I SA/Sz 460/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.),, Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant Anna Świątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2010 r. sprawy ze skargi [...] na dokonaną przez Zarząd Województwa Z. ocenę projektu Nr [...] zgłoszonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Z. na lata [...] p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe J. M. - prowadzący w W. działalność gospodarczą pod nazwą PP-HU "A" - złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na ocenę projektu zgłoszonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2007-2013, z dnia 29 marca 2010 r., nr WWRPO.I.MR.3461-4(1.1.2/2009/216)/03/09), która zdaniem skarżącego przeprowadzona została w sposób naruszający prawo i wniósł o skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez instytucję zarządzającą. Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego wniósł o oddalenie skargi. Okolicznością znaną Sądowi z urzędu jest fakt, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1613/09 postanowieniem z dnia 24 listopada 2009 r. (uzupełnionym 8 marca 2010 r.), przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu (sygn. TK Tp 3/10) pytanie prawne, czy art. 5 pkt 11, art. 30a ust. 1 i 2, art. 30b ust. 1 i 2 oraz art. 37 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 84, z 2009, poz. 712), w zakresie w jakim wyłącza w tym postępowaniu przepisy ustawy kodeks postępowania administracyjnego i zezwala - w ramach systemu realizacji programu operacyjnego - na kreowanie systemu środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w trakcie naboru projektów, które pozostają poza konstytucyjnym systemem źródeł prawa powszechnie obowiązującego, jest zgodny z art.2, art. 7, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 1 oraz art. 87 Konstytucji. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie ulega wątpliwości, że wymienione przepisy art. 5 pkt 11, art. 30a ust. 1 i 2 oraz 30b ust. 1 i 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju budzą wątpliwości z punktu widzenia ich zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie bowiem z regulacjami zawartymi w rozdziale III Konstytucji, katalog aktów normatywnych powszechnie obowiązujących na terytorium RP ma charakter zamknięty. Katalog ten precyzyjnie został określony w art. 87 oraz 91 ust. 3 Konstytucji i jedynie wskazane tam akty mają walor aktu normatywnego, tzn. mogą być skierowane do adresata niebędącego jednostką podległą wobec organów je wydających. Przepis prawa powszechnie obowiązującego, odnoszący się do praw i obowiązków adresata, nie może mieć bowiem charakteru blankietowego. Sąd ten uznał również, że rozstrzygnięcia, mające wpływ na sferę praw i obowiązków, zostały wydane na podstawie Systemu Realizacji Programu Operacyjnego, istnieje zatem wątpliwość, czy przepisy art. 5 pkt 11, art. 30a ust. 1 i 2 oraz 30b ust. 1 i 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zakresie, w jakim wyłączają w tym postępowaniu przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i zezwalają - w ramach systemu realizacji programu operacyjnego - na kreowanie systemu środków odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w trakcie naboru projektów, które pozostają poza konstytucyjnym systemem źródeł prawa powszechnie obowiązującego, są zgodne z art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 1 oraz 87 Konstytucji. Rozwikłanie tego dylematu ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu i pozostaje w gestii Trybunału Konstytucyjnego. Jest przy tym oczywiste, że zanegowanie przez Trybunał przyjętych przez ustawodawcę rozwiązań objętych pytaniem prawnym będzie również rzutowało bezpośrednio na ocenę legalności podjętych w sprawie rozstrzygnięć. Ponadto budzą wątpliwości konstytucyjne, podniesione w ww. pytaniu prawnym, kwestie związane z procedurą tworzenia ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, wyrażające się brakiem konsultacji projektu ustawy z Krajową Radą Sądownictwa i Prezesem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec tego, że w niniejszej sprawie występuje analogiczne zagadnienie, jakie będzie przedmiotem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, a zatem uznając, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku toczącego się przed Trybunałem postępowania, Sąd - na podstawie przepisu art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - postanowił zawiesić postępowanie w sprawie.