I SA/Sz 516/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska,, Sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 września 2015 r. sprawy ze skargi R. O. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą U.R.O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 16 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę. R. O. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą "U.T." R. O. z siedzibą w K. [...] Ś., w dniu 15 września 2010 roku zakupiła na terytorium D. od G. [...], [...] G. za kwotę [...] - samochód marki [...] o numerze nadwozia [...], roku produkcji [...] i pojemności silnika [...] cm3, co potwierdza wystawiona w tym dniu przez sprzedawcę faktura numer: [...]. Następnie pojazd został wprowadzony na terytorium kraju i w dniu 7 października 2010 roku, sprzedany firmie [...] P.P.H.U. S. J., [...] C., ul. [...], co zostało potwierdzone fakturą VAT [..] Nr [...]. W dniu 25 października 2010 roku, samochód został po raz pierwszy sprzedany F.S. – T. "[...]" M. A. z siedzibą w Ś. przy ulicy [...]. W dniu 6 grudnia 2010 roku pojazd został poddany badaniu technicznemu w uprawnionej stacji diagnostycznej w Ś., na dowód czego wydane zostało zaświadczenie Nr [...], w którym uprawniony diagnosta określił rodzaj pojazdu jako samochód ciężarowy. W dniu 7 grudnia 2010 roku, ówczesny właściciel pojazdu, tj. F. S.-T. "[...]" M. A., złożyła w Starostwie Powiatowym w Ś. wniosek o rejestrację w/w pojazdu - jako ciężarowego, załączając m.in.: - fakturę VAT [...] nr: [...] z dnia 21 października 2010 roku, wystawioną przez "[...]" P.P.H.U. S.J.z siedzibą w C., - d. dowód rejestracyjny pojazdu nr [...] cz. I wraz z jego tłumaczeniem na język polski, - oświadczenie z dnia 7 października 2010 roku, złożone przez R. O., - zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów w Ś. z dnia 6 grudnia 2010 roku wraz z "dokumentem identyfikacyjnym pojazdu" stanowiącym załącznik do w/w zaświadczenia, - zaświadczenie VAT-25 nr [...] z dnia 18 października 2010 roku wydane przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K.. W dniu 14 grudnia 2010 roku, Starosta Powiatowy w Ś. wydał decyzję o rejestracji pojazdu. Dokonując ustaleń w sprawie, Naczelnik Urzędu Celnego w K. wystąpił pismem z dnia 26 lutego 2014 roku do dystrybutora pojazdów marki V. G. Polska Sp. z o.o., z zapytaniem - czy pojazdy wskazane w tym piśmie ( m. in. o pojeździe z numerem nadwozia [...]) opuściły zakład produkcyjny jako osobowe, czy też ciężarowe. Z odpowiedzi udzielonej Naczelnikowi Urzędu Celnego w K. wynikało, że przedmiotowy pojazd został wyprodukowany jako samochód osobowy z nadwoziem typu kombi z 5 drzwiami (po dwoje drzwi na każdym boku oraz drzwi tylne do przestrzeni bagażowej) z pełnym przeszkleniem. Posiadał 5 stałych miejsc do siedzenia. Nie posiadał przegrody stałej i miał jednolicie tapicerowane wnętrze. Ponadto, Naczelnik Urzędu Celnego w K. ustalił wykorzystując systemy informatyczne: Info-Ekspert i EurotaxGlas's, że przedmiotowy pojazd, to samochód osobowy (terenowy) o nadwoziu typu kombi, 5 drzwiowy, 5 osobowy z dzielonymi siedzeniami tylnymi, standardowo wyposażony przez producenta między innymi: w system p/poślizgowy przy przyśpieszaniu (ASR) i system elektronicznej kontroli toru jazdy (ESP). Posiadał szyby przednie i tylne regulowane elektrycznie oraz komputer pokładowy, podgrzewane lusterka zewnętrzne (regulowane i składane elektrycznie), zagłówki foteli przednich i tylnych, a także zamek centralny zdalnie sterowany. Tapicerka w pojeździe była tekstylna. Ponadto, w dniu 13 lutego 2014 roku do organu podatkowego I instancji wpłynęło pismo Naczelnika Urzędu Celnego w P. (z dnia 7 lutego 2014 roku), za którym przekazano kopie dokumentów związanych z rejestracją przedmiotowego pojazdu jako samochodu osobowego. W toku czynności sprawdzających, Naczelnik Urzędu Celnego w K. pismem z dnia 26 lutego 2014 roku, zwrócił się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. o przesłanie dokumentów złożonych temu organowi, na podstawie których wydane zostało Stronie w dniu 18 października 2010 roku, zaświadczenie VAT-25 nr [...]. Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2014 roku, Naczelnik Urzędu Celnego w K., wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki [...] o numerze nadwozia [...], roku produkcji [...] i pojemności silnika [...] cm3. Następnie, decyzją nr [...] z dnia [...] roku, Naczelnik Urzędu Celnego w K. określił R.O. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "U. T." R. O. z siedzibą w K., zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w kwocie [...] zł, z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu. Organ podatkowy I instancji wskazał na te dowody, które skutkowały uznaniem nabytego przez Stronę samochodu za samochód osobowy, definiowany w ten sposób na gruncie przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym. W szczególności powołał się na informację uzyskaną od V. G. Polska Sp. z o.o., z siedzibą w P. przy ulicy [...], oceniając ją w kontekście zasad klasyfikacji pojazdów do odpowiedniego kodu Nomenklatury Scalonej (CN). Organ pierwszoinstancyjny uznał, że przemieszczenie na terytorium kraju nastąpiło w dniu 6 grudnia 2010 roku, tj. w dniu badania technicznego w kraju. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Strona pismem z dnia 28 listopada 2014 roku wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w S., zarzucając Naczelnikowi Urzędu Celnego w K. naruszenie: - art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym, poprzez uznanie, iż po stronie podatnika powstał obowiązek zapłaty podatku akcyzowego, mimo, iż przedmiot opodatkowania nie był samochodem osobowym, - art. 3 ust 1 ustawy o podatku akcyzowym, poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie Nomenklatury Scalone (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 roku w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, - art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych, w szczególności interpretację okoliczności faktycznych w sposób sprzeczny z ustaleniami poczynionymi dotychczas przez inne organy państwa, w tym urząd skarbowy, - art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez pominięcie dowodów przeciwnych, pozwalających na zakwalifikowanie przedmiotowego pojazdu jako pojazdu ciężarowego. Uzasadniając odwołanie Strona wskazała, że zakupiony przez nią w D. = pojazd był w chwili nabycia samochodem ciężarowym, co wynikało z dokumentów rejestracyjnych pojazdu, badania technicznego przeprowadzonego na terytorium kraju jak również z jego konstrukcji. Nadto podniosła, że żaden z przepisów prawa nie wyklucza uprawnienia nabywcy pojazdu do dokonywania w nim zmian konstrukcyjnych. Odwołująca powołała się przy tym na interpretację indywidualną nr [...], która - jej zdaniem - dotyczyła identycznego z niniejszą sprawą stanu faktycznego. W konsekwencji Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] roku w całości. Dyrektor Izy Celnej w S., po analizie akt sprawy decyzją z dnia [...] r., nr [...] uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] w całości i określił R. O. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą "U. T." R. O. z siedzibą w K , [...] Ś., zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w kwocie [...] zł, z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki [...] o numerze nadwozia [...], roku produkcji [...], pojemności silnika [...] cm3. Uzasadniając swoje stanowisko podjęte w sprawie organ odwoławczy wskazał, iż aktem prawnym regulującym materię podatku akcyzowego w sytuacji będącej przedmiotem niniejszej sprawy jest ustawa z dnia z dnia 6 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 roku, Nr 3, poz. 11 ze zm., zw. zw. dalej: u.p.a.). Powołując treść przepisów tej ustawy, wskazał co podlega opodatkowaniu akcyzą, co to jest nabycie wewnątrzwspólnotowe, kto jest podatnikiem podatku akcyzowego oraz kiedy powstaje obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Jak wskazał organ odwoławczy, z akt niniejszej sprawy wynika, że R. O. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą "U.T." R. O. z siedzibą w K, dokonała na terytorium państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej (D.) zakupu, samochodu marki [...] o numerze nadwozia [...], roku produkcji [...] i pojemności silnika [...] cm3. Potwierdzeniem dokonanej transakcji była faktura ( nr [...]) z dnia 15 września 2010 roku, z ceną w niej wskazaną w wysokości [...]. Następnie, samochód ten został wprowadzony na terytorium kraju i w dniu 7 października 2010 roku, sprzedany firmie [...] P.P.H.U. S.J., [...] C., ul. [...]