I SA/Sz 486/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Protokolant Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 października 2009 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę [...] złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uchyliło w całości decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] i ustaliło J.M. i J.M. wysokość podatku od nieruchomości za 2009 r. na kwotę [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zaskarżoną decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta dokonał wymiaru podatku od nieruchomości należnego od J.M. i J.M. w 2009 r. za budynki i grunty związane z działalnością gospodarczą. W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik J.M. wnosząc o uchylenie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu § 1 ust. 2 uchwały nr III/sL/338/02 Rady Miasta w Wałczu z dnia 27 sierpnia 2002 r. w sprawie preferencji podatkowych w podatku od nieruchomości poprzez przyjęcie, że skarżąca nie spełnia podstawowego warunku do udzielenia zwolnienia podatkowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wyniku rozpoznania odwołania, w swojej decyzji z dnia [...] wyjaśniło, że Burmistrz Miasta, dokonując wymiaru podatku od nieruchomości, nie miał podstaw do uwzględnienia zwolnienia podatkowego wynikającego z ww. Uchwały Rady Miasta Wałcz, ponieważ strona w odrębnym postępowaniu, wszczętym na swój wniosek, takiego zwolnienia nie uzyskała. Następnie, wskazując na decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] oraz utrzymującą ją w mocy ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Organ odwoławczy, wskazał także, że w sprawie zwolnienia, wskutek skargi podatnika, toczy się postępowanie sądowe przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji, w związku z powyższym stwierdził, że zarzuty te, jako dotyczące postępowania w sprawie zwolnienia podatkowego, nie podlegają rozpatrzeniu w sprawie dotyczącej wymiaru podatku. Następnie, organ odwoławczy stwierdził, iż w zaskarżonej decyzji organu I instancji, z powodu nieprawidłowego przyjęcia powierzchni gruntów działki nr [...] tj. w wielkości 3.204 m kw., zamiast w wielkości 2.947,68 m kw (będącego wynikiem zawyżenia udziału podatników we współużytkowaniu wieczystym poprzez przyjęcie 100% udziału zamiast udziału wielkości 92/100) ustalono nieprawidłową wysokość podatku. Wobec powyższego organ skorygował wymiar podatku do wysokości [...], wedle następujących wyliczeń: - budynki związane z działalnością gospodarczą – 1.373 m kw x 17 zł = 23.341 zł, - grunty związane z działalnością gospodarczą 2.947,68 m kw x 0,70 zł= 2.063,37 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję z dnia [...] J.M. wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu § 1 ust. 2 uchwały nr III/sL/33/02 Rady Miasta w Wałczu z dnia 27 sierpnia 2002 r. w sprawie preferencji podatkowych w podatku od nieruchomości, poprzez przyjęcie, iż skarżąca nie spełnia podstawowego warunku do udzielenia zwolnienia. Skarżąca, podobnie jak odwołaniu wskazując na fakt, iż będąc podmiotem wymienionym w § 1 ust. 2 ww. uchwały, niezależnie od tego, że jest właścicielami nieruchomości wraz z małżonkiem J.M. na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej, spełnia warunki przewidziane do skorzystania ze zwolnienia od podatku. W uzasadnieniu skargi, skarżąca podniosła, także, że w przypadku, gdy w toczącym się postępowaniu sądowym w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 290/09, powiązanym ściśle przedmiotem z zaskarżoną decyzją, zapadnie dla niej korzystne rozstrzygnięcie, preferencja podatkowa będzie obowiązywać przez okres 5 lat, a zatem zostanie zmieniona wysokość podatku od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej w skrócie - p.p.s.a). Przedmiot sporu w rozpoznawanej sprawie ogranicza się do zasadności określenia skarżącej J.M. i J.M. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. Organ podatkowy ustalając wysokość tego zobowiązania stwierdził, iż skarżącej nie przysługuje zwolnienie określone uchwałą NR III/sL/33/02 Rady Miasta w Wałczu z dnia 27 sierpnia 2002 r., mocą której zwolniono z podatku od nieruchomości m.in. nowo powstałych przedsiębiorców przez okres pięciu lat, którzy utworzą stałe miejsca pracy w ilości większej niż 10 osób na terenie miasta [...]. Za podstawę takiego rozstrzygnięcia organ podatkowy przyjął ustalenia skutkujące wydaniem decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] Nr [...] utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...], następnie uchylonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 22 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 290/09. Powyższe orzeczenie stało się prawomocne w dniu 22 września 2009 r. Z uzasadnienia ww. wyroku wynika, iż organy podatkowe po przeprowadzeniu postępowania podatkowego uznały, że skarżąca nie spełnia podstawowego warunku do udzielenia zwolnienia, ponieważ w księdze wieczystej nr KW [...], urządzonej dla nieruchomości położonej w [...], w dziale II współwłaściciel widnieje wpis, że właścicielami nieruchomości są J.M. i J.M. Mąż podatniczki prowadzi działalność gospodarczą na terenie miasta od 1992r. na innych nieruchomościach. Jak podkreśliły organy podatkowe o zwolnienie na podstawie Uchwały Nr IIIsL/338/02 może ubiegać się tylko podatnik podatku od nieruchomości, to wobec tego, że nieruchomość stanowi własność obojga małżonków obydwoje muszą spełniać warunki do zwolnienia z podatku. Jak jednak wykazano na podstawie dokumentów, mąż podatniczki prowadzi działalność gospodarczą od 1992r., nie można zatem odnieść do jego osoby określenia nowopowstały podmiot gospodarczy. Sąd nie podzielił powyższego poglądu, wyjaśniając, iż w świetle art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatnikiem podatku od nieruchomości są współwłaściciele nieruchomości w części ułamkowej, jak i łącznej (występującej w przypadku wspólności majątkowej małżeńskiej). Każdy z małżonków ma prawo własności do całej nieruchomości, co rzutuje na zobowiązanie podatkowe małżonków które, w przypadku współwłasności nieruchomości jest solidarne, każdy z małżonków opowiada za cały należny podatek. Dalej Sąd stwierdził, iż skoro skarżąca rozpoczęła działalność gospodarczą w dniu 1 sierpnia 2008 r., zatrudniła w pełnym wymiarze czasu pracy 11 pracowników i jest podatnikiem z tytułu posiadania nieruchomości na zasadzie wspólności ustawowej, odpowiadając wraz z mężem za cały podatek to spełniła warunki wymienione w § 1 ust. 2 uchwały do skorzystania ze zwolnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał także w swoim wyroku z dnia 22 lipca 2009 r., że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art.145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z przepisem § 1 ust. 2 i § 2 ust. 1 ww. uchwały. Na gruncie niniejszej sprawy, uchylenie decyzji obu instancji o odmowie przyznania zwolnienia w konsekwencji oznacza, że odpadła podstawa do wymiaru podatku w kwocie przyjętej przez organ podatkowy. Z uwagi na to, zaskarżona decyzja z dnia [...], dotycząca wymiaru podatku od nieruchomości za 2009 r. musi zostać również wyeliminowana z obrotu prawnego. Wobec stwierdzenia bowiem, że decyzja w sprawie zwolnienia podatkowego z dnia [...] narusza prawo materialne (§ 1 ust. 2 uchwały z dnia 27 sierpnia 2002 r.), uznać należy, że zaskarżona decyzja ustalająca wymiar podatku za 2009 r., która została wydana w oparciu o stan faktyczny i prawny przyjęty w postępowaniu w przedmiocie udzielenia zwolnienia, również narusza prawo materialne. Sąd podziela zatem ocenę prawną, która na mocy art. 153 p.p.s.a. wiąże organ podatkowy, że w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki konieczne do udzielenia w 2009 r. zwolnienia z podatku od nieruchomości budynku położonego przy [...] (KW nr [...]), (§ 1, § 4 uchwały). Ponownie orzekając w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 r., organ podatkowy, uwzględniając przysługujące skarżącej na mocy Uchwały z dnia 27 sierpnia 2002 r. zwolnienie od podatku od nieruchomości, prawidłowo wskaże właściwą podstawę opodatkowania i wysokość podatku od nieruchomości, znajdujących się w posiadaniu podatników J.M. i J.M., wydając rozstrzygnięcie, zgodne z wymogami z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W tym stanie rzeczy, wobec naruszenia przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. , orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach, na podstawie art. 200 p.p.s.a., orzeczono w pkt II sentencji, natomiast o wstrzymaniu wykonania uchylonej decyzji w oparciu o art. 152 p.p.s.a. (pkt III).