I SA/Sz 460/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu [...] września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. znak [...], [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej płatnika i określenia wysokości należności z tytułu niepobranego podatku od czynności cywilnoprawnych za luty 2020 roku p o s t a n a w i a: odrzucić skargę W piśmie z dnia 23 czerwca 2022 r. G. M. – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego O. H. - wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 7 czerwca 2022 r. znak 3201-IOM.4113.1.2022.5, 3201.IOM.4113.1.2022. Skarga ta została sporządzona i podpisana przez pełnomocnika. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I z dnia 22 lipca 2022 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 28 lipca 2022 r. Odpowiadając na wezwanie, pełnomocnik - w terminie otwartym do usunięcia braku formalnego skargi - w piśmie z dnia 28 lipca 2022 r. złożył wniosek o wydłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Swój wniosek uzasadnił pobytem mocodawcy na urlopie do dnia 7 sierpnia 2022 r., wobec czego nie było możliwe uzupełnienie braku w wyznaczonym, bardzo krótkim terminie. Zdaniem pełnomocnika zasadne było wydłużenie terminu tak, aby ten brak formalny mógł zostać w spokoju uzupełniony. Na marginesie pełnomocnik zauważył, że wskazany we wezwaniu rygor, tj. odrzucenie skargi, należało uznać za przedwczesny. Powołując się na orzecznictwo, pełnomocnik wskazał, że odrzucenie skargi jest możliwe dopiero w przypadku braku możliwości podpisania skargi osobiście przez mocodawcę. W dniu 9 sierpnia 2022 r. pełnomocnik skarżącego przedłożył, w celu uzupełnienia braków formalnych skargi, pełnomocnictwo. Jednocześnie załączył zestawienie urlopu notariusza celem uzasadnienia późniejszego uzupełnienia tego braku z uwagi na urlop mocodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 - zwanej dalej: "p.p.s.a.") strony i ich organy mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Na podstawie art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Dodatkowo w art. 46 p.p.s.a. ustawodawca wskazał, co powinno zawierać każde pismo strony oraz jakie dokumenty należy do niego dołączyć. Stosownie zatem do art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Jak wynika z kolei z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W doktrynie podkreśla się, że termin 7-dniowy jest terminem ustawowym, który nie może być skracany ani przedłużany. Dodać należy, że zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w piśmiennictwie pozostawienie pisma bez rozpoznania pozbawia je wszelkich skutków prawnych, jakie mogłoby ono wywołać w sprawie. Dotyczy to także sytuacji, gdy pismo zostało uzupełnione, ale po zakreślonym terminie (B. Dauter (w:) A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 49). W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi, a zatem - na mocy art. 49 § 1 p.p.s.a. - zastosowanie znajduje art. 58 § 1 pkt 3 ww. ustawy. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Mając na uwadze przytoczoną regulację prawną, Sąd stwierdził, że brak pełnomocnictwa był brakiem formalnym pisma strony, w tym konkretnym przypadku skargi. Pozwalało to na konwalidację stwierdzonego braku poprzez zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a. i wezwanie pełnomocnika strony do jego usunięcia. Przesyłkę zawierającą wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi doręczono skutecznie pełnomocnikowi skarżącego w dniu 28 lipca 2022 r. Odebranie ww. korespondencji osobiście potwierdził radca prawny O. H., składając na potwierdzeniu odbioru własnoręczny podpis i przybijając stempel z nazwą kancelarii. Termin do złożenia pełnomocnictwa upłynął zatem w dniu 5 sierpnia 2022 r. Tymczasem w niniejszej sprawie pełnomocnictwo zostało nadane na poczcie przez pełnomocnika skarżącego dopiero w dniu 9 sierpnia 2022 r. Z przedstawionych wyżej okoliczności wynika zatem, że w sprawie brak formalny skargi został uzupełniony po upływie ustawowego terminu. Podkreślić należy, że brak prawidłowego pełnomocnictwa uniemożliwia nadanie skardze biegu, bowiem nie pozwala na stwierdzenie czy skarga pochodzi od osoby uprawnionej do reprezentowania strony skarżącej, a zatem czy wnosząca ją osoba posiada legitymację procesową do skutecznego jej złożenia. Skoro w zakreślonym terminie pełnomocnik strony nie uzupełnił w zakreślonym terminie braku formalnego skargi poprzez przedstawienie pełnomocnictwa (lub jego wierzytelnego odpisu) do reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed sądem administracyjnym, skargę należało odrzucić. Brak bowiem wykazania właściwego umocowania jest brakiem formalnym skargi i nieuzupełnienie tego braku w zakreślonym terminie stanowi podstawę do jej odrzucenia. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.