I SA/Sz 471/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Kazimierz Maczewski po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. D.- P. i S. R. A. K. –[...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 19 marca 2013r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego p o s t a n a w i a: 1.umorzyć postępowanie sądowe, 2. zasądzić od Dyrektora Izby Celnej w S. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. H. D. – P. i S. R. A. K. –[...], wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Celnej uchylającą w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia 16 maja 2011 r. i określającą H D. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc marzec 2009 r. w wysokości [...] zł W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w S. poinformował, że w dniu 9 maja 2013 r.- przed przekazaniem skargi do Sądu - uwzględniając w całości skargę, w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zw. dalej "P.p.s.a.") - uchylił własną uprzednią decyzję nr [...] z dnia 19 marca 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 16 maja 2011 r. nr [...] i umorzył postępowanie w sprawie. Przedmiotowa decyzja została doręczona Stronie w dniu 13 maja 2013 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru dołączone do akt administracyjnych sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 3 P.p.s.a., organ którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy, co też Dyrektor Izby Celnej w wydanej 9 maja 2013 r. decyzji uczynił. Z chwilą jej doręczenia stronie skarżącej, przestał istnieć przedmiot skargi, jakim była decyzja z dnia 19 marca 2013 r. Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż te wskazane w pkt. 1 i 2 tego paragrafu. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powyższego przepisu należy bez wątpienia uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. (tzw. autokontrola). Powoduje ono bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu lub czynności, co czyni zbędnym dalsze procedowanie w sprawie. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej. Z uwagi na powyższe, postępowanie sądowe w rozpoznawanej sprawie, jako bezprzedmiotowe, podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., o czym postanowiono w pkt. 1 sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm).