I SA/Sz 510/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa,, Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Protokolant Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 listopada 2009 r. sprawy ze skargi U. i Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 r. oddala skargę Burmistrz Miasta i Gminy decyzją z [...] numer [...] ustalił U. i Z. małżonkom G. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2005 w kwocie [...] zł. Organ podatkowy w decyzji przedstawił szczegółowe wyliczenie podatku, w tym za budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, pozostałe budynki i pozostałe grunty. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż podatek od nieruchomości za okres od stycznia do sierpnia 2005 r. został ustalony - w związku z zajmowaniem nieruchomości Skarbu Państwa bez tytułu prawnego - na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844, ze zm.). Wobec tego, iż w dniu 9 sierpnia 2005 r. przedmiotową nieruchomość nabyli R. i M. małżonkowie K. - lecz wydanie nieruchomości nastąpiło dopiero w dniu [...] - organ uznał, że do tego czasu (tj. do [...].) nieruchomość znajdowała się w posiadaniu samoistnym małżonków G. i dlatego za pozostały okres roku podatkowego, tj. od września do grudnia 2005 r. podatek od przedmiotowej nieruchomości należny jest od nich na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 wymienionej ustawy. Dowodami potwierdzającymi władanie nieruchomością Skarbu Państwa (a od 9 sierpnia 2005 r. nieruchomością R. i M. K.) przez małżonków G. były: pismo Starosty z 28 lipca 2004 r., zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z [...], stwierdzające, że U. G. jako siedzibę oraz miejsce wykonywanej działalności wskazała sporną nieruchomość przy ul. M. w M., pozew Starosty przeciwko U. i Z. G. o wydanie nieruchomości, prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w M. z 4 grudnia 2006 r. w sprawie o wydanie nieruchomości, sygn. akt I C 126/06, pismo z 14 lutego 2007 r. R. i M. K. wzywające małżonków G. do natychmiastowego wydania nieruchomości, pismo małżonków K. do Burmistrza Miasta i Gminy z 15 lutego 2007 r. informujące, iż przedmiotowa nieruchomość znajduje się w posiadaniu U. i Z. G., a ponadto fakt, iż podczas oględzin nieruchomości w dniu 15 marca 2005 r. Z. G. obecny był na terenie nieruchomości przy ul. M. Ponadto z uzasadnienia decyzji wynikało, iż M. i R. K. nie wydzierżawiają przedmiotowej nieruchomości lub jej części innej osobie, nie pobierają opłat za jej korzystanie od innych osób, nie posiadają prawomocnych wyroków sądowych zasądzających na ich rzecz zapłatę czynszu dzierżawnego z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości przez U. i Z. G., gdyż pozwani złożyli sprzeciw od nakazu zapłaty. W trakcie postępowania podatkowego małżonkowie G. złożyli pismo z wnioskiem o jego umorzenie, jako – ich zdaniem - skierowanego do osób nie będących zobowiązanymi, wskazując m.in. na prawomocny wyrok, z którego wynika, iż od 1 stycznia 2000 r. do 9 sierpnia 2007 r. władali nieruchomością na podstawie ustawowego prawa zatrzymania na podstawie art. 461 § 1 kodeksu cywilnego. Organ podatkowy uznał, że postępowanie cywilne o wydanie nieruchomości nie ma wpływu na wymiar podatku od nieruchomości za 2005 r., a obowiązek w podatku od nieruchomości ciąży oprócz innych grup posiadaczy samoistnych także na retencjonistach, którzy faktycznie władają nieruchomością i czerpią z niej korzyści. Podatnicy odwołali się od powyższej decyzji organu I instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ponieważ - ich zdaniem - decyzja została skierowana do osób nie będących stronami postępowania podatkowego i opiera się na fikcyjnym stanie prawnym, zamiast na prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w Myśliborzu z 4 grudnia 2006 r., z którego wynika, że podatnicy są retencjonistami. Ponadto odwołujący się wnieśli o dopuszczenie jako dowodu w sprawie, akt postępowania z ich wniosku o interpretację podatkową, z którym wystąpili 7 października 2006 r. Wniosek dotyczył interpretacji art. 2 ust. 1 ww. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w odniesieniu do podmiotu wykonującego prawo zatrzymania na podstawie art. 461 kodeksu cywilnego (retencjonisty). Burmistrz Miasta i Gminy wydał w tej sprawie postanowienie w dniu [...]., na które małżonkowie G. wnieśli zażalenie i w jego wyniku Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] uchyliło to postanowienie. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, iż zaskarżone postanowienie nie udziela interpretacji w indywidualnej sprawie podatnika i nie zawiera oceny prawnej stanowiska pytającego, przez co nie realizuje dyspozycji przepisu art. 14a § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej. Po rozpoznaniu sprawy podatkowej na skutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] nr [...] orzekło o utrzymaniu w mocy wymienionej na wstępie decyzji organu I instancji. Uzasadniając takie rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że akta sprawy dotyczące interpretacji przepisów prawa podatkowego nie zmieniają oceny prawnej sprawy podatkowej, nie wynika z nich bowiem, by obowiązywała w sprawie stron, dotyczącej podatku od nieruchomości na rok 2005, wiążąca interpretacja prawa. SKO podkreśliło, że istotne jest, by osoba władająca rzeczą miała zamiar utrzymania się w posiadaniu tej rzeczy przez określony czas, aby więc posiadanie takie nie miało charakteru przypadkowego i chwilowego. Organ odwoławczy uznał, że niewątpliwe jest, iż strony w 2005 r. władały przedmiotową nieruchomością, prowadziły na niej działalność gospodarczą i wydzierżawiały ją w części innym podmiotom. Zdaniem SKO, przez pierwszych osiem miesięcy 2005 r. było to posiadanie bez tytułu prawnego nieruchomości Skarbu Państwa, przez dalsze cztery miesiące było to posiadanie samoistne, strony bowiem miały wolę dysponowania, właściwą dla posiadania nieruchomości. W tym czasie toczyło się bowiem postępowanie sądowe o wydanie nieruchomości, w którym strony wielokrotnie sprzeciwiały się żądaniu uznając je za bezzasadne. Zgłoszenie przez strony zarzutu zatrzymania na podstawie art. 461 kodeksu cywilnego nie miało, zdaniem organu, wpływu na uznanie ich posiadania nieruchomości za posiadanie nie podlegające opodatkowaniu. Prawo zatrzymania należy do sfery prawa w zakresie realizacji świadczeń, powoduje bowiem jedynie prawną możliwość przeciwstawienia się wyegzekwowaniu przez właściciela nieruchomości roszczenia o wydanie tej nieruchomości w związku m.in. z poniesionymi na nią przez posiadacza nakładami. Nie jest jednak tytułem prawnym do posiadania nieruchomości, a zatem w roku 2005 strony były posiadaczami nieruchomości bez takiego tytułu. Prawo retencji nie spowodowało też, aby małżonkowie G. stali się dzierżycielami opodatkowanej nieruchomości, bowiem nie władali oni nieruchomością za kogoś innego, w czyim władaniu prawnym pozostaje nieruchomość. Dysponowali oni bowiem nieruchomością odmawiając jej wydania właścicielowi, zatem – w ocenie organu - nie można przyjąć, by realizowali jedynie prawo władania przysługujące innemu podmiotowi, z którym byli w porozumieniu co do tego władztwa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie małżonkowie U. i Z. G. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego - skierowanego do osób nie będących zobowiązanymi. Uzasadniając skargę, strony ponownie wskazały na przysługujące im prawo zatrzymania, które ich zdaniem spowodowało zmianę charakteru władztwa z posiadania samoistnego w dobrej wierze na dzierżenie, jako wykonywanie ustawowej retencji nieruchomości (przymusowej pieczy w granicach zwykłego zarządu) w imieniu własnym, ale wyłącznie na rzecz właścicieli. Zdaniem skarżących, wynika to wprost z ustawowej instytucji zatrzymania, która nie uprawnia do korzystania z nieruchomości i zatrzymania dla siebie pożytków, zobowiązując jednocześnie do sprawowania pieczy za wynagrodzeniem. Skarga została następnie sprecyzowana pismem pełnomocnika skarżących z 3 marca 2009 r., w którym wskazano zakres skargi, jako zaskarżenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] oraz przedstawiono zarzuty określone jako: naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 336 i 497 kodeksu