu na adres ustalony przed wszczęciem postępowania w Centrum Personalizacji Dokumentów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Z pisma MSW i A z dnia 29 października 2010 r. bezsprzecznie wynikało, że od dnia 07.04. 2003 r. był zameldowany na pobyt stały w W. przy ulicy [...] . Okoliczność niezamieszkiwania pod tym adresem przez okres kilku lat nie zmienia faktu, iż w momencie wszczęcia postępowania w sprawie, jak również w toku postępowania przed organem I instancji, wyżej wymieniony był zameldowany na pobyt stały w W. przy ulicy [...] Dodatkowo organ wskazał, że w postanowieniu Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia 10 stycznia 2011 r. dotyczącym wszczęcia postępowania, doręczonym skutecznie w trybie art. 150 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, załączono pouczenie dotyczące konieczności powiadomienia organu podatkowego o ewentualnej zmianie adresu w toku postępowania oraz o konieczności ustanowienia pełnomocnika do spraw doręczeń w razie wyjazdu za granicę na okres co najmniej 2 miesięcy, do których to pouczeń strona nie zastosowała się. Wypowiadając się na temat oceny przesłanki braku winy w uchybieniu termin, organ II instancji wyjaśnił, że ocena ta jest przeprowadzana na podstawie obiektywnego kryterium miernika staranności, jakiego należy wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Strona zaś nie wykazała braku winy, a nawet dopuściła się niedbalstwa w swoim postępowaniu, bowiem nie powiadomiła urzędów o swoim czasowym pobycie poza miejscem zamieszkania. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że przepisy prawa przewidują możliwość udzielenia pełnomocnictwa osobie trzeciej do odbioru korespondencji podczas nieobecności adresata - § 18 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 5, poz. 34 ze zm.). Nadto, Dyrektor Izby Celnej w S. podkreślił, że przepisy prawa obligują obywatela Rzeczypospolitej Polskiej do wykonywania obowiązku meldunkowego. Tymczasem, M. K. pomimo swoich twierdzeń co do tego, że nie mieszkał przy ulicy [...] w W. od kilku lat, przez te wszystkie lata nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku meldunkowego. Dopiero w dniu 25 maja 2011r. wymeldował się z tego adresu, przy czym z akt sprawy nie wynika, aby zameldował się gdziekolwiek na pobyt stały lub czasowy. Końcowo organ stwierdził, że w sprawie nie została zatem spełniona jedna z przesłanek warunkujących przywrócenie terminu, tj. nie został uprawdopodobniony brak winy wnioskującego w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Wyżej wymieniony w okresie przebywania w zakładzie karnym za granicą mógł ustanowić pełnomocnika do odbioru korespondencji, jednakże tego nie uczynił. Ponadto, wykazał się brakiem staranności poprzez zaniechanie wykonania ciążącego na nim obowiązku meldunkowego. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, M. K., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę, podnosząc zarzut naruszenia art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej polegający na błędnym ustaleniu, że ponosi on winę za uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] r., a także na błędnym ustaleniu, że ta decyzja została podatnikowi doręczona. Mając powyższe na uwadze, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zasądzenie kosztów postępowania oraz o przeprowadzenie dowodu z odpisu protokołu z posiedzenia Sądu w S. w N. z dnia 24 stycznia 2011 r. w celu ustalenia, że M. K. w okresie od dnia 30 marca 2010 r. do dnia 24 stycznia 2011 r. był tymczasowo aresztowany i przebywał w areszcie śledczym w S., a tym samym nie mógł w tym czasie odbierać żadnej korespondencji kierowanej do niego na jakikolwiek adres inny, niż adres aresztu śledczego w S.. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że organ odwoławczy ustalił nieprawidłowy stan faktyczny w sprawie poprzez uznanie, że M. K. zostało doręczone postanowienie z dnia [...] r. o wszczęciu postępowania. Zdaniem skarżącego, zastosowanie tzw. fikcji doręczenia było nieuprawnione, bowiem organ pomylił miejsce zamieszkania z miejscem zameldowania, które w niniejszej sprawie były różne, a ponadto skarżący (o czym nie wiedział organ wydający zaskarżone postanowienie) do 24.01.2011 r. przebywał w areszcie śledczym w S., nie mając tym samym możliwości odbierania jakiejkolwiek korespondencji kierowanej na inny adres niż adres aresztu śledczego. Równocześnie, skarżący podkreślił, że organ wydając zaskarżone postanowienie wiedział, że strona w czasie próby doręczania decyzji odbywała karę pozbawienia wolności w zakładzie karnym w W. w N., a zatem nieprawdziwe jest twierdzenie organu, że decyzja została prawidłowo doręczona. Strona uznała za nonsensowne twierdzenie organu, że przebywanie w zakładzie karnym w W. w N. w okresie od 06.06.2011 r. do 06.02.2012 r. nie stanowi przeszkody w odbieraniu przesyłek listowych w W. przy ulicy [...] w lipcu lub sierpniu 2011 r. Jednocześnie podniósł, że rozważania dotyczące obowiązku meldunkowego pozostają bez związku ze sprawą, bowiem pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy, zaś adres zameldowania nie miał żadnego znaczenia dla ustalenia miejsca doręczenia. W związku z powyższym skarżący uznał, iż nieuprawnione jest stwierdzenie organu, że nie wykazał on braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Celnej w S. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Po dokonaniu oceny legalności zaskarżonego postanowienia, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji publicznej konieczne jest bowiem stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, jak również ustalenie, że postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a."). W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z wymienionych powyżej przesłanek koniecznych do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. Skarżący wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w S. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r., kwestionując jednocześnie prawidłowość dokonanego w trybie art. 150 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) doręczenia zarówno tej decyzji, jak i postanowienia o wszczęciu postępowania. Przepisy Ordynacji podatkowej przewidują, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie, z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (art. 162 § 1 i 2). Dla przywrócenia terminu konieczne jest kumulatywne spełnienie czterech przesłanek, a mianowicie: 1) uchybienie terminowi; 2) złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie; 3) uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi; 4) dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany. Odnosząc się na wstępie do kwestionowanej przez skarżącego daty doręczenia, która wyznacza rozpoczęcie biegu terminu do złożenia odwołania, wskazać należy, że zdaniem Sądu, słusznie organ ustalił, że doręczenie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] r. zostało dokonane w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej w dniu 11.08.2011 r., tj. z upływem 14 dni od pozostawienia przesyłki w urzędzie pocztowym (pierwsze awizo w dniu 28.07.2011 r.). Przepisy Ordynacji podatkowej przewidują bowiem, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (art. 148 § 1); pisma mogą być również doręczane: 1) w siedzibie organu podatkowego; 2) w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji (art. 148 § 2). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (§ 3). Z kolei, w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 149 Ordynacji podatkowej). Natomiast zgodnie z art. 150 Ordynacji podatkowej w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: 1) poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę; 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę (§ 1). Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (§ 1a). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 2). Zgodnie z przewidzianym w wymienionym przepisie trybem postępowania, zwrotu przesyłki do nadawcy dokonano po upływie 14-dniowego okresu przechowywania wynikającego z art. 150 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej bowiem z pieczęci Urzędu Pocztowego w W. wynika, że pierwsze awizo pozostawiono w dniu 28.07.2011 r., drugie po ośmiu dniach, tj. w dniu 05.08.2011 r., natomiast przesyłkę zwrócono do organu w dniu 16.08.2011 r. Z powyższego wynika zatem, że od momentu pozostawienia pierwszego awiza do dnia zwrotu korespondencji do nadawcy upłynęło 19 dni. Podkreślić przy tym należy, że korespondencja organu celnego kierowana była do skarżącego na adres ustalony przed wszczęciem postępowania w Centrum Personalizacji Dokumentów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Z pisma MSWiA