I SA/Sz 497/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi B.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. oddala skargę. Prezydent Miasta K. wydał w dniu [...] r. decyzję nr [...] wobec B. S. (dalej "skarżący") i R. S., w której ustalił od nieruchomości położonej w K. na ul. [...] podatek od nieruchomości za rok 2019 w wysokości łącznej (po zaokrągleniu do pełnych złotych) [...] zł. W tabeli w decyzji wskazano, że ww. podatek należny jest od: budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m2 w wysokości [...] zł; budynku związanego z prowadzeniem działalności o pow. [...] m2 w wysokości [...] zł; budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (podstawa opodatkowania [...] zł) w wysokości [...] zł; gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m2 w wysokości [...] zł. Decyzję doręczono [...] r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wymiaru ww. podatku dokonano na podstawie złożonej informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków z powołaniem się na art. 21 § 1 pkt 2 i art. 21 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.), dalej "o.p.". Skarżąca złożyła odwołanie ([...].- data nadania w polskim urzędzie pocztowym) od powyższej decyzji, w którym podała, że nie dokonano jeszcze odbioru obiektu po rozbudowie i nie wydano decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W ocenie skarżącej, sam operat pomiarowy dotyczący inwentaryzacji powykonawczej budynku nie może być podstawą do wydania decyzji ustalającej podatek od nieruchomości. W uzupełnieniu odwołania skarżąca wniosła o uchylenie decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy przez ustalenie podatku z wyłączeniem niewybudowanego budynku lub o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji. Zarzuciła organowi naruszenie: 1. art. 122 o.p. w zw. z art. 187 o.p. i art. 191 o.p. przez przyjęcie, że podatniczka zakończyła budowę w 2018 r., gdy Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego (PBIN) odmówił jej udzielenia pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego budynku usług turystycznych w związku z niezakończeniem robót polegających na montażu drzwi przeciwpożarowych oraz montażu balustrad, a tym samym roboty nie mogły zostać uznane za zakończone, gdy obiekt nie był zdatny do użytkowania, a użytkowanie takie stanowiłoby naruszenie przepisów prawa; 2. art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1445 ze zm.), dalej "u.p.o.l.", przez jego zastosowanie, gdy z ustalonego przez organ stanu faktycznego wynikało, że roboty budowlane związane z zakończeniem wznoszenia budynku nie zostały w roku 2008 zakończone, tj. budynek nie był zdatny do użytkowania oraz nie został odebrany przez właściwy organ. Skarżąca podała, że PINB nie udzielił jej wymaganego pozwolenia na użytkowanie rozbudowywanego budynku z uwagi na nie wykonanie ww. prac, mają charakter istotnych, gdyż dotyczą bezpieczeństwa przeciwpożarowego i uniemożliwiają korzystania z całej rozbudowanej części budynku. Skarżąca wskazała, że skoro nie zostały spełnione przesłanki do skutecznego złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie to tym samym nie można mówić o zakończeniu budowy do czasu wykonania prac budowlanych, od których uzależnione jest udzielenie pozwalania na budowę i brak jest postaw do przyjęcia, że powstał obowiązek podatkowy w części dotyczącej rozbudowywanego budynku. Organ I instancji, przedkładając odwołanie podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy. Organ podkreślił, że w roku 2018 otrzymał dokument urzędowy w postaci zawiadomienia z EGiB, w którym to dokumencie Starosta [...] (organ władzy publicznej) stwierdził, iż została przeprowadzona inwentaryzacja powykonawcza budynków i rokiem zakończenia budowy jest rok 2018. Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332), dalej "u.p.b.", obiekty budowlane wymagające pozwolenia na budowę, obiekty, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 a, 2b i 19a-20b, oraz stacje ładowania w rozumieniu art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych, podlegają geodezyjnemu wyznaczeniu w terenie, a po ich wybudowaniu - geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej, obejmującej ich położenie na gruncie. Stosownie do treści art. 194 § 1 o.p., dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Ponadto na podstawie art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o geodezji i kartografii (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101), dalej "u.g.k.", dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatków. W ocenie organu I instancji, "zakończenie budowy" oznacza zaistnienie stanu faktycznego ukończenia prac związanych ze wznoszeniem obiektu budowlanego. Konsekwencją "zakończenia budowy" w przedmiotowej sprawie jest powstanie nowej części budynku, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., stanowiących przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu [...] r., po rozpoznaniu odwołania skarżącej, decyzję nr [...] w którym utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podał, że w dniu [...] r. organ I instancji otrzymał ze Starostwa Powiatowego w K. Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami zawiadomienie o wprowadzonych zmianach w danych ewidencyjnych dotyczących nieruchomości położonej przy ulicy [...], będącej własnością małżonków S.. W zawiadomieniu tym podano, że na podstawie operatu geodezyjnego została wykonana inwentaryzacja powykonawcza budynku objętego rozbudową. Zgodnie z zawiadomieniem budynki otrzymały status "wybudowany - rok zakończenia budowy - 2018". W związku z zakończoną budową w dniu [...] r. skarżąca, prowadząca działalność gospodarczą pod firmą P. P. złożyła wniosek do PINB w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego budynku usług turystycznych na działce nr [...] obręb 4 położonego przy ulicy [...]. PINB w dniu [...] r. odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego budynku usług turystycznych w związku z niezakończeniem robót polegających na montażu drzwi przeciwpożarowych oraz montażu balustrad i do tej pory Podatniczka nie uzyskała pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego budynku usług turystycznych. Organ odwoławczy podał, że w dniu [...] r. do organu I instancji wpłynęła korekta informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, w której małżonkowie S. wykazują do opodatkowania podatkiem od nieruchomości powierzchnię użytkową budynków [...] m2 po rozbudowie, powierzchnię gruntów [...] m2 oraz wartość budowli [...] zł. Przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości zostały zgłoszone jako związane z działalnością gospodarczą (w korekcie w poz. B.4 zaznaczono, że zakończono realizację inwestycji-rozbudowy, planowane uruchomienie obiektu po rozbudowie 1 stycznia 2019 r.- dopisek Sądu). Organ odwoławczy podał, że skarżąca uważa, iż rozbudowane budynki nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (od stycznia 2019r.), gdyż nie uzyskała pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego budynku usług turystycznych. Zdaniem organu odwoławczego, stanowisko skarżącej nie jest prawidłowe. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 2 ust. 1 i art. 6 u.p.o.l. Organ odwoławczy podał, że o powstaniu obowiązku podatkowego w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.p.o.l. nie decydują względy formalnoprawne, a więc zdarzenia o charakterze administracyjnym, lecz zdarzenia o charakterze faktycznym, tj. zakończenie robót budowlanych. Innymi słowy przesłankę zakończenia budowy, w rozumieniu ww. przepisu należy utożsamiać z przesłanka spełnienia warunków upoważniających do złożenia zawiadomienia o zakończeniu budowy (nie zaś samo złożenie wniosku lub spełnienia warunków upoważniających do złożenia wniosku o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie budynku). Powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości uzależnione jest od momentu faktycznego zakończenia prac związanych ze wznoszeniem budynku i nie jest uwarunkowane uzyskaniem prawa do jego użytkowania. Dla organów podatkowych, w celu ustalenia momentu powstania obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości, istotnym dowodem powinna być przede wszystkim dokumentacja budowy, w tym w szczególności dziennik budowy. Dziennik budowy jest więc podstawowym dokumentem potwierdzającym przebieg prac budowlanych - odzwierciedla on, a przynajmniej prawidłowo prowadzony powinien, poszczególne etapy procesu związanego z wznoszeniem obiektu budowlanego. Organ odwoławczy podał, że rozpoczęcie użytkowania danego obiektu może nastąpić dopiero po zakończeniu budowy. Co więcej to właśnie zakończenie budowy w świetle przepisów u.p.b. jest warunkiem sine qua non uzyskania pozwolenia na użytkowanie, w tym specjalistycznych odbiorów związanych ze specyfika wybudowanego już obiektu budowlanego. Zasadna jest zatem konkluzja, że dopiero spełnienie wszystkich warunków wymaganych dla skutecznego złożenia zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, uznawane jest za tożsame z chwilą, w której została zakończona budowa budowli albo budynku lub ich części, o której stanowi art. 6 ust. 2 u.p.o.l. Moment powstania obowiązku podatkowego nie może być wobec tego przesuwany w czasie z uwagi na specyfikę obiektu budowlanego w postaci wybudowanego budynku usług turystycznych, którego moment przyjęcia do eksploatacji może znacząco różnić się od momentu jego wybudowania, chociażby z uwagi na braki związane z wymogami przeciwpożarowymi dla tego rodzaju budynków. Ustawodawca wyznaczył bowiem ten moment jednoznacznie w ustawie podatkowej niezależnie od specyfiki wznoszonych obiektów budowlanych. Czym innym jest możliwość dysponowania, czy użytkowania obiektu budowlanego dla potrzeb bieżącej działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, a czym innym jego istnienie po zakończeniu budowy. W ocenie organu