cywilnego, poprzez błędną wykładnię wyrażającą się w kwalifikacji podmiotu wykonującego prawo zatrzymania (retencjonisty) jako posiadacza samoistnego, a także naruszenie przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 14o § 1 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie. Pełnomocnik skarżących wskazał, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatnikiem podatku od nieruchomości jest jej posiadacz samoistny, a wykładnia tego przepisu jako fiskalnego i jasnego pod względem językowym nie może być rozszerzająca. Za posiadacza samoistnego może bowiem zostać uznany jedynie taki podmiot, który swym zachowaniem manifestuje zamiar utrzymania się przy władztwie nad rzeczą. Skarżący w okresie objętym obowiązkiem podatkowym nie manifestowali zamiaru utrzymania się przy władztwie nad rzeczą ani nie władali nią jak właściciele. Istota prawa zatrzymania wyraża się bowiem w deklaracji zamiaru wydania rzeczy z chwilą zwrotu nakładów lub ustanowienia stosownego zabezpieczenia na rzecz retencjonisty. W piśmie strony skarżącej wskazano jednocześnie, iż do dnia jego złożenia nie zostało wydane prawomocne orzeczenie w przedmiocie interpretacji art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem mimo uchylenia postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy w dniu [...], interpretacja nie została wydana ponownie. W takiej sytuacji powinna więc znaleźć zastosowanie fikcja prawna sformułowana w art. 14o § 1 O.p., a organy obu instancji winny uznać za wiążące stanowisko skarżących określone we wniosku o interpretację. Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucono, że nie wyjaśnia ona podstaw stanowiska, wedle którego skarżący są podatnikami podatku od nieruchomości, jako posiadający bezumownie nieruchomość w okresie od stycznia do sierpnia 2005 r. i jako posiadacze samoistni w okresie od września do grudnia 2005 r. i że w tym zakresie można jedynie domyślać się motywów jakimi kierowały się organy podatkowe. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie Sąd przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe z dokumentów dotyczących złożonego przez skarżącego wniosku o interpretację przepisów podatkowych z dnia 7 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, nie ma bowiem podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za niezgodną z prawem. Na wstępie należy stwierdzić, że istota sporu dotyczy oceny prawnej prawidłowo ustalonego w postępowaniu podatkowym stanu faktycznego. Odnosząc się zatem do zarzutu strony skarżącej naruszenia prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 336 i 497 kodeksu cywilnego (jak należy wnosić z dalszej treści pisma zarzut ten dotyczy w rzeczywistości treści art. 461 k.c, nie zaś art. 497 k.c.), Sąd uznał, że organy podatkowe dokonały prawidłowej wykładni pojęcia posiadania i posiadania samoistnego. Zgodnie z art. 336 kodeksu cywilnego posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Wobec treści art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, z którego wynika m.in., iż podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne będące posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych oraz posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie jest bez tytułu prawnego, należało po pierwsze poddać sprawdzeniu w toku postępowania podatkowego, czy stan faktyczny sprawy obejmował posiadanie przez skarżących przedmiotowej nieruchomości w czasie gdy była ona własnością Skarbu Państwa (czyli w okresie od stycznia do sierpnia 2005 r.) i czy w tym okresie skarżący mieli do niej tytuł prawny, a po drugie – czy w okresie, gdy nieruchomość stała się własnością osób fizycznych (czyli w okresie od września do grudnia 2005 r.), posiadanie jej przez skarżących miało charakter posiadania samoistnego. Jeżeli bowiem przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Posiadanie nieruchomości jest stanem faktycznym, który w niniejszej sprawie został potwierdzony dowodami zgromadzonymi w postępowaniu przed organem I instancji, a skarżący nie kwestionowali go. Fakt zamieszkania przez skarżących na przedmiotowej nieruchomości oraz prowadzenia na niej działalności gospodarczej przez cały rok 2005 został potwierdzony licznymi dowodami zgromadzonymi w postępowaniu. W czasie gdy nieruchomość stanowiła własność Skarbu Państwa oraz później, gdy stała się własnością małżonków K., charakter jej posiadania przez skarżących nie zmienił się. Przepisy podatkowe w tym zakresie odróżniają obowiązek podatkowy wobec posiadania nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa i będących własnością innych podmiotów przez wskazanie, że do wystąpienia obowiązku podatkowego co nieruchomości Skarbu Państwa wystarczy jej posiadanie, a co do nieruchomości będących własnością innych podmiotów musi to być posiadanie samoistne. Zgodnie bowiem z przytoczonymi w zaskarżonej decyzji przepisami art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84, ze zm.): "Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, 3) użytkownikami wieczystymi gruntów, 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Ponadto w myśl art. 3 ust. 3 tejże ustawy: "Jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym". Uznać więc należy, ze przez cały rok 2005 skarżący byli posiadaczami przedmiotowej nieruchomości, i to posiadaczami samoistnymi, bowiem żaden inny podmiot w tym okresie nie mógł być uznany za posiadacza samoistnego, a więc nie mógł istnieć pomiędzy skarżącymi a osobą trzecią stosunek prawny (umowa) pozwalający na uznanie skarżących za posiadaczy zależnych. Równocześnie jednak, skoro skarżących nie łączył ze Skarbem Państwa (w okresie gdy Skarb Państwa był właścicielem nieruchomości) żaden stosunek prawny pozwalający na uznanie skarżących za posiadaczy mających tytuł prawny do nieruchomości, zakwalifikowanie ich posiadania w okresie od stycznia do sierpnia 2005 r. jako posiadania nieruchomości Skarbu Państwa bez tytułu prawnego (jak to uczyniły organy podatkowe) nie stanowi naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zgłoszonego przez skarżących prawa zatrzymania nieruchomości, stwierdzić należy, że fakt ten nie może zmienić powyższego stwierdzenia, iż posiadanie to miało charakter posiadania samoistnego, spełniało bowiem dwie przesłanki – corpus (władanie rzeczą) i animus (zamiar posiadania rzeczy dla siebie przez czas określony). Nie sprzeciwia się temu prawo zatrzymania, które jest realizowane właśnie poprzez posiadanie rzeczy, z zamiarem jej posiadania dla siebie, który ma miejsce do czasu zwrotu retencjoniście nakładów na rzecz lub zabezpieczenia ich zwrotu. Należy przy tym zauważyć, że w doktrynie dominuje pogląd, iż retencjonistę należy uznawać za posiadacza rzeczy, z tym że prawo zatrzymania jest postrzegane jako władztwo szczególne, bo nieukierunkowane na korzystanie z rzeczy, lecz na zabezpieczenie roszczenia. Zgodnie z poglądem Tadeusza Wiśniewskiego (artykuł w PS.1999.2.27 "Prawo zatrzymania w kodeksie cywilnym", cz. I. Teza nr 7, 18796/7), "zapatrywanie co do konstrukcji posiadania w odniesieniu do władztwa retencjonisty wydaje się trafne przede wszystkim [...] ze względu na jego aspekt podmiotowy. We władztwie tym dostrzegamy przecież dość wyraźnie czynnik wewnętrzny (animus). Jest to zdecydowanie władanie rzeczą cum animo rem sibi habendi niż alieno nomine, jak to jest przy dzierżeniu". Stanowisko to znajduje ponadto potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 listopada 2008 r. (sygn. akt II FSK 1102/07) wydanym w sprawie ze skargi kasacyjnej skarżących od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 26 października 2006 r. sygn. akt I SA/Sz 27/06 w przedmiocie podatku od ww. nieruchomości za rok 2004. Jak wskazano w uzasadnieniu wyroku (wydanego w sprawie tych samych skarżących, na podstawie tego samego stanu faktycznego i prawnego): "Na podstawie i w obszarze przytoczonego unormowania art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. podatnikami są posiadacze, których posiadanie wynika z określonej umowy, z innego tytułu prawnego lub jest bez tytułu prawnego. Połączywszy nie zakwestionowany w skardze kasacyjnej stan faktyczny sprawy, z którego wynika, że skarżący realizowali posiadanie spornej nieruchomości, z argumentacją kasacyjną, że