I SA/Sz 514/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędzia NSA Krystyna Zaremba, Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.- Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta W. z 6 lutego 2007r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2007r. ustalonego wobec J. J. D. i J. E. D. za budynki związane z działalnością gospodarczą oraz za grunty związane z działalnością gospodarczą położone w W. przy ul. K [...]. Decyzja organu podatkowego pierwszej instancji została zakwestionowana przez J. D., który w odwołaniu podniósł, że prowadzi działalność gospodarczą jedynie na powierzchni 140 m2, a nie na 364,53 m2 . Z zakupionej nieruchomości, w której niegdyś była prowadzona lecznica dla zwierząt wykorzystuje tylko pomieszczenia biurowe, ambulatorium, apteki, korytarz, poczekalnię, pomieszczenia sanitarne oraz kotłownię a na powierzchni 50,60 m2 prowadzi quasi azyl dla zwierząt na rzecz miasta za bardzo niską opłatę. J. D. zarzucił też organowi pierwszej instancji, że w decyzji nie oznaczono drugiej strony postępowania czyli J. D., co pozbawiło ją przysługujących uprawnień, a także nie uwzględniono jego informacji o tym, że jego żona J. D. zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy stwierdzając, że argumenty odwołania nie mogą być uwzględnione bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zarzut pominięcia drugiego podatnika jakim jest J. D. nie potwierdza się bowiem w decyzji wyraźnie wskazano dwa nazwiska, a tym samym nieuzasadniony jest zarzut pozbawienia uprawnień J. E. D. Kolegium odpowiedziało też na zarzut pominięcia faktu, iż J. E. D. zaprzestała prowadzenia działalności, wskazując iż fakt ten jest bez znaczenia dla stawki podatkowej bowiem nadal prowadzona jest działalność przez J. D. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego powierzchni budynków związanych z działalnością gospodarczą Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że Burmistrz W. prawidłowo opodatkował całą powierzchnię części użytkowej budynku najwyższą stawką, gdyż prawidłowo ustalił, że część użytkowa budynku po byłej lecznicy dla zwierząt, kupiona przez małż. D., w całości związana jest z działalnością gospodarczą ponieważ jeden ze współwłaścicieli jest przedsiębiorcą. Stosownie bowiem do art. 1a pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, stanowiącego, że użyte w ustawie określenie oznaczają:... 3) grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, także gruntów, o których mowa w art. 5 ust.1 pkt 1 lit. "b", chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych", wystarczy że nieruchomość jest w posiadaniu przedsiębiorcy aby z mocy prawa wystąpił związek tej nieruchomości z działalnością gospodarczą. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący J. D. wskazując na art. 2 ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006r. Nr 121, poz. 844) stwierdził, że na podstawie tego przepisu opodatkowania podlegają zarówno budowle jak i ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącego już sama wykładnia językowa wskazuje, że opodatkowaniu podlegają zarówno budowle jak i ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez co należy rozumieć, że chodzi tu o części budynku stricte związane z prowadzeniem działalności gospodarczej a nie części budynku przeznaczone do prowadzenia takiej działalności, w której faktycznie działalność taka nie jest prowadzona jak w przypadku skarżącego. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 2 ust.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty, 2) budynki lub ich części 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z wywodów skargi wyraźnie wynika, że skarżący pojęcie "budynki" i podjęcie"budowle" traktuje jako pojęcie tożsame. Tymczasem stosownie do art. 1a ust.1 omawianej ustawy użyte w ustawie określenie budynek oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Natomiast "budowla" to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z przywołanego na wstępie przepisu art. 2 ust.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika że tylko w odniesieniu do budowli stanowi on o opodatkowaniu budowli w całości albo tylko w takiej części która jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zapisu takiego nie zawiera art. 2 ust.1 w odniesieniu do budynku. Skarżący nie jest posiadaczem budowli lecz budynku, zatem zapis zawarty w art. 2 ust.1 pkt 3 stanowiący, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają takie obiekty budowlane jak budowle w części związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej nie dotyczy skarżącego. Skarga okazała się nieuzasadniona bowiem wskazany przez skarżącego przepis nie ma zastosowania do stanu faktycznego niniejszej sprawy i z tej przyczyny skarga na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) podlega oddaleniu.