I SA/Sz 515/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 września 2018 r. sprawy ze skargi A.C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 23 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia 18 kwietnia 2018 r. znak [...] 2. uchyla postanowienie P. S.A. z dnia 21 grudnia 2017 r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie P. S.A. z dnia 23 września 2016 r. nr [...] 3. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego A. C. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowieniem z dnia 23 maja 2018 r. nr [...] ([...]) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia 18 kwietnia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec A. C. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 16 listopada 2015 r. wystawionego przez [...] [...] S.A., Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej. Powyższe postanowienia wydano w następującym stanie faktycznym sprawy. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. (organ egzekucyjny) prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec A. C. (dalej: "Strona" lub "Skarżący"), na podstawie tytułu wykonawczego nr jw. z dnia 16 listopada 2015 r. obejmującego zaległości z tytułu opłaty abonamentowej rtv za okres od stycznia 2010 r. do sierpnia 2015 r. Odpis ww. tytułu wykonawczego doręczono Stronie w dniu 21 marca 2016 r. Pismem z dnia 21 marca 2016 r. Strona wniosła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego powołując się na nieistnienie obowiązku w związku z niedochowaniem obowiązku wynikającego z rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r., tj. niedoręczeniem zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru abonenta, co doprowadziło, zdaniem Strony, do utraty ważności dotychczasowego dowodu zarejestrowania odbiornika tj. (zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; Dz.U.2018.1314 j.t. ze zm.; dalej: u.p.e.a), brak wymagalności egzekwowanego obowiązku (zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a), brak uprzedniego doręczenia upomnienia (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a), niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a). Postanowieniem z dnia 23 września 2016 r. znak [...] ŁD[...] Wierzyciel uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Następnie Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej [...] postanowieniem znak: [...] [...] z dnia 21 grudnia 2017 r., utrzymał w mocy ww. postanowienie. Pismem z dnia 18 kwietnia 2018 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. zwrócił się do wierzyciela z prośbą o przesłanie dokumentu potwierdzającego nadanie Stronie indywidualnego numeru identyfikacyjnego wskazanego w ww. postanowieniach wierzyciela z dnia 21 grudnia 2017 r. Pismo pozostawiono bez odpowiedzi. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. uznając ostateczne stanowisko wierzyciela za wiążące, postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2018 r., znak jw. uznał zarzuty dotyczące nieistnienia obowiązku, braku wymagalności, braku uprzedniego doręczenia upomnienia oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. za nieuzasadnione. W zażaleniu z dnia 30 kwietnia 2018 r. Strona ponownie wskazała, że nie otrzymała zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru abonenta, przy czym wskazała że ciężar udowodnienia tego faktu spoczywa na [...]. Zawnioskowała o umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia 23 maja 2018 r. o nr jw. utrzymał w mocy ww. postanowienie organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny w sprawie i wskazał na treść art. 18, art. 33 § 1 i 4 , art. 34 u.p.e.a. oraz art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2017.1257 j.t. ze zm.; dalej: "k.p.a."). Organ odwoławczy podkreślił dalej, iż będąc związany stanowiskiem wierzyciela, nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów i merytorycznego badania stanowiska wierzyciela. Skoro wierzyciel ostatecznie uznał, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym istnieje i jest wymagalny, to wykluczona jest ponowna merytoryczna ocena zarzutów Strony, jakie były istotą rozważań w postępowaniu dotyczącym stanowiska wierzyciela. Dalej w postanowieniu wskazano, że istotne w sprawie jest to, że wierzyciel w ostatecznym postanowieniu z dnia 21 grudnia 2017 r. wskazał, że Strona dokonała rejestracji odbiorników rtv, a także została powiadomiona o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, bowiem zawiadomienie zostało przesłane Stronie w dniu 24 lipca 2008 r. Dowodem tego jest duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkowników odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych z dnia 24 lipca 2008 r., które zostały Stronie przekazane wraz z ww. postanowieniem z dnia 23 września 2016 r. Dalej wskazano, że wierzyciel podniósł, iż obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych i uiszczaniem opłat za użytkowanie mają swoje źródło w przepisach ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, a także rozporządzeniu Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, przytaczając treść ar. 2 ust. 1, art. 5 ust. 1 ustawy abonamentowej oraz § 5 ust. 2 rozporządzenia. Organ odwoławczy wskazał, że wierzyciel w swoim stanowisku stwierdził, że nie zaistniały w sprawie żadne z okoliczności świadczące o braku wymagalności obowiązku zgodnie z treścią art. 33 pkt 2 u.p.e.a. Odnosząc się natomiast do zarzutu braku uprzedniego doręczenia upomnienia wierzyciel wskazał, że [...] S.A. skierowała do Strony upomnienie nr UP Z [...]