I SA/Sz 500/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 8 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 500/14 wydanego w sprawie z jej skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za uzasadnione zarzutów zgłoszonych w postepowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a: odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. W piśmie z dnia 23 marca 2014 r. M. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za uzasadnione zarzutów zgłoszonych w postepowaniu egzekucyjnym. Wyrokiem z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 500/14 Sąd skargę oddalił. W piśmie z dnia 23 listopada 2015 r. skarżąca podnosząc zarzuty dotyczące ww. wyroku, wskazała, że jej zdaniem wszystkie podniesione zarzuty wobec Sądu są formalne i zażądała uzupełnienia wyroku o orzeczenia na temat podniesionych przez nią zarzutów. Zażądała również unieważnienia tego procesu ze względu na niechęć składu sędziowskiego WSA w Szczecinie do rozpatrzenia stawianych zarzutów, co narusza prawa skarżącej do skutecznego środka odwoławczego. Skarżąca złożyła również wniosek o "ustanowienie adwokata do skargi kasacyjnej". Wykonując zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I z dnia 25 listopada 2015 r., poinformowano skarżącą, że rozpoznanie wniosku o "unieważnienie procesu" przed rozpoznaniem wniosku o ustanowienie adwokata do wniesienia skargi kasacyjnej z przyczyn proceduralnych jest niemożliwe. W dniu 4 marca 2016 r. skarżąca M.T. wraz z mężem złożyła do Sądu pismo z dnia 3 marca 2016 r. zatytułowane "Skarga i wniosek", w którym wniosła o stwierdzenie nieważności wszelkich orzeczeń, które zostały wydane lub w których wydaniu uczestniczyła sędzia WSA Anna Sokołowska, a które dotyczyły skargi skarżącej lub jej męża na rozstrzygnięcia urzędu skarbowego, Izby Skarbowej w S. oraz Starosty P., który zlecał egzekucje wobec strony urzędowi skarbowemu. Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I wezwano wnoszących pismo do sprecyzowania czy: 1) wnoszą skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń, w wydaniu których brała udział sędzia WSA Anna Sokołowska, jeżeli tak, to do wskazania jej podstaw oraz ich uzasadnienie, czy też 2) wnoszą skargę o wznowienie postępowań sądowych, w których brała udział sędzia WSA Anna Sokołowska, jeżeli tak, to do wskazania jej podstaw oraz ich uzasadnienie, - w terminie 7 dni pod rygorem zwrotu pisma. Ponadto, pouczono wnoszących pismo o treści art. 270-285 oraz art. 285a-285l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a."). Wezwanie z pouczeniem zostało doręczone Skarżącej 25 marca 2016 r. Odpowiadając na wezwanie, skarżąca wraz z mężem, w piśmie z dnia 29 marca 2016 r. wniosła o unieważnienie (stwierdzenie nieważności orzeczeń) w sprawach o sygnaturach akt I SA/Sz 500/14, I SA/Sz 114/13, I SA/Sz 1149/13 oraz I SA/Sz 201/12. Z uwagi na to, że pismo z dnia 29 marca 2016 r. nie zostało podpisane ani przez skarżącą, ani jej męża, na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału, zobowiązano wnoszących pismo do jego podpisania w terminie 7 dni lub nadesłania odpisu pisma podpisanego przez M. i C. T., w związku z żądaniem unieważnienia orzeczeń w sprawie ze skarg M.T. (sygn. akt I SA/Sz 201/12, I SA/Sz 114/13 i I SA/Sz 500/14) oraz C. T. (sygn. akt I SA/Sz 1149/13) – pod rygorem zwrotu pisma oraz poprzedzającego go pisma z dnia 3 marca 2016 r. (sprawa I Ko 6/16). W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca wraz z mężem nadesłała podpisane pismo, a nadto w piśmie z dnia 27 kwietnia 2016 r. rozszerzyła swój wniosek, wnosząc o unieważnienie (stwierdzenie nieważności orzeczeń) wyroku wydanego w sprawie I SA/Sz 255/11. W uzasadnieniu swojego pisma procesowego małżonkowie wskazali, że zgłaszali iż nie otrzymali podstaw prawnych do egzekucji, więc podstawy prawne mają być im wydane. W związku z powyższym, Sąd uznał, że wyżej wymienione pismo z dnia 3 marca 2016 r. (uzupełnione pismem procesowym z dnia 29 marca 2016 r. i z dnia 27 kwietnia 2016 r.) stanowi skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem m.in. prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 500/14. Orzeczenie to uprawomocniło się w dniu 18 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że badanie merytorycznej zasadności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia poprzedza sprawdzenie jej wymagań formalnych. W myśl art. 285f § 3 p.p.s.a. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się. Z § 3 tego przepisu wynika, że skargę nieopłaconą, skargę wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 p.p.s.a. oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Należy wskazać, że zgodnie z art. 285l p.p.s.a. w przypadkach nieuregulowanych przepisami niniejszego działu do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Z treści art. 175 § 1 p.p.s.a. wynika zaś, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i § 3, które dopuszczają wyjątek od tej zasady, pozwalając na sporządzenie skargi kasacyjnej innym, wymienionym w nim osobom. Niesporządzenie skargi kasacyjnej, a zatem i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przez jedną z osób wskazanych w art 175 p.p.s.a. nie jest brakiem formalnym, który podlegałby uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. Jest to brak nieusuwalny, czyniący taką skargę niedopuszczalną. Stosownie do postanowień art. 285f § 3 p.p.s.a. skargę nieopłaconą, skargę wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie, sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Art. 175 § 1 stanowi, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. Nie ulega wątpliwości, że skarga z dnia 3 marca 2016 r., uzupełniona pismem z dnia 29 marca 2016 r. i 27 kwietnia 2016 r. o stwierdzenie niezgodności z prawem ww. prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 500/14, została złożona w ustawowym terminie. Niemniej jednak skarga została wniesiona z naruszeniem art. 175 § 1 p.p.s.a. (art. 285f § 3 p.p.s.a), gdyż skargę tę M.T. sporządziła osobiście. Z wniesionego pisma nie wynika bowiem aby należała do kręgu osób wymienionych w art. 175 p.p.s.a. Podkreślić przy tym trzeba, że nie jest to brak formalny - uchybienie tego rodzaju, że może być ono uzupełnione po uprzednim wezwaniu strony, ale rodzi ono skutek procesowy w postaci odrzucenia skargi. W tej sytuacji sporządzona osobiście przez skarżącą skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, a więc z naruszeniem wymogu z art. 175 § 1 p.p.s.a., podlega odrzuceniu stosownie do art. 285f § 3 p.p.s.a. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 285f § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.