I SA/Sz 468/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 14 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. Ć. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 10 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 rok wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący P. Ć. – reprezentowany przez radcę prawnego A. W. - w piśmie z dnia 12 marca 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 10 lutego 2014 r. nr [...] wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swój wniosek, wskazał, że z uwagi na wysokość zobowiązania podatkowego wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla skarżącego znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Wnioskodawca wyjaśnił, że obecnie prowadzi działalność gospodarczą, toteż utrata płynności finansowej spowoduje popadnięcie przez niego w wiele dodatkowych zobowiązań finansowych bądź też - z dużą dozą prawdopodobieństwa - również bankructwo. Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W dniu 7 maja 2014 r. skarżący uzupełnił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powtarzając w większości argumenty przedstawione w poprzednim piśmie. Dodał jedynie, że branża, w której skarżący pracuje, wymaga ponoszenia przez niego regularnych nakładów finansowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. A zatem, przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. Potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego stanowiła podstawę tej regulacji prawnej. Z tego też względu, przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu wynika, że wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym zauważyć należy, że przytoczone przez wnioskodawcę argumenty przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji winny być poparte stosownymi dokumentami. Sąd rozpoznając wniosek i badając wskazane przez stronę okoliczności uzasadniające przyznanie ochrony tymczasowej, musi mieć możliwość zweryfikowania powołanych faktów na podstawie przedłożonych dokumentów. Przedstawienie wszelkich informacji wraz z odpowiednią dokumentacją ciąży na wnioskodawcy, jako zobowiązanym do wykazania zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W ocenie sądu wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że we wniosku strona podała wprawdzie, że aktualnie prowadzi działalność gospodarczą, a utrata płynności finansowej będzie skutkować zaciągnięciem dodatkowych zobowiązań finansowych lub bankructwem, jednakże nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających te okoliczności. Wnioskodawca winien wykazać prawdziwość podniesionych faktów, np. przedkładając stosowną dokumentację księgową. Podobne stanowisko zajął NSA w postanowieniu z dnia 16 kwietnia 2014 r. II FZ 393/14, w którym zwrócił uwagę na lakoniczność uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i wskazując, że ogólnikowe wskazanie, iż wykonanie decyzji zagraża bezpowrotną utratą majątku samo przez się nie oznacza wykazania przez stronę, że okoliczności te, stanowiące w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., podstawę wstrzymania przez sąd administracyjny wykonania decyzji, rzeczywiście istnieją. Poza tym skarżąca nie dołączyła do wniosku (do czego była zobowiązana) żadnych dokumentów potwierdzających zaistnienie przewidywanych skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Tym samym strona uniemożliwiła sądowi zapoznanie się oraz ocenę jej stanu majątkowego, co jest niezbędne do oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto, zauważyć należy, że wnioskodawca powołując się na swoją sytuację finansową, nie wyjaśnił w sposób przekonywujący, że wykonanie zaskarżonej decyzji utrudni lub wręcz uniemożliwi kontynuowanie prowadzenia działalności gospodarczej. Należy podkreślić, że to strona skarżąca jest zobligowana do wykazania ww. przesłanek, nie może tego obowiązku przerzucać na Sąd. Zdaniem sądu, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 19 kwietnia 2012 r. (II FSK 404/12 (LEX nr 1137654) w którym stwierdził, że w sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Brak szczegółowego wskazania jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki dla strony skarżącej spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji, nie pozwala sądowi stwierdzić czy wystąpiły przesłanki uzasadniające przyznanie ochrony tymczasowej. Ciążące na stronie należności do zapłaty (strona nie wskazała żadnej kwoty) nie świadczą same w sobie o tym, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, strona nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o braku środków finansowych na zapłatę zobowiązania. Nie wykazała także, że podjęła próbę uzyskania tych środków np. poprzez zaciągnięcie kredytu. Skarżący podnosząc, że wykonanie zaskarżonej w decyzji spowoduje to, iż poniesienie on znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, ograniczył się jedynie do wyjaśnienia co te terminy – jego zdaniem - oznaczają. Nie podając przy tym żadnych konkretnych faktów. Należy podkreślić, że groźba wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi być realna i skonkretyzowana. Sąd zauważa, że istnienie jakiejkolwiek potencjalnej szkody nie wyczerpuje przesłanki uzasadniającej uwzględnienie wniosku, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy podkreślić, że strona powinna wykazać istnieje realnej szkody, wskazując jej rozmiar. Nie wykazał także w jakiej wysokości są ponoszone przez niego regularne nakłady finansowe, co umożliwiłoby sądowi odniesienie się do kwestii powstania znacznej szkody lub wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków. Postulat taki jest tym bardziej uzasadniony, że kwota ciążących na stronie należności jest stosunkowo niewielka, wynosi bowiem [..] zł z tytułu zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 rok wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł i kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie [...] zł. Wnioskodawca nie wykazał w jaki sposób zapłata ww. należności spowoduje utratę płynności finansowej przez jego firmę, a w dalszej kolejności doprowadzi do zaciągnięcia nowych zobowiązań finansowych czy do bankructwa. Nie bez znaczenia jest również okoliczność, że odpowiedzialność za zobowiązania spółki skarżący ponosi solidarnie z P. B., a zatem nie jest jedyną osobą zobowiązana do uiszczenia ww. kwoty. Wobec powyższego, Sąd uznał, że wniosek strony skarżącej nie wypełnia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.