odwoławczego, zapisy w ewidencji gruntów i budynków oraz treść decyzji PINB z [...] r. świadczyły, że zakończenie budowy obiektu nastąpiło w roku 2018. Sama podatniczka o facie tym jeszcze w 2018 r. zawiadomiła wszystkie urzędy, w tym organ podatkowy. Okoliczność, że wniesiony budynek nie ma zamontowanych drzwi przeciwpożarowych oraz zamontowanych balustrad i do czasu ich montażu nie może być użytkowany jako obiekt turystyczny, nie zmienia faktu, że sam budynek został już wzniesiony i jego budowa została zakończona. Organ odwoławczy podał, że prawidłowo organ podatkowy I instancji dokonał wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2019 na podstawie wiążących go danych z ewidencji gruntów i budynków. Na poparcie swoich twierdzeń organ odwoławczy przywołał orzeczenia sądów administracyjnych. Skarżąca złożyła na ww. decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła organowi naruszenie: 1. art. 122 o.p. w zw. z art. 187 o.p. i art. 191 o.p., przez przyjęcie, że podatniczka zakończyła budowę w 2018 r., gdy PINB odmówił jej udzielenia pozwolenia na użytkowanie rozbudowywanego budynku usług turystycznych w związku z niezakończeniem robót polegających na montażu drzwi przeciwpożarowych oraz montażu balustrad, a tym samy roboty nie mogły zostać uznane za zakończone, gdy obiekt nie był zdatny do użytkowania, a użytkowanie takie stanowiłoby naruszenie przepisów prawa; 2. art. 6 ust. 2 u.p.o.l., przez jego zastosowanie, gdy z ustalonego właściwie stanu faktycznego wynika, że roboty budowlane związane z zakończeniem wznoszenia budynku nie zostały w 2018 r. zakończone, tj. budynek nie był zdatny do użytkowania oraz nie został odebrany przez właściwy organ. Skarżąca podała, że prace budowlane, które ma wykonać zgodnie z decyzja PNIB są istotne i nie ma możliwości użytkowania budynku przed ich wykonaniem. W ocenie skarżącej, 1 stycznia 2019 r. nie zostały spełnione przesłanki do skutecznego złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, a tym samym nie powstał obowiązek podatkowy w części rozbudowanego budynku. Wskazała, że rozpoczęcie użytkowania obiektu następuje po zakończeniu budowy w myśl art. 54 i 55 u.p.b. Na poparcie swoich twierdzeń skarżąca przywołała orzeczenia sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, co następuje: Zgodnie z art. 2 ust.1 pkt 2 i 3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stosownie do art. 1 u.p.o.l., użyte w ustawie określenia oznaczają: 1) budynek - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach; 2) budowla - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem; 3) grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. 4) działalność gospodarcza - działalność, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. poz. 646). Odniesienie do ustawy Prawo Budowlane zawarte jest również w art. 1 ust. 2a pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z którym do budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r. poz. 1202, z późn. zm.4), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania. Bezspornie skarżąca jest przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy Prawo przedsiębiorców i przedmiotowa nieruchomość wykorzystywana jest przez nią w działalności gospodarczej (V. M. w K.). Z okoliczności sprawy, w tym twierdzeń skarżącej wynikało, że nie kwestionuje ona istnienia obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości co gruntów i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz powierzchni budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej w części przed jego rozbudową. Spór w sprawie dotyczy powstania obowiązku podatkowego od nowopowstałej części budynku w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.p.o.l. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l., obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Stosownie do art. 6 ust. 2 u.p.o.l., jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Zdaniem organu odwoławczego, na istnienie budynku, w tym części nowo wybudowanej, a tym samym na zakończenie budowy, wskazywały zebrane dokumenty, tj. zawiadomienie o zmianach w danych do ewidencji gruntów i budynków, z którego wynikało, że w dniu [...] r. do Starosty [...] wpłynął operat pomiarowy dotyczący inwentaryzacji powykonawczej budynku niemieszkalnego (zakończenie budowy 2018 r.), położonego na przedmiotowej działce oraz informacja o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożona przez skarżącą w dniu [...] r., z której wynikało, że zakończono rozbudowę budynku i planowane jego uruchomienie nastąpi 1 stycznia 2019 r. W ocenie organu odwoławczego, okoliczność, że PINB odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego budynku usług turystycznych nie ma znaczenia dla powstania obowiązku podatkowego dla przedmiotowej części budynku z uwagi na ziszczenie się przesłanki jej istnienia (powstania). Organ podkreślił, że art. 6 ust. 2 u.p.o.l. określa moment powstania obowiązku podatkowego alternatywnie, tj. od 