I SA/Sz 442/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA – Kazimierz Maczewski po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A B o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi z dnia 5 maja 2011 r. zatytułowanej "Odwołanie skarga" od decyzji z dnia 2 marca 2011 r. p o s t a n a w i a: odmówić przyznania prawa pomocy. W dniu 5 maja 2011 r. skarżący A B wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie pismo zatytułowane "Odwołanie skarga", wskazując w nim, iż składa odwołanie od decyzji z dnia 2 marca 2011 r. W treści pisma skarżący opisał swoje stosunki rodzinne między nim a jego bratem i bratową. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, wskazując, iż decyzją z dnia [...] r. nr [...] SKO uchyliło w powodów proceduralnych decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]r. nr [...]ustalającą podatek od nieruchomości za 2011 r. w kwocie [...] zł i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Organ odwoławczy podniósł, iż skarżący w swojej skardze wskazuje na okoliczności osobiste niezwiązane ze sprawą ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości. W dniu 7 czerwca 2011 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Zarządzeniem z dnia 15 czerwca 2011 r. w nawiązaniu do pisma Aa Ba z dnia 5 maja 2011 r. skierowanego do Sądu zatytułowanego "odwołanie skarga", zwrócono się do wyżej wymienionego o sprecyzowanie co jest przedmiotem skargi, czy skarżący skarży decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]r. w sprawie podatku od nieruchomości za 2011 r., wnosząc o jej uchylenie przez Sąd, czy skarżący skarży odpowiedź na odwołanie z dnia 2 marca 2011 r. złożone w toku postępowania podatkowego przez brata J Ba. Wskazano, iż w treści pisma z dnia 5 maja 2011 r. skarżący nie podał jaką decyzję skarży ze wskazaniem jej numeru i daty, nie podał także żadnych okoliczności związanych z ustaleniem wysokości podatku od nieruchomości, ani nie wynika z tego pisma, iż jest niezadowolony z rozstrzygnięcia organu odwoławczego, opisuje on jedynie swoją sytuację osobistą i stosunki rodzinne. Poinformowano skarżącego, iż taka skarga nie może zostać rozpoznana merytorycznie przez sąd administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie lub też rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; inne niż decyzja czy postanowienie akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty nienormatywne organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty prawa miejscowego, akty nadzoru nad działalności organów jednostek samorządu terytorialnego, bezczynność organów w określonych przypadkach. Wyjaśniono także, iż decyzja SKO z dnia [...]r. uchyla do ponownego rozpoznania decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...]r., co oznacza, że sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez Prezydenta Miasta A B będzie miał możliwość czynnego udziału w nowym postępowaniu podatkowym. Końcowo wskazano, że nieustosunkowanie się do wezwania w terminie 7 dni od jego doręczenia i niepodanie jednoznacznie, że przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [...]r. spowoduje, że skarga z dnia 5 maja 2011 r. zostanie odrzucona jako niedopuszczalna. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 21 czerwca 2011 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie ustosunkował się do ww. wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże, zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Innymi słowy - nawet jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2004, str. 321, wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2003 r. sygn. akt 745/02, niepubl.). Taki przypadek zachodzi zwłaszcza w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. M. Niezgódka-Medek [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, Zakamycze 2006, s. 558). Podkreślenia wymaga, iż prawo pomocy nie przysługuje również w sytuacji, gdy strona nie uzupełniła braków skargi w terminie (por. B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, LexisNexis, Warszawa 2008 r., s 473). Z analizy akt przedmiotowej sprawy wynika, iż skarżący w dniu 16 czerwca 2011 r. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jednoznaczne określenie decyzji jaką skarży ze wskazaniem jej daty i numeru w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Wezwania doręczono skarżącemu w dniu 21 czerwca 2011 r., zatem termin do uzupełnienia braków upłynął w dniu 28 czerwca 2011 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie ustosunkował się do wezwania Sądu. Wskazać zatem należy, że w myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie podlega odrzuceniu. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie skarga Aa Ba nie może zostać uwzględniona, należy uznać, iż zachodzą przesłanki do odmowy przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 p.p.s.a. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji postanowienia.