z dnia 29 października 2010 r. jednoznacznie wynikało, że od dnia 07.04.2003 r. był on zameldowany na pobyt stały w W. przy ulicy [...] . Okoliczności te upoważniały zatem organ celny do przyjęcia za skuteczne doręczenie decyzji organu I instancji z upływem 14 dni od pozostawienia pisma w placówce pocztowej, licząc od pierwszego awiza, co wynika wprost z § 2 art. 150 Ordynacji podatkowej. A zatem, prawidłowo organ wskazał, że doręczenie decyzji z dnia [...] r. nastąpiło z upływem 11.08.2011 r. Niewątpliwie skutecznie doręczono także skarżącemu postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie, bowiem z analizy zapisów zawartych na kopercie przesyłki zawierającej to postanowienie wynika, że zwrotu przesyłki do nadawcy dokonano po upływie 14-dniowego okresu przechowywania, wskazanego w art. 150 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Z pieczęci Urzędu Pocztowego wynika bowiem, że pierwsze awizo pozostawiono w dniu 14.01. 2011 r., drugie po dziesięciu dniach, tj. w dniu 24.01.2011 r., przesyłkę zaś zwrócono dopiero 01.02.2011 r. Zatem, od momentu pozostawienia pierwszego awiza do dnia zwrotu korespondencji do nadawcy upłynęło 18 dni, w ciągu których skarżący miał możliwość odebrania wymienionej przesyłki osobiście. Wbrew stanowisku zawartemu we wniosku o przywrócenie terminu oraz w skardze, z tłumaczenia protokołu posiedzenia Sądu Krajowego (sygn. akt [...] ) wynika, że tymczasowe aresztowanie zastosowane przez niemieckie organy wobec M. K. w dniu 30 marca 2010 r. z dniem 24 stycznia 2011 r. zostało uchylone. W tym miejscu wskazać także należy, że nie zasługują na wiarę twierdzenia pełnomocnika skarżącego, iż M. K. od wielu lat nie zamieszkuje już w W. przy ul.[...] , to jest pod adresem, na który organ podatkowy kierował korespondencję. Z treści wymienionego powyżej protokołu, którego tłumaczenie załączono do skargi, wynika, że w dniu 24 stycznia 2011 r. w trakcie posiedzenia przed niemieckim sądem M. K. wskazywał adres przy ul. [...] w W., jako swój adres zamieszkania. W nawiązaniu do argumentów skargi przypomnieć także należy, że również tytuł wykonawczy, z którego skarżący dowiedział się o wydaniu względem niego decyzji przez Naczelnika Urzędu Celnego w S., skierowano na wskazany powyżej adres i tę właśnie korespondencję odebrał osobiście w dniu 8 lutego 2012 r., pomimo tego, że jak podkreślił w skardze, w dniu 25 maja 2011 r. wymeldował się spod wymienionego adresu. Mając powyższe na uwadze, zgodzić się należy ze stanowiskiem Dyrektora Izby Celnej w S., że powzięcie przez skarżącego wiadomości o wydaniu przez Naczelnika Urzędu Celnego w S. decyzji z dnia [...] r. dopiero w dniu 8 lutego 2012 r., nie jest okolicznością faktyczną, uzasadniającą brak winy M. K. w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Zaniechanie ustanowienia pełnomocnika do doręczeń, czy też nieodbieranie urzędowej korespondencji pod adresem zameldowania, który sam skarżący wskazywał do dnia 24 stycznia 2011 r. jako adres zamieszkania, bezsprzecznie wskazuje, że jego zachowanie nosi znamiona winy polegającej na niedbalstwie i nie może skutkować przywróceniem uchybionego terminu. W postępowaniu o przywrócenie terminu zadaniem organu podatkowego jest ustalenie, czy zainteresowany jest winny uchybienia. Kryteria oceny winy mogą być niekiedy dość surowo sformułowane. Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Sam więc fakt, że w czasie, kiedy organ doręczał skarżącemu decyzję z dnia [...] r. był on pozbawiony wolności na terenie N., w świetle powyższych okoliczności, nie jest okolicznością uprawdopodabniającą brak winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania od tej decyzji doręczonej skarżącemu w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej. Wbrew zarzutom skargi ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby doręczając skarżącemu decyzję z [...] r. organ I instancji posiadał wiedzę, że skarżący odbywał karę pozbawienia wolności na terenie Niemiec. Na gruncie przedstawionego wyżej stanu faktycznego sprawy, zdaniem Sądu, prawidłowo odmówiono skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W tym stanie rzeczy, brak podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi, nie wykazano bowiem nietrafności ustaleń i ocen dokonanych przez organ. Tym samym Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.