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa obiektu została zakończona albo w którym rozpoczęto jego użytkowanie przed ostatecznym wykończeniem. Skarżąca wskazała zaś, że zakończenie budowy to zakończenie robót budowlanych, zaś sam wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie nie świadczy, że budowa została zakończona, gdyż wniosek taki musi być skuteczny. Według skarżącej, odmowa udzielenia pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego budynku usług turystycznych przez PINB z uwagi, że nie zostały zakończone roboty polegające na montażu drzwi przeciwpożarowych oraz montażu balustrad świadczyła, iż budowa w istocie nie została zakończona. Prawidłowo organ odwoławczy wskazał, że moment powstania obowiązku podatkowego w art. 6 ust. 2 u.p.o.l. wskazany został przez ustawodawcę alternatywnie, w zależności, które ze zdarzeń nastąpi wcześniej, tj. zakończenie budowy lub rozpoczęcie użytkowania wybudowanego budynku. W rozumieniu tego przepisu rozpoczęcie użytkowania wybudowanego obiektu oznacza, że właściciel budynku, mimo rzeczywistego zakończenia jego budowy nie dokonał stosownych zawiadomień (nie złożył stosownych wniosków) do właściwych organów administracji o zakończeniu budowy i przystąpił do wykorzystywania budynku wbrew przepisom prawa budowlanego. Jak wynikało z treści decyzji PINB o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, w trakcie kontroli w dniu [...] r. organ nie stwierdził użytkowania nowo wybudowanej części budynku. Zakończenie budowy jest pojęciem z zakresu przepisów prawa budowlanego, dlatego też należy się do nich odnieść. W art. 3 u.p.b. zawarte są m.in. definicje: - pkt 1- obiektu budowlanego - przez który należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych; - pkt 2- budynku- przez który należy rozumieć obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach; - pkt 6- budowy – przez którą należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego; - pkt 7- robót budowlanych – przez które należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego; - pkt 7a- przebudowy – przez którą należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego; - pkt 8- remontu – przez który należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym; - pkt 10- terenu budowy – przez który należy rozumieć przestrzeń, w której prowadzone są roboty budowlane wraz z przestrzenią zajmowaną przez urządzenia zaplecza budowy; - pkt 12- pozwolenia na budowę – przez które należy rozumieć decyzję administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego; - pkt 13- dokumentacji budowy – przez którą należy rozumieć pozwolenie na budowę wraz z załączonym projektem budowlanym, dziennik budowy, protokoły odbiorów częściowych i końcowych, w miarę potrzeby, rysunki i opisy służące realizacji obiektu, operaty geodezyjne i książkę obmiarów, a w przypadku realizacji obiektów metodą montażu - także dziennik montażu; - pkt 14- dokumentacji powykonawczej – przez którą należy rozumieć dokumentację budowy z naniesionymi zmianami dokonanymi w toku wykonywania robót oraz geodezyjnymi pomiarami powykonawczymi. Podstawy prawidłowej budowy określa art. 5 u.p.b., zgodnie z którym, obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych wymienionych w tym przepisie. Rozpoczęcie robót budowlanych następuje na postawie zgłoszenia lub decyzji o pozwoleniu na budowę w zależności od rodzaju obiektu, który jest budowany. W niniejszej sprawie rozbudowa ww. budynku zaliczonego do kategorii XIV załącznika do ustawy – u.p.b. (budynki zakwaterowania turystycznego i rekreacyjnego, jak: hotele, motele, pensjonaty, domy wypoczynkowe, schroniska turystyczne) wymagała decyzji o pozwoleniu na budowę (k.2). Zarówno rozpoczęcie prac budowlanych jak i ich zakończenie są czynnościami faktycznymi. Stosownie do art. 41 ust. 1 u.p.b., rozpoczęcie budowy następuje z chwilą podjęcia prac przygotowawczych (wymienionych w ust. 2) na terenie budowy. Obiekty budowlane wymagające pozwolenia na budowę podlegają geodezyjnemu wyznaczeniu w terenie, a po ich wybudowaniu - geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej, obejmującej ich położenie na gruncie (art. 43 ust. 1 u.p.b.). Kierownik budowy (robót) zobowiązany jest prowadzić dziennik budowy (art.42 ust. 2 pkt 1 u.p.b.), który stanowi urzędowy dokument przebiegu robót budowlanych oraz zdarzeń i okoliczności zachodzących w toku wykonywania robót i jest wydawany odpłatnie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej (art. 45 ust. 1 u.p.b.). Do użytkowania obiektu budowlanego na budowę, którego wymagane jest pozwolenie na budowę można przystąpić po otrzymaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie organu nadzoru budowlanego (art. 55 ust.1 pkt 1 u.p.b.). Na podstawie art. 57 ust. 1 u.p.b., do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor jest obowiązany dołączyć, min. - oryginał dziennika budowy; - oświadczenie kierownika budowy: a) o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym lub warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami, b) o doprowadzeniu do należytego stanu i porządku terenu budowy, a także - w razie korzystania - drogi, ulicy, sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu; - dokumentację geodezyjną, zawierającą wyniki geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej oraz informację o zgodności usytuowania obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu lub odstępstwach od tego projektu, sporządzoną przez osobę wykonującą samodzielne funkcje w dziedzinie geodezji i kartografii oraz posiadającą odpowiednie uprawnienia zawodowe. Wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie stanowi wezwanie organu nadzoru budowlanego do przeprowadzenia obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a (art. 57 ust. 6 u.p.b.). W przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, organ nadzoru budowlanego wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu (art. 57 ust. 7 u.p.b.). Organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a (art. 59 ust. 1 u.p.b.). Organ nadzoru budowlanego może w pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego określić warunki użytkowania tego obiektu albo uzależnić jego użytkowanie od wykonania, w oznaczonym terminie, określonych robót budowlanych (art. 59 ust. 2 u.p.b.). Jeżeli organ nadzoru budowlanego stwierdzi, że obiekt budowlany spełnia warunki, określone w ust. 1, pomimo niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem, w wydanym pozwoleniu na użytkowanie może określić termin wykonania tych robót (art. 59 ust. 3 u.p.b.). Stosownie do art. 59a ust. 1 i 2 u.p.b., organ nadzoru budowlanego przeprowadza, na wezwanie inwestora, obowiązkową kontrolę budowy w celu stwierdzenia prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Kontrola ta obejmuje sprawdzenie: 1) zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu; 2) zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym, w zakresie: a) charakterystycznych parametrów technicznych: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, b) wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego, c) geometrii dachu (kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układ połaci dachowych), d) wykonania urządzeń budowlanych, e) zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniających użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem, f) zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osoby starsze - w stosunku do obiektu użyteczności publicznej i budynku mieszkalnego wielorodzinnego; 3) wyrobów budowlanych szczególnie istotnych dla bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa pożarowego; 4) w przypadku nałożenia w pozwoleniu na budowę obowiązku rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania lub tymczasowych obiektów budowlanych - wykonania tego obowiązku, jeżeli upłynął termin rozbiórki określony w pozwoleniu; 5) uporządkowania terenu budowy. Jak wynikało z akt, organ nadzoru budowalnego przeprowadził ww. kontrolę w dniach [...] do [...] stycznia 2019 r. (organ w decyzji błędnie wskazał na rok 2018), w wyniku której odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie rozbudowanej części budynku z uwagi na niezakończenie robót polegających na montażu drzwi przeciwpożarowych oraz montażu balustrad. Organ nadzoru budowlanego nie stwierdził użytkowania tej części budynku. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje jednak na zakończenie budowy (rozbudowy) przedmiotowego budynku. Budowa jako całość czynności faktycznych została zakończona, czego dowodem jest wpis w dzienniku budowy, który składa się wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowaniem budynku do organu nadzoru budowlanego. Skarżąca taki wniosek złożyła w organie w dniu [...] r. Jak wyżej wskazano momentem powstania jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. W niniejszej sprawie budowa (rozbudowa) budynku została zakończona w 2018 r. Świadczyły o tym także wprowadzone zmiany do ewidencji gruntów i budynków (zawiadomienie z dnia [...] r.). Sąd podzielił stanowisko organu, że moment powstania obowiązku podatkowego nie może być wobec tego przesuwany w czasie z uwagi na specyfikę obiektu budowlanego. Moment przyjęcia do eksploatacji obiektu może znacząco różnić się od momentu jego wybudowania. Czym innym jest możliwość użytkowania obiektu budowlanego w ramach konkretnej działalności gospodarczej przedsiębiorcy, a czym innym jego istnienie po zakończeniu budowy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego ani procesowego. Organy zebrały materiał dowodowy i dokonały jego oceny w sposób prawidłowy. Zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Okoliczność, że z zebranego materiału dowodowego skarżąca wywiodła inne wnioski niż organy, nie świadczy o naruszeniu przez nie przepisów postępowania. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ), skargę oddalił.