. Organ odwoławczy nie dał wiary wyjaśnieniom Strony zawartym w piśmie z dnia 18 września 2014 roku, że przemieszczenie ww. samochodu na terytorium kraju nastąpiło w dniu 9 września 2008 roku, gdyż z oczywistych względów (data nabycia w D. - 15 września 2010 roku), data ta nie mogła być prawdziwa. Dyrektor Izby Celnej w S. uznał zatem, że do przemieszczenia pojazdu z terytorium D. na terytorium kraju doszło w okresie pomiędzy 15 września 2010 roku, a 7 października 2010 roku. Niewątpliwe w dniu 7 października 2010 roku samochód znajdował się na terytorium kraju, gdyż w tym dniu doszło do transakcji kupna-sprzedaży, a nabywcą pojazdu była firma [...] P.P.H.U. S. J., [...] C., ul. [...]. Organ odwoławczy przyjął zatem, że w tym dniu powstał obowiązek podatkowy w akcyzie. Następnie wskazał, że w celu ustalenia, czy nabyty przez Stronę w/w samochód marki [...] stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem akcyzowym konieczne jest wykazanie, czy spełnia on definicję samochodu osobowego zawartą w art. 100 ust. 4 u.p.a. Powołując treść przepisów ustawy o podatku akcyzowym wskazał, iż do celów poboru akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.). Ustanowiona na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987r. Nomenklatura Scalona (CN) oparta jest na Zharmonizowanym Systemie Oznaczania i Kodowania Towarów (HS). Nomenklatura Scalona zawarta jest w załączniku I do ww. rozporządzenia Rady (EWG) i każdego roku podlega aktualizacji. W chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego pojazdu obowiązywała Nomenklatura Scalona w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia Komisji (WE) nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 roku, zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 roku w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE.L 2009 Nr 287, str. 1 ze zmianami). Ponadto jednolitej interpretacji nomenklatury taryfowej służą noty wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (HS) oraz noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej (CN). Wyjaśniając co należy do pozycji objętych kodem CN 8703 i 8704 zgodnie z notami wyjaśniającymi do Nomenklatury Scalonej, Organ odwoławczy wskazał, iż z samego opisu pozycji 8703 wynika, że określenie "przeznaczone zasadniczo do przewozu osób" nie może być interpretowane w ten sposób, że pojazd kwalifikowany do podpozycji 8703 służy wyłącznie przewożeniu osób. Pojazdy z pozycji 8703 mogą być także wykorzystywane do przewożenia towarów, co wynika z końcowej części opisu kodu 8703 "włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi)". Różnica między przeznaczeniem pojazdu klasyfikowanego do pozycji 8703 i 8704 polega na tym, że pojazdy samochodowe w tej ostatniej pozycji służą wyłącznie do transportu towarowego. Przy tej pozycji nie ma mowy o tym, że pojazdy te służą również do przewozu osób. Jak wskazał organ odwoławczy, rozstrzygnięcie tego czy dany samochód przeznaczony jest zasadniczo do przewozu osób, czy też do przewozu towarów, winno zatem opierać się na jego cechach konstrukcyjnych, a więc przesłankach obiektywnych, tj. wyglądu i ogółu cech, a nie na deklarowanym przez użytkownika sposobie wykorzystywania lub na podstawie przepisów o rejestracji pojazdów. Producent wyposażając samochód w punkty kotwienia tylnych siedzeń i pasów bezpieczeństwa, miejsca montażu uchwytów górnych dla pasażerów, projektując go w karoserii pięciodrzwiowej w pełni przeszklonej z możliwością otwierania szyb w drzwiach tylnych, a nadto nie montując stałej przegrody za przednim rzędem siedzeń - nadaje mu zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Oczywiście producent nie wyklucza wykorzystania samochodu w sposób odbiegający od jego zasadniczego przeznaczenia i dlatego umożliwia wymontowanie tylnej kanapy, zablokowanie mechanizmu otwierania szyb w drzwiach tylnych, zamontowanie kraty (przegrody) za siedzeniami przednimi czy montaż blaszanej lub drewnianej podłogi. Zabiegi takie znajdują następnie swoje odzwierciedlenie w typie homologacji, co jednak nie znajduje przełożenia na sposób klasyfikacji pojazdu wg kodu CN, który zdeterminowany jest cechami projektowymi, wskazującymi na przeznaczenie zasadnicze. Odwołanie się do cech projektowych ma swoje uzasadnienie w aspekcie trwałości klasyfikacji. W niniejszej sprawie organ I instancji, uzyskał od dystrybutora samochodów V. G. Polska Sp. z o.o., z siedzibą w P. informację, że pojazd marki [...] o numerze nadwozia [...], został wyprodukowany jako samochód osobowy z nadwoziem typu kombi. Przedmiotowy pojazd posiadał: - 5 stałych miejsc do siedzenia, - ilość drzwi — 5 z pełnym przeszkleniem (po 2 drzwi na każdym boku oraz drzwi tylne do przestrzeni bagażowej), - nie posiadał przegrody stałej pomiędzy przestrzenią dla kierowcy a przestrzenią tylną, - posiadał jednolicie tapicerowane wnętrze. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w S., zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym informacja od przedstawiciela V. G. Polska Sp. z o.o. z siedzibą w P., wydruki komputerowe z programów do wyceny pojazdów, tj. "Info-Ekspert " i "EurotaxGlas's", oświadczenie firmy [...] M. C. Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. z dnia 22 września 2011 roku, o dokonanych zmianach i przystosowaniu samochodu do jazdy z 7 miejscami oraz dowód (rejestracyjny pojazdu z naniesioną adnotacją o treści "Zmiana rodzaju pojazdu na osobowy, liczba miejsc S.1- 7") jednoznacznie wskazują, że nabyty przez R.O. w D., a następnie przemieszczony na terytorium kraju pojazd był samochodem osobowym wskazanym w art. 100 ust 4 u.p.a., klasyfikowanym do kodu CN 8703. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że fakt rejestracji pojazdu jako osobowego, czy też ciężarowego zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, nie decyduje o jego klasyfikacji jako wyrobu akcyzowego o określonym kodzie Nomenklatury Scalonej (CN). Bez znaczenia jest zatem, że sporny pojazd według d. dokumentu rejestracyjnego (od 13 listopada 2007 roku) był samochodem ciężarowym, gdyż dla klasyfikacji do odpowiedniego kodu CN istotne są cechy konstrukcyjne, projektowe wskazujące na dany typ pojazdu, a nie cechy zewnętrzne, jego wizualizacja, czy tak jak w tym przypadku - rejestracja. Następnie Organ odwoławczy wskazał na sposób wyliczenia podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku akcyzowego ([...] zł). Dyrektor Izby Celnej w S., dokonał określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w niższej wysokości niż organ I instancji, przyjął bowiem inną datę powstania obowiązku podatkowego. Jak wskazał organ odwoławczy, w dniu 7 października 2010 roku samochód niewątpliwie znajdował się na terytorium kraju, bowiem w tym dniu doszło do transakcji kupna-sprzedaży, a nabywcą pojazdu była firma [...] P.P.H.U. S. J., [...] C., ul. [...], co zostało potwierdzone fakturą VAT [...] nr [...] z dnia 7 października 2010 roku. Zatem, przyjąć należy, że już tego dnia, bezspornie pojazd musiał znajdować się w kraju. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy uznał je za nieuzasadnione i w sposób szczegółowy odniósł się do każdego z nich, przedstawiając własne stanowisko. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż podczas zapoznawania się z aktami sprawy w Izbie Celnej wnioskowano o uzupełnienie materiału dowodowego, o wyjaśnienie czemu organ nie próbuje ustalić stanu faktycznego na dzień ewentualnego powstania obowiązku podatkowego mimo, że sam określił datę 15.09.2010 r. jako ten dzień. Zarówno dowody jak i wnioski w tym zakresie zostały przez organ podatkowy zignorowane. Powyższe stanowi naruszenie art. art. 120,121,122,172,180,187 i 188 ustawy Ordynacja podatkowa z dnia 29 sierpnia 1997 r. W ocenie Skarżącej, organ wielokrotnie w decyzji udowadnia jak wyglądał rzeczony samochód w innych niż ewentualny moment podatkowy, momentach. W zebranym materiale nie wskazano żadnego dokumentu potwierdzającego fakt, że zmiany techniczne w samochodzie nie miały charakteru trwałego lub nie ingerowały w konstrukcję samochodu. W ocenie skarżącej, powyższe stanowi naruszenie art. 1, art. 3 ust. 1, art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z dnia 26 lutego 2004 r.) oraz art. art. 120, 121 i 122 ustawy Ordynacja podatkowa . Zdaniem skarżącej, rzeczony samochód nie posiada m.in. stałych siedzeń, punktów kotwiących, dywaników, wentylacji a dodatkowo okna nie są otwierane co trudno uznać za element komfortowy i typowe wyposażenie samochodu przeznaczonego do przewozu osób. Ponadto opisywany samochód posiadał stałą przegrodę pomiędzy przestrzenią dla kierowcy a przestrzenią tylną. Wyposażenie samochodu oprócz przegrody w podłogę typową dla przewozu towarów również jednoznacznie wskazuje, że "tylna" część pojazdu (za przegrodą) może służyć jedynie do przewozu towarów. Mimo, że organ wydający decyzję przeprowadził taką analizę to wnioski jakie z tego wywiódł są zgoła odmienne. Powyższe stanowi naruszenie art. 3 ust.2 i art. 80 ustawy o podatku akcyzowym wraz z przepisami z UE tj.: rozporządzenia Komisji (WE) nr 1549/2006 z 18.10.2006r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE nr 301 z 31.10. 