strony wykonywały w ten sposób opisane w art. 461 § 1 k.c. prawo zatrzymania, skonstatować należy, że posiadanie z tytułu zatrzymania również konstytuuje odpowiedzialność podatkową na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., albowiem stanowi wymienione w nim posiadanie z innego (aniżeli umowa) tytułu prawnego. Jeżeli by więc organy podatkowe w sprawie niniejszej ustaliły i oceniły, a Sąd I instancji zaaprobował, że sporne posiadanie wykonywane było z tytułu realizacji prawa zatrzymania, to i tak uzasadniałoby to odpowiedzialność podatkową skarżących na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l.". W przedmiotowej sprawie skarżący, mimo twierdzenia, że wykonują "tylko prawo zatrzymania" w istocie posiadali rzecz jak właściciele. Mimo treści prawa zatrzymania, które nie przewiduje pobierania pożytków z rzeczy, pobierali je, prowadząc działalność gospodarczą na nieruchomości, a zatem posiadali rzecz jako samoistni posiadacze. Należy więc podkreślić, że ustawowa treść prawa zatrzymania nie pokrywała się ze stanem faktycznym w niniejszej sprawie, skarżący bowiem nie sprawowali jedynie pieczy nad zatrzymaną nieruchomością, ale korzystali z niej w pełnym zakresie. W przytoczonych okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy brak więc podstaw do przyjęcia – jak uważają skarżący - że doszło do ukształtowania stosunku dzierżenia pomiędzy skarżącymi a właścicielami nieruchomości. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 14o § 1 O.p., należy stwierdzić, że zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 1590), która wprawdzie weszła w życie w dniu 1 stycznia 2007 r., jednak przepisy Rozdziału 1a dotyczące interpretacji przepisów prawa podatkowego weszły w życie z dniem 1 lipca 2007 r. - wnioski o wydanie pisemnych interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnych sprawach wniesione przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej podlegają rozpatrzeniu na podstawie przepisów ustawy zmienianej, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie przepisów ustawy zmieniającej, a skutki prawne związane z wydaniem (na podstawie przepisów ustawy nowelizowanej, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej) pisemnych interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnych sprawach ocenia się wedle przepisów ustawy zmienianej, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej. Zatem, w myśl tego przepisu, w przedmiotowej sprawie zastosowanie miałby art. 14b § 3 O.p. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2007 r., zgodnie z którym, "w przypadku nie wydania przez organ postanowienia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 14a § 1, uznaje się, że organ ten jest związany stanowiskiem podatnika, płatnika lub inkasenta zawartym we wniosku". Z akt administracyjnych sprawy oraz z przeprowadzonych na rozprawie dowodów z dokumentów wynika, że wniosek skarżącego z dnia 7 listopada 2006 r. o wydanie interpretacji przepisów art. 2 u.p.o.l. został wniesiony do Ministra Finansów w dniu 9 listopada 2006 r., po czym przy piśmie Ministerstwa Finansów z 10 listopada 2006 r. został przekazany do rozpatrzenia Burmistrzowi Miasta i Gminy zgodnie z właściwością. Pismo to wpłynęło do organu podatkowego 16 listopada 2006 r. Postanowieniem z [...] organ podatkowy wydał indywidualną interpretację, która została doręczona skarżącemu [...] – a więc przed upływem 3 miesięcy od otrzymania wniosku przez organ. Nie doszło zatem do sytuacji określonej w ww. art. 14b § 3 O.p. Uchylenie tego postanowienia decyzją SKO z [...] nie mogło już wywołać skutków opisanych w tym przepisie, bowiem w tym czasie toczyło się już postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2005, wszczęte postanowieniem organu I instancji z dnia [...], doręczone skarżącemu w dniu [...]. W takiej sytuacji – w myśl art. 14a § 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku o interpretację – nie mogła już być wydana wnioskowana interpretacja przepisów podatkowych. Nie znajdując zatem podstaw do stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd orzekł o oddaleniu skargi.