/2015 wzywające do dobrowolnego uregulowania należności, które zostało doręczone Stronie w dniu 2 września 2015 r., co potwierdza kserokopia potwierdzenia odbioru załączona do postanowienia z dnia 23 września 2016 r. oraz tytuł wykonawczy. Niezależnie od powyższego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyraził stanowisko, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym o nr jw. nie istnieje, wskazując, że pismo organu egzekucyjnego do wierzyciela z prośbą o przesłanie dokumentu potwierdzającego nadanie Stronie indywidualnego numeru identyfikacyjnego zostało pozostawione bez odpowiedzi. W niniejszej sprawie na podstawie przedstawionych dokumentów nie sposób jednoznacznie przyjąć, że wierzyciel wykonał względem zobowiązanego obowiązek informacyjny określony w § 5 ust. 2 rozporządzenia. Końcowo, organ odwoławczy stwierdził, że tytuł wykonawczy o nr jw. został wystawiony prawidłowo i odpowiada kryteriom określonym w art. 27 u.p.e.a. uznając zarzuty Strony w tym zakresie za niezasadne. Strona zaskarżyła ww. postanowienie skargą wniesioną do tutejszego Sądu wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji , mając na względzie m.in. pogląd wyrażony przez organ II instancji w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z którym obowiązek objęty ww. tytułem wykonawczym nie istnieje. Zaskarżonemu postanowieniu Strona zarzuciła: - naruszenie przepisów art. 10 § 1 K.p.a., polegające na braku zapewnienia Skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu dotyczące sprawy odmowy wydania przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Dział Abonamentu [...] S.A., uwierzytelnionych odpisów lub kopii dokumentów, o których mowa w rozdziale III pkt 1 skargi; - naruszenie przepisów art. 65 § 1 K.p.a. polegające na uznaniu, że organ egzekucyjny jest niewłaściwy w sprawie wydania przez wierzyciela uwierzytelnionych odpisów lub kopii dokumentów, o których mowa w rozdziale III pkt 1 skargi; - naruszenie przepisu art. 34 § 4 u.p.e.a., odnośnie braku wydania postanowienia o umorzeniu postępowania w przypadku stwierdzenia zarzutów za uzasadnione, w związku z nieistnieniem obowiązku (Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S., w postanowieniu z dnia 23 maja 2018r. wyraził pogląd, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym nr [...] nie istnieje), o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a.; - błędne uznanie stanowiska wierzyciela o nieuznaniu zarzutu o nieistnieniu obowiązku, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., w sytuacji braku zawiadomienia Skarżącego o nadaniu numeru identyfikacyjnego poświadczającego posiadanie odbiornika, co oznacza, że kwota abonamentu nie jest wymagalna. W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżący wskazał argumenty na ich poparcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie Sąd wskazuje, że stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 j.t.; dalej: "p.p.s.a"), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty w ocenie sądu są podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego jego wydanie postanowienia organu I instancji. Uchybienie w stwierdzonym zakresie oznaczało także konieczność uchylenia postanowień [...], gdyż albowiem [...] jako wierzyciel w sposób niepoddający się kontroli Sądu oceniła zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku, jego wymagalności, braku uprzedniego doręczenia upomnienia jak i prawidłowości tytułu wykonawczego. Należy zauważyć, że stanowisko wierzyciela - [...], jest dla organu egzekucyjnego wiążące a zatem organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie podstaw do uwzględnienia zarzutów i do podważenia w tym trybie stanowiska wierzyciela. Tym samym aby obecnie dokonać ustaleń faktycznych należy wzruszyć zaskarżone postanowienia wydane przez organ egzekucyjny. Zdaniem Sądu [...] nie dokonała znajdujących potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy ustaleń faktycznych w zakresie tego, czy istniał wymagalny obowiązek podlegający przedmiotowej egzekucji oraz czy Skarżącemu doręczono upomnienie o właściwej treści, co uniemożliwia również sądową ocenę prawidłowości wystawionego tytułu wykonawczego. Stosownie do treści art. art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje, w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu tytułu wykonawczego, prawo do zgłoszenia organowi egzekucyjnemu zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Skarżący zgłosił zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1, 2, 7 i 10 u.p.e.a. Stosownie do art. 34 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące (§ 1). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (§ 4). W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny nie był wierzycielem, a więc stosownie do treści wyżej wskazanych przepisów był zobowiązany do uzyskania stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów i był tym stanowiskiem związany. Jak wskazano już wcześniej, wierzyciel uznał zgłoszone przez Skarżącego zarzuty za niezasadne. Dokonana przez wierzyciela ocena, jako wiążąca, stała się podstawą do wydania przez organ egzekucyjny postanowienia o niezasadności zarzutów, a następnie postanowienia organu odwoławczego, utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji. W miejscu tym należy wskazać, że o ile stanowisko wierzyciela determinowało treść rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego oraz organu II instancji, to Sąd, rozpoznając skargę na postanowienie tego organu, musi dokonać samodzielnej oceny zgłoszonych przez Skarżącego zarzutów, a więc zbadać, czy wierzyciel prawidłowo uznał, że będące przedmiotem postępowania egzekucyjnego zobowiązanie istniało i było wymagalne, upomnienie o prawidłowej treści zostało Skarżącemu skutecznie doręczone oraz w jakim terminie, czy podawało się egzekucji administracyjnej, czy tytuł wykonawczy spełniał wymogi przewidziane przepisami prawa a następnie przejść do oceny prawidłowości rozstrzygnięć organów egzekucyjnych. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012 r., II GSK 1490/10, Lex nr 1113723; wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r., II FSK 1904/09, Lex nr 992243; wyrok NSA z dnia 28 października 2008 r., II FSK 1006/07, Lex nr 515958; wyrok NSA z dnia 4 lutego 2011 r., II GSK 216/10, Lex nr 992340; postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2011r., Lex nr 952777; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2009 r., II FSK 466/08, Lex nr 549018, wyrok NSA z dnia 17 września 2014 r., II GSK 1140/13; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2015 r., I SA/Gl 1274/14, Lex nr 1643312). Wyjaśnić należy, że podstawy wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne są w stosunku do siebie niekonkurencyjne, tzn. nie mogą być stosowane zamiennie, ponieważ każdy z nich ma na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości toczącego się postępowania egzekucyjnego. W niniejszej sprawie Skarżący nie wskazał jakichkolwiek okoliczności uzasadniających stwierdzenie niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., kwestionując jednocześnie istnienie egzekwowanego obowiązku i jego wymagalność oraz brak uprzedniego doręczenia właściwego upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Uprawnienia [...].A. do wystawiania tytułów wykonawczych i egzekwowania realizacji obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych, wynikają wprost z przepisu art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (DZ.U.2014.1204 j.t. ze zm.; dalej: "u.o.a."), a zatem opierają się na ustawowo sformułowanym obowiązku prowadzenia przez Pocztę [...] S.A. egzekucji. Również Trybunał Konstytucyjny, w uzasadnieniu wyroku z 16 marca 2010 r., K 24/08 (opubl. OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22), stwierdził, że mimo, iż obowiązek uiszczania abonamentu nie należy do zakresu administracji rządowej, przepis art. 3 u.p.e.a. nie stanowi przeszkody prowadzenia egzekucji administracyjnej opłat abonamentowych. [...] S.A. jest wierzycielem i egzekucja nieuiszczonego abonamentu jest prawnie możliwa, gdyż ustawa o opłatach abonamentowych z dnia 21 kwietnia 2005 r., jako lex specialis ma pierwszeństwo przed przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. [...] S.A. nie ustala wysokości należności z tytułu niezapłaconego abonamentu, bo wysokość ta i obowiązek zapłaty wynikają wprost z przepisów ustawy. Odnosząc się do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. wskazać należy, odwołując się do przepisów u.o.a., które mają znaczenie dla oceny merytorycznej podniesionego w skardze zarzutu nieistnienia zobowiązania, że stosownie do treści art. 2 ust. 1 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Z kolei, jak stanowi art. 5 ust. 1 u.o.a., odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe. Po zarejestrowaniu odbiornika rtv uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej) – (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., K 24/08 (pkt 3.3.4. uzasadnienia). Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika, kiedy doszło do zarejestrowania odbiornika rtv na nazwisko Skarżącego, a zatem sąd nie może zweryfikować tej okoliczności. Wierzyciel wskazał tylko, powołując się na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wyrażone w wyroku z dnia 15 października 2014 r., I SA/Gl 697/14, że "zarejestrowanie odbiornika pod rządami którejkolwiek z wymienionych ustaw, bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym". W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu na okoliczność wydania Skarżącemu książeczki opłat rtv stanowiącej dowód zarejestrowania odbiornika. Ponadto Sąd zauważa, że zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. jeżeli w chwili wejścia w życie powyższego rozporządzenia (a więc w grudniu 2007 r.) Skarżący była zarejestrowanym abonentem telewizyjnym, to w nieprzekraczalnym terminie następnych 12 miesięcy operator publiczny musiał nadać Skarżącemu indywidulany numer identyfikacyjny i zawiadomić go o tym pisemnie. Z upływem tego terminu dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej przestawały stanowić dowód zarejestrowania odbiornika (§ 5 ust. 1 rozporządzenia). W § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z 2007 r. wskazano, że dowodem zarejestrowania odbiorników (z zastrzeżeniem § 5 przytoczonego powyżej) jest: 1) wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 2, lub 2) zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 4. Z akt sprawy przedstawionych Sądowi nie wynika, ani że Skarżącemu został nadany ww. indywidualny numer identyfikacyjny, ani że Skarżący został o takim fakcie powiadomiony. Sąd zauważa co prawda, że choć wierzyciel powołuje taki fakt, wskazując na załącznik do swojego postanowienia z 23 września 2016 r. oraz fakt nadania Skarżącemu ww. numeru i powiadomienia o tym Skarżącego pismem z dnia 24 lipca 2008 r. to jednakże w aktach sprawy brak jakichkolwiek dokumentów potwierdzających te okoliczności. Sąd podkreśla również, że wierzyciel pomimo prośby organu I instancji o przesłanie dokumentu potwierdzającego nadanie Skarżącemu ww. indywidualnego numeru identyfikacyjnego dokumentu takiego nie przedłożył. Zdaniem Sądu jednak, skoro obowiązek wnoszenia opłat został powiązany z obowiązkiem rejestracji – to rolą wierzyciela jest wykazanie tego faktu w sposób nie budzący wątpliwości. Dopiero zatem w sytuacji, gdy Sąd będzie miał możliwość zweryfikowania, że wierzyciel dysponuje takimi dowodami, możliwe będzie wypowiedzenie w kwestii prawidłowości jego stanowiska. Odnosząc się z kolei do zarzutu braku uprzedniego doręczenia Skarżącemu upomnienia, podobnie jak w przypadku zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., Sąd wskazuje, że z przedstawionych Sądowi akt sprawy wynikają jedynie oświadczenia wierzyciela o doręczeniu Skarżącemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. jednakże w aktach sprawy brak jest takiego dokumentu jak i dowodu jego doręczenia Skarżącemu. Wobec podnoszenia przez Skarżącego zarzutu na podstawie art. 33 pkt 7) u.p.e.a., Sąd będzie miał możliwość zweryfikowania stanowiska organów jak i Skarżącego w tym zakresie dopiero dysponując dowodami na jego potwierdzenie. Wobec powyższych okoliczności Sąd uznał za przedwczesne odnoszenie się do pozostałych zarzutów podnoszonych przez Skarżącego, tj. zarzutu braku wymagalności obowiązku jak i prawidłowości tytułu wykonawczego, które determinuje istnienie i zakres obowiązku. Również za przedwczesne Sąd uznał odnoszenie się do zarzutów skargi w pozostałym zakresie. Z uwagi na to, że organ egzekucyjny z mocy art. 34 § 1 u.p.e.a. jest związany stanowiskiem wierzyciela w zakresie podniesionych zarzutów, a stanowisko to mogło zostać skontrolowane przez sąd dopiero na etapie skargi na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych – wyrażone przez wierzyciela stanowisko - na podstawie art. 135 P.p.s.a. należało uchylić w obu instancjach. W przeciwnym razie organ egzekucyjny, pomimo wskazanych wątpliwości i nieprawidłowości nie mógłby ich wyjaśnić i naprawić w toku swojego postępowania, a tym samym nie byłby uprawniony do podważenia stanowiska wierzyciela. Z tego też względu konieczne było wyeliminowanie tych postanowień, gdyż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Z tych powodów Sąd uznał również, że konieczne jest uchylenie postanowień organów egzekucyjnych obu instancji, które swe rozstrzygnięcia oparły na niepełnym materiale dowodowym, a zatem z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., mających zastosowanie na mocy art. 18 u.p.e.a., choć – jak wskazały same organy - zobligowane zostały do tego związaniem wynikającym z art. 34 § 1 u.p.e.a. W dalszym postępowaniu organy załączą do akt sprawy dokumenty przywołane w stanowisku wierzyciela, w tym w szczególności: dokumenty z których wynika fakt rejestracji przez Skarżącego odbiornika rtv m.in. wniosek o zarejestrowanie odbiornika rtv na nazwisko Skarżącego, dokument potwierdzający nadanie Skarżącemu ww. indywidualnego numeru, dokument upomnienia jak i dowód jego doręczenia Skarżącemu, co umożliwi Sądowi wypowiedzenie się, co do trafności podjętego ponownie rozstrzygnięcia organów egzekucyjnych, a także zasadności i zgodności z prawem stanowiska wierzyciela. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. W tym zakresie należało zwrócić Skarżącemu wpis od skargi w kwocie [...]zł. Podstawę rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym stanowił art. 119 pkt 3 P.p.s.a.