2006r. ze zm.) oraz art. art. 120, 121 i 122 ustawy Ordynacja podatkowa. Nadto, skarżąca podniosła, że mimo uwag i zapytań, organy podatkowe nigdy nie zweryfikowały czy proces produkcji zakończył się w fabryce czy jak wywodzi skarżąca u dealera dokonującego ostatnich prac związanych z dostosowaniem samochodu do przepisów prawa podatkowego w Danii. Zauważyła, że projektowanie samochodu w uniwersalnej specyfikacji, nawet jako samochód osobowy, nie świadczy o tym że dany samochód będzie produkowany jako samochód osobowy. Obecnie wszyscy producenci samochodów dążą do maksymalnej unifikacji pojazdów i części składowych pojazdów w celu obniżenia kosztów. Działając w ten sposób można udowodnić, że samochód dowolnej marki sprzedany pierwszemu nabywcy, choć był wyposażony w instalację na gaz, nie może tankować gazu bo nie był projektowany i wyprodukowany na potrzeby spalania gazu LPG. W obecnej dobie produkcja większości samochodów kończy się u dealera dokonującego sprzedaży samochodu. Dzieje się tak ze względu m.in. bardzo zindywidualizowane potrzeby nabywców i skrócenie czasu oczekiwania kupującego na odbiór samochodu. Fakt, że zazwyczaj są to drobne "prace wykończeniowe" nie znaczy, że zawsze tak jest. Zdaniem skarżącej, organy podatkowe doszły do błędnych wniosków, że przedmiotowy samochód [...] powinien być zakwalifikowany jako samochód osobowy z kodem CN 8703. Powyższe stanowi naruszenie art. 1, art. 3 ust. 1, art. 2 ust. 1 i art. 80 ustawy o podatku akcyzowym. Zadanie pytania do innej firmy sprzedającej samochody danej marki na terenie Polski, dla której wszelki import poza siecią tej firmy jest dla tej firmy działalnością konkurencyjną i traktowanie odpowiedzi jako główny argument w wydanej decyzji jest, wręcz niedopuszczalne. Skarżąca podniosła, że organ mimo ustnych uwag w czasie zapoznawania się z aktami sprawy nigdy nie próbował uzyskać informacji u źródła czyli w organach podatkowych D. i u dealera, który dokonał wprowadzenia danego pojazdu na rynek. Pytania powinny dotyczyć zakresu zmian i podstawy kwalifikacji pojazdu z przepisami UE do kodu CN 8703 lub CN 8704. Dodatkowo organy podatkowe powinny jednoznacznie określić stan pojazdu na moment ewentualnego powstania obowiązku podatkowego. Powyższe stanowi naruszenie art. art. 121 i 122,172, 180, 187 i 191 ustawy Ordynacja podatkowa. Zdaniem skarżącej, o uznaniu pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu ustawy akcyzowej będą decydowały nie tylko szczegółowe względy klasyfikacyjne, jak tego chce organ, ale przede wszystkim zasadnicze przeznaczenie towaru. Wskazują na to również Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS). Nadto, skarżąca wskazała, że prawo wspólnotowe nie wymienia not wyjaśniających, na których organ opiera swoje rozstrzygniecie, wśród źródeł prawa unijnego. Dodatkowo należy ustalić czy pojazd podlega ustawie o podatku akcyzowym na dzień powstania obowiązku podatkowego a nie na dowolnie inny okres jak to czyniły organa podatkowe. Zgodnie bowiem z ust. 3 pkt 3 u.p.a. obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów powstawał, w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego, z chwilą nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel. Dzień ten jest bezspornie ustalony podczas postępowania podatkowego zakończonego skarżoną decyzją jako dzień wystawienia faktury sprzedaży tj.: 24.06.2008 roku. Wszelkie dowody dostarczone przez skarżącą w toku postępowania potwierdzają, że w tym dniu, rzeczony pojazd nie był samochodem zasadniczo przeznaczonym do przewozu osób a organy podatkowe nie wykazały, że dowody te są niewiarygodne lub nie przedstawiły dowodów przeciwnych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona, zaskarżona bowiem decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego oraz postępowania w stopniu, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest dokonana przez organy podatkowe klasyfikacja nabytego wewnątrzwspólnotowo przez skarżącą samochodu marki [...] o numerze nadwozia [...], pojemności silnika [...] cm3, wyprodukowanego w [...] roku i uznania, że samochód ten jest samochodem osobowym (pozycja CN 8703) w rozumieniu przepisu art. 100 ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.) – zwanej dalej: u.p.a., który podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, czy też - jak twierdzi strona skarżąca - w momencie nabycia wewnątrzwspólnotowego był to samochód ciężarowy (pozycja CN 8704), niepodlegający opodatkowaniu tym podatkiem. Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że w rozpoznawanej sprawie obowiązek podatkowy powstał w dniu 7 października 2010 roku ( data sprzedaży samochodu na terytorium kraju, potwierdzona fakturą VAT [...] nr [...]), zatem aktem prawnym regulującym materię podatku akcyzowego jest ustawa z dnia 6 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym (t.j. w Dz. U. z 2014 roku, poz. 752 ze zm., zw. dalej: u.p.a.). Tym samym, przywołana przez skarżącą ustawa z dnia 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), w tym czasie już nie obowiązywała. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.a. "Do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.)". Stosownie do art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a., w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W myśl art. 2 pkt 9 u.p.a., użyty w ustawie termin: "nabycie wewnątrzwspólnotowe" oznacza: ‘przemieszczenie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju". Zgodnie z art. 100 ust. 4 u.p.a.: "Samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem skuterów śnieżnych o kodzie CN 8703 10 11, pojazdów typu meleks o kodzie CN 8703 10 18 oraz pojazdów typu quad o kodzie CN 8703 10 18". W myśl art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a., obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym powstaje z dniem przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju. Zgodnie z art. 102 ust. 1 u.p.a. podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2. Stosownie zaś do art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a., podstawą opodatkowania w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego jest kwota, jaka podatnik jest obowiązany zapłacić, a w myśl art. 105 pkt 1, stawka akcyzy dla samochodów osobowych o pojemności silnika powyżej 2.000 centymetrów sześciennych wynosi 18,6 % podstawy opodatkowania. Opodatkowanie akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego dotyczy więc samochodu osobowego niezarejestrowanego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, od którego nie została zapłacona akcyza z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego takiego samochodu, przy czym o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu u.p.a. decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji 8703 CN i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. W celu zapewnienia jednolitej interpretacji, klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej (CN) podlega pewnym zasadom (regułom) zdefiniowanym w taki sposób, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. W przyjęty tam sposób, do każdego towaru przypisany jest odpowiedni kod. Prawidłowej klasyfikacji wyrobów do określonych kodów i pozycji znajdujących się w Nomenklaturze Scalonej dokonuje się zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej (w skrócie: "ORINS"). W myśl reguły 1 ORINS tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów. Pozycja CN 8703, do której odwołuje się w swojej treści art. 100 ust. 4 u.p.a. definiujący samochody osobowe obejmuje: "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi". Pozycja ta obejmuje pojazdy mechaniczne różnego typu przeznaczone do przewozu osób, jednakże nie obejmuje pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8702. Poza wyłączeniem w tej pozycji jedynie pojazdów należących do grupy 8702 oznacza to, że wszystkie pojazdy mieszczące się w zakresie tej pozycji są samochodami osobowymi, a o takiej ich klasyfikacji decyduje zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Cecha "zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób", na co zwraca się uwagę w orzecznictwie, stanowi najistotniejsze kryterium klasyfikacji pojazdów, które powinno być w pierwszej kolejności brane pod uwagę w momencie przyporządkowania określonego pojazdu do pozycji CN 8703. Należy przy tym zaznaczyć, że określenie: "zasadniczo do przewozu osób" nie może być interpretowane w ten sposób, że pojazd klasyfikowany do pozycji 8703 służy wyłącznie do przewozu osób. Pojazd taki może być także wykorzystywany do przewożenia towarów, o czym świadczy wyraźne zaklasyfikowanie do tej pozycji również samochodów osobowo–towarowych (kombi). Zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów ustalane jest na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu (vide: wyrok ETS z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C-486/06, Lex nr 337569). Ustalenie zasadniczego przeznaczenia samochodu winno się odbywać w oparciu o całokształt okoliczności konkretnej sprawy, w tym w oparciu o dokumenty odnoszące się zarówno do okresu sprzed nabycia prawa rozporządzania jak właściciel, jak i po jego nabyciu. Nie chodzi przy tym o subiektywne przekonanie, czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, które zwłaszcza w przypadku samochodów osobowo - towarowych może być podwójne, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. Szczególnie istotne w tym względzie jest niewątpliwie przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu – zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, odpowiadającą jego przeznaczeniu. Nie budzi też wątpliwości, że użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb użytkowych, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów. Powyższe wynika również z treści Wyjaśnień do Taryfy Celnej - Not wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, stanowiących załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M.P. nr 86, poz. 880), które wskazują na określone cechy charakteryzujące pojazd, pomocne przy określaniu zasadniczego przeznaczenia samochodów. Według tych wyjaśnień, w pozycji (8703), określenie: "samochody osobowo–towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych niniejszą pozycją (8703) jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704). Przejawem cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów, które objęte są pozycją 8703, są następujące cechy: – obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwiące oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych; – obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; – obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; – brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; – wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). W świetle powyższego, niewątpliwie prawidłowe zaklasyfikowanie towaru wymaga uwzględnienia cech konstrukcyjnych pojazdu, które z kolei wyznaczają zasadnicze przeznaczenie samochodu. Tym samym za uzasadnione uznać należy postępowanie organów podatkowych dokonujących klasyfikacji przedmiotowych pojazdów, posługujących się treścią opisów kodów CN, zawartych w Nomenklaturze Scalonej, z uwzględnieniem Ogólnych Reguł Interpretacyjnych przewidzianych dla Nomenklatury Scalonej oraz uwag do poszczególnych działów i pozycji. Nieprzypadkowo ustawodawca dla celów opodatkowania akcyzą odwołał się do Nomenklatury Scalonej, gdyż klasyfikacja towaru w oparciu o jej postanowienia daje efekt trwały i jednoznaczny. To producent, który tworzy pojazd i nadaje mu takie cechy jak punkty kotwienia tylnych siedzeń i pasów bezpieczeństwa, tylne okna wzdłuż dwóch ścian bocznych, tylne drzwi z oknami na bocznych ścianach lub z tyłu, nie montuje stałej przegrody za przednim rzędem oraz przewiduje możliwość wykończenia wnętrza w sposób typowy dla standardu samochodu osobowego - nadaje pojazdowi zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Odnosząc te uwagi do przekazanej przez dystrybutora pojazdów marki V. Sp. z o.o. V. G. POLSKA z siedzibą w P. informacji, zasadnie organ odwoławczy zauważył, że samochód został zaprojektowany i wyprodukowany jako osobowy, zatem uzasadnione było zaklasyfikowanie pojazdu do pozycