I SA/Sz 476/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA – Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [..] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od września do listopada 2013 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od września do listopada 2013 r. wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na swoją trudną sytuację rodzinną i majątkową. Podniósł, iż obecnie jest osobą bezrobotną, poszukuje pracy i utrzymuje się z prac dorywczych. Dochodzenie roszczenia spowoduje naliczanie kosztów egzekucji. Fakt ten może doprowadzić do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla Skarżącego także na gruncie stosunków rodzinnych. Aktualnie na skutek działań organów podatkowych żona traktuje Skarżącego nieufnie, podejrzewa, że popełnia czyny niedozwolone. Groźba egzekucji dodatkowo pogarsza tę sytuację. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, z których wynika, że "przesłankami do wstrzymania wykonania decyzji przez sąd są niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym szkoda nie musi mieć charakteru materialnego", Skarżący podkreślił, że powyższe oznacza, że przesłanką taką są także kluczowe dla Skarżącego relacje rodzinne. W tej sytuacji wniosek o wstrzymanie decyzji, w ocenie Skarżącego, jest zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej zwana: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Stosownie do treści przytoczonych powyżej przepisów, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Natomiast brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd bowiem nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania za stronę skarżącą uzasadnienia wniosku (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). Wykonanie aktu administracyjnego, zwykle wiąże się z dolegliwością dla podatnika, ale taka dolegliwość sama w sobie nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie w każdym przypadku musi łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub z trudnymi do odwrócenia skutkami (szerzej: Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie II, Warszawa 2006 oraz postanowienie NSA z 15 grudnia 2004 r., GZ 127/04 i z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, to na Skarżącym ciąży obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej oraz przedłożenia dokumentów, które stanowią podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Nie można jednoznacznie stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje w omawianym stanie sprawy automatycznie skutki wskazane we wniosku, tj. zagrozi egzystencji Skarżącego i jego rodziny. Skarżący we wniosku nie wykazał w przekonujący sposób, dlaczego Sąd winien uznać, że jej wykonanie spowoduje wskazane przez niego zagrożenie. Na rozstrzygnięcie Sądu miały wpływ, także dane, które zostały zgromadzone w toku postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem z dnia 28 lipca 2016 r. odmawiającym przyznania Skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W toku ww. postępowania Skarżący nie wykazał w sposób dostatecznie przekonujący, że nie jest w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wbrew zobowiązaniu nie przedłożył bowiem dokumentów potwierdzających, że jest aktualnie osobą bezrobotną – poszukującą pracy. Z przedłożonych dokumentów wynikało, że taka sytuacja miała miejsce w 2010 r. Skarżący nie przedstawił również informacji i dokumentów dotyczących sytuacji finansowej i majątkowej swojej żony, co w konsekwencji zadecydowało o braku podstaw do udzielenia prawa pomocy. Zbadane materiały obrazujące stan finansowy i majątkowy Skarżącego, nie uprawdopodobniły okoliczności pozwalających Sądowi na dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powyższe, zachodzi podstawa do uznania, że Skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki i dlatego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.