I SA/Sz 453/12

Dnia 25 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej interpretacji w sprawie ze skargi na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. znak [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej interpretacji Pismem z dnia 27 kwietnia 2012 r. A. P. (dalej: "skarżąca"), reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na wskazaną w sentencji indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej interpretacji, w uzasadnieniu, którego wskazano, że skarżąca jest emerytką w wieku 86 lat utrzymuje się z niskiej emerytury, co powoduje, że nie jest w stanie zapłacić podatku dochodowego od osób fizycznych w wysokości ok. [...] zł albowiem naraziłoby to ją na wyrządzenie znacznej szkody polegającej na pozbawieniu środków utrzymania i spowodowałby przerzucenie odpowiedzialności za to zobowiązanie na rzecz osób bliskich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej interpretacji nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; zwana dalej "p.p.s.a.") – sąd może na wniosek skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wskazać należy, że powołane wyżej okoliczności nie zachodzą w rozpoznawanej sprawie z uwagi na charakter zaskarżonego aktu – indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Podkreślenia wymaga, że zarówno w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jak i w doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2010, s. 204). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (red. T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005, s. 296). W rozpoznawanej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania została objęta indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona interpretacja jest rodzajem aktu prawnego, który nie posiada znamion wykonalności. Wynika to już z samej tylko istoty tego rozstrzygnięcia, które ma charakter informacyjny i na jego podstawie nie można nadać stronie uprawnień bądź ustalić obowiązków o charakterze prawno-materialnym. Ponadto podnieść trzeba, że formalny charakter ma również przedmiotowe rozstrzygnięcie, w którym Minister Finansów nie uznał stanowiska skarżącej za prawidłowe oraz przedstawił swoją interpretację przepisów prawa podatkowego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.