I SA/Sz 464/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Sędziowie Asesor WSA Kazimierz Maczewski (spr.),, Sędzia NSA Krystyna Zaremba, Protokolant Karolina Borowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2005r. sprawy ze skargi G. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania w sprawie opłaty targowej za okres od stycznia do grudnia 1998 r. oraz za styczeń, luty, marzec 1999 r. o d d a l a skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 , poz. 926 ze zm.), stwierdziło uchybienie terminowi przez G. B. do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] r. w sprawie określenia wysokości zaległości podatkowej w opłacie targowej w kwocie [...] zł, za okres od stycznia do grudnia 1998 r. oraz za miesiące styczeń, luty i marzec 1999 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że decyzja organu I instancji z dnia [...] r. doręczona została podatnikowi w dniu [...] r. w trybie art. 150 § 1 pkt 1 w związku z art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, natomiast odwołanie podatnika od tej decyzji, opatrzone datą [...] r., nadane zostało w urzędzie pocztowym w dniu [...] r. Organ odwoławczy wyjaśnił także w uzasadnieniu, że zgodnie z przepisem art. 223 § 1 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a ponadto stwierdził, że Strona została prawidłowo pouczona w decyzji z dnia [...] r. o przysługującym środku zaskarżenia i terminie jego wniesienia. Wobec ustalenia, że termin do wniesienia odwołania w niniejszej sprawie upłynął w dniu [...] r. organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie zostało wniesione po upływie 14-dniowego terminu przewidzianego do jego wniesienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie (zatytułowanej "zażalenie") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego podatnik podniósł, iż "uzasadnienie postanowienia opiera się na fikcji prawnej, że decyzja została doręczona w dniu [...] r. w trybie art. 150 ust. 2 ustawy Ordynacja podatkowa". Skarżący wskazał, że stało się tak, ponieważ Urząd Miejski nie został poinformowany o ustanowieniu przez podatnika pełnomocnika - upoważnionego do odbioru wszelkich pism i dokonywania czynności prawnych w jego imieniu – wobec czego decyzja z dnia [...] r. nie została doręczona żadnemu z upoważnionych adresatów. Zdaniem skarżącego, jest to nowa okoliczność, nieznana organowi, uzasadniająca wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Do skargi załączono kserokopię pełnomocnictwa (bez daty) udzielonego przez skarżącego J. M. do reprezentowania podatnika na terenie O. oraz kserokopię zaświadczenia z dnia [...] r. o wpisie zmian do ewidencji działalności gospodarczej skarżącego, z którego wynika, że J. M. wpisana jest jako pełnomocnik skarżącego podatnika. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 148 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. W myśl § 2 tego artykułu "pisma mogą być również doręczane: 1) w siedzibie organu podatkowego, 2) w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji", natomiast zgodnie z § 3 tegoż artykułu "w razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie". Organ podatkowy I instancji, zgodnie z powołanym przepisem art. 148 § 1 Ordynacji podatkowej, przesłał podatnikowi listem poleconym decyzję z dnia [...] r. na jego adres zamieszkania ([...]). Jak wynika z akt sprawy, z powodu nieobecności adresata, przesyłka ta była awizowana dwukrotnie: [...] r. i [...] r., przy czym zawiadomienie o tym umieszczono na drzwiach adresata. Stwierdzić należy, że przesyłka została doręczona skarżącemu podatnikowi w dniu [...] r., w trybie art. 150 § 1 pkt 1 w zw. z art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej. W myśl tych przepisów w brzmieniu obwiązującym do 31 sierpnia 2003 r. "w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 poczta przechowuje pismo przez okres 7 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez pocztę" (§ 1 pkt 1), a "zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy". Zgodnie z art. 223 § 1 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Skarżący podatnik został prawidłowo pouczony w decyzji z dnia [...] r. o przysługującym środku zaskarżenia i terminie jego wniesienia. Stwierdzić w związku z tym należy, że termin do wniesienia odwołania w niniejszej sprawie upłynął w dniu [...] r., natomiast odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta opatrzone datą [...] r. nadane zostało w urzędzie pocztowym w dniu [...] r. W tej sytuacji organ odwoławczy, mimo błędnego przyjęcia terminu do wniesienia odwołania, prawidłowo uznał w zaskarżonym postanowieniu, że odwołanie podatnika zostało wniesione po upływie 14-dniowego terminu przewidzianego do jego wniesienia i dlatego, zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, stwierdził w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Odnosząc się do podniesionego przez skarżącego zarzutu, że decyzja nie została doręczona "żadnemu z upoważnionych adresatów" – bowiem ustanowił on pełnomocnika upoważnionego do odbioru wszelkich pism i dokonywania czynności prawnych w jego imieniu – należy stwierdzić, iż zarzut ten nie jest uzasadniony, gdyż jak wykazano wyżej, organ podatkowy prawidłowo przesłał decyzję na adres zamieszkania podatnika. Organ ten nie mógł wysłać decyzji na adres pełnomocnika podatnika, skoro – jak sam skarżący przyznaje w skardze – organ podatkowy "nie został poinformowany, iż ustanowiłem pełnomocnika". Niewątpliwie to podatnik (lub jego pełnomocnik) powinien powiadomić organ podatkowy o ustanowieniu pełnomocnika. Niezależnie od powyższego, zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że z dołączonej do skargi niepoświadczonej kopii pełnomocnictwa (bez daty) udzielonego J. M. nie wynika upoważnienie do odbioru decyzji podatkowych i reprezentowania skarżącego w postępowaniu przed organami podatkowymi w C. i S. Mając wszystko powyższe na względzie należało uznać, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego, ani nie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, czy też w warunkach uzasadniających stwierdzenie jego nieważności i dlatego skargę należało oddalić (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).