I SA/Sz 494/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Zaremba Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.) Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2006 r. sprawy ze skargi R. i A. C. -"A.-P." - Przedsiębiorstwo Wielobranżowe w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości za 2004 r. I. u c h y l a zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzje Burmistrza Miasta i Gminy B.S. z dnia [...]r. nr [...] II. z a s ą d z a od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu Decyzjami z dnia [...]roku nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy B. S. wymierzył podatek od nieruchomości za 2004 roku, R. i A. C. za nieruchomość przy ul. C. oraz za nieruchomość położoną przy ul. R. z zastosowaniem stawek jak za budynki i grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W dniu 2 grudnia 2004 roku państwo C. dokonali korekty złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości poprzez zakwalifikowanie budynków objętych opodatkowaniem jako mieszkalnych, a gruntów jako grunty pozostałe. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 254 ustawy z z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz.60), art. 6 ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, z 2002 r., poz. 84 ze zm), Burmistrz Miasta i Gminy B.S. odmówił zmiany decyzji z dnia [...] roku, wskazując, że podatek został wymierzony zgodnie z przepisami i ustalonym stanem faktycznym. W uzasadnieniu podniósł, że państwo C. są przedsiębiorcami i nabyli przedmiotowe nieruchomości na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, zatem zasadne jest zastosowanie stawek związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 9 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podstawą zmiany decyzji w przedmiocie opodatkowania podatkiem od nieruchomości mogą być okoliczności - zdarzenia, które nastąpiły po wydaniu decyzji czyli po ustaleniu podatku. Od powyższej decyzji państwo C. wnieśli odwołanie, domagając się jej zmiany zgodnie ze złożoną korektą deklaracji bądź uchylenia. W uzasadnieniu wskazali, że opodatkowane budynki są w istocie budynkami koszarowymi, które obecnie są przebudowywane na budynki mieszkalne. Na potwierdzenie tego faktu przedstawili decyzję Starosty Powiatowego w S. przenoszącą projekt budowlany i pozwolenie na przebudowę budynków koszarowych na odwołujących, cesję na ich rzecz dokumentacji dotyczącej nieruchomości oraz pozwoleń na budowę. Decyzją Nr [...] z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie art.233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz.60), art. 2 i 17 ust.1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r., nr 79, poz. 856), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ uznał, że skoro państwo C. nabyli przedmiotowe nieruchomości na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, zatem prawidłowa jest decyzja o zastosowaniu wobec tej nieruchomości stawek podatkowych dla budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Odwołujący są przedsiębiorcami, a to oznacza, że wszystkie posiadane przez nich grunty i budynki są, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych, gruntami i budynkami związanymi z działalnością gospodarczą. Wyjątkiem są budynki mieszkalne i związane z nimi grunty. Jednakże wyjątek ten odnosi się jedynie do budynków i gruntów wykorzystywanych wyłącznie na potrzeby mieszkaniowe podatnika. Dalej organ podaje, że bezspornym jest fakt, że nabyte przez państwa C. nieruchomości nie są zajęte na ich własne potrzeby mieszkaniowe. Zostały nabyte w celu uzyskania zysku w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, zatem zasadne jest opodatkowanie ich stawkami jak za budynki i grunty związane z działalnością gospodarczą. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie podnosząc zarzut oparcia rozstrzygnięcia na nieprawidłowych ustaleniach faktycznych a w konsekwencji rażące naruszenie art. 122 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa wnoszą o ich unieważnienie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. z uzasadnieniem jak w rozstrzygnięciu wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje: Skarga jest zasadna. Przede wszystkim należy przypomnieć, że w przypadku wnioskowania wszczęcia postępowania - obowiązkiem organu administracji jest dokładne ustalenie treści żądania strony, która wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Organ związany jest tym żądaniem. Treść żądania wyznacza stosowną normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania. Jeśli organ, do którego zgłoszony został wniosek o wszczęcie postępowania, ma wątpliwości co do tego, czego dotyczy wniosek, gdy strona nie wskaże przepisu prawa lub nie odniesie się do trybu postępowania, a z uzasadnienia żądania organ nie może jednoznacznie ustalić jego zakresu- obowiązkiem tego organu jest podjęcie z urzędu czynności wyjaśnienia treści żądania strony. Organ nie może odgadywać woli strony. W sprawie niniejszej organy obu instancji, na podstawie art. 254 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) odmówiły zmiany decyzji Burmistrza Miasta i Gminy B. S. z dnia [...] r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2004 r. od nieruchomości położonej w B. S. przy ul. C. i R. uznając, że instytucja zmiany decyzji dotyczy sytuacji gdy po wydaniu decyzji, która stała się ostateczną, zajdą okoliczności, które wpływają na wysokość ustalonego podatku od nieruchomości. Skoro strona powołała się na okoliczności z daty wydania decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości, to zdaniem organów brak jest przesłanek do zastosowania art. 254 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 6 ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, z 2002 r., poz. 84 ze zm). Przy zastosowaniu trybu określonego przepisami art. 254 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 6 ust. 9 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodzić się należy z argumentacją organów, że znajduje on zastosowanie w sytuacji, gdy po ustaleniu podatku zajdą okoliczności, które wpływają na jego wysokość. Uzasadnienie organu odmowy zmiany decyzji, wskazuje, że organ dostrzega to, iż strona powołuje się na okoliczności, które jej zdaniem istniały w dacie wydania decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości i zarzuty strony kierowane są do okoliczności uzasadniających przyjętą stawkę podatku od nieruchomości w decyzji tego organu z dnia [...] r. Przypomnieć należy, że przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w jej art. 6 ust. 9 pkt 2, przewidują możliwość zmiany stawki ustalonego już podatku na dany rok w określonej w tym przepisie sytuacji poprzez zmianę decyzji. Mieć należy na uwadze również i to, że znajdujące zastosowanie w postępowaniu w sprawie podatku od nieruchomości przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, obok instytucji zmiany ostatecznej decyzji (art. 254), przewidują również inne nadzwyczajne tryby wzruszania ostatecznych decyzji, znajdujące zastosowanie w określonych okolicznościach np. poprzez wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności decyzji. W niniejszej sprawie organ samodzielnie dokonał wyboru trybu załatwiania sprawy, który jest jednym z możliwych do podjęcia wobec żądania strony, odnoszącego się do ostatecznej decyzji i to trybu nie załatwiającego w istocie wniosku strony. Działanie to stoi w oczywistej sprzeczności z zasadą wyrażoną w art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Organ zobligowany jest do załatwienia sprawy i tą wyznacza wniosek strony. W przypadku zaś wątpliwości, co do treści żądania strony, organ zobligowany jest podjąć działania, które umożliwiłyby jednoznaczne ustalenie treści żądania strony. Wadliwości tej nie dostrzegł organ drugiej instancji. Dlatego na podstawie art. 145 ust. 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało uchylić zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji jako wydanych z istotnym, mającym wpływ na wynik sprawy, naruszeniem art. 121 Ordynacji podatkowej. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. /-/K.Zaremba /-/Z.Przegalińska /-/M.Kowalewska