I SA/Sz 454/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), , , po rozpatrzeniu w dniu 9 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. L. o sprostowanie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 454/10, wydanego w sprawie z Jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. p o s t a n a w i a odmówić sprostowania uzasadnienia wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi H. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz. z dnia [...] r. o Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r., wyrokiem z dnia 22 września 2010 r. o sygn. akt I SA/Sz 454/10, uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. H. L., pismem z dnia 26 października 2010 r., wniosła o sprostowanie oczywistej omyłki w uzasadnieniu opisanego powyżej wyroku. Uzasadniając swoje żądanie, skarżąca wskazała, że na stronie 8 w czwartym wierszu od dołu stwierdziła błąd, gdyż (cyt.) "po słowie o powierzchni jest: 76,6 m2 powinno być: o powierzchni użytkowej 93,90 m2". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sąd może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste pomyłki. Stosownie zaś do treści art. 156 § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a, sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Powołana powyżej regulacja prawna jest jedną z trzech przewidzianych w powołanej ustawie, instytucją rektyfikacji wyroków sądowych. Przedmiotem sprostowania może być każdy wyrok. Sprostowaniu mogą podlegać zarówno wadliwości sentencji, jak i uzasadnienia orzeczenia. Sprostowanie wyroku może nastąpić z urzędu lub na wniosek strony, i nie jest ograniczone żadnym terminem. Pamiętać jednak należy, że nie może w żadnym wypadku prowadzić do zmiany zapadłego rozstrzygnięcia. Przedmiotem sprostowania mogą być niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przy czym wszystkie powołane w wskazanym przepisie nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. nie budzący wątpliwości, bezsporny, pewny (vide: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 358-359). W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła o sprostowanie oczywistej omyłki w uzasadnieniu wyroku, która, zdaniem strony, polegała na błędnym wskazaniu, na stronie 8 w wierszu czwartym od dołu, powierzchni użytkowej budynku należącego do niej i jej męża. Strona stwierdziła bowiem, że w tym miejscu po słowach "o powierzchni" podano "76,6 m2", a powinno być: "o powierzchni użytkowej 93,90 m2". W ocenie Sądu, wniosek H. L. nie zasługiwał na uwzględnienie. Jakkolwiek we wskazanym przez skarżącą miejscu uzasadnienia wyroku zawarto zapis: "budynek mieszkalny o powierzchni 76,6 m2", to jednakże nie może on być odczytywany w oderwaniu od początkowej części zdania, w którym Sąd stwierdził, że (cyt.): "Organy obu instancji faktycznie ograniczyły się do analizy danych wynikających z dokumentacji budowlanej, wskazując na brak danych w ewidencji gruntów i budynków, podczas gdy w aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów sporządzony [...] r., z którego wynika, że na działce Nr [...], gmina K., obręb M. przy ul. [...] znajduje się budynek mieszkalny o powierzchni 76,6 m2." (strona 8, wersy od czwartego do 9 od dołu). Wskazywany przez skarżącą zapis nie odnosi się zatem do powierzchni użytkowej budynku należącego do niej i jej małżonka. Stanowi on natomiast element opisu dokumentu, znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy, a który został pominięty przez organy podatkowe przy ocenie stanu faktycznego. W dokumencie tym podano zaś, m.in. obok identyfikatora i funkcji budowli, taką właśnie powierzchnię (geodezyjną, matematyczną) budynku. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a., postanowiono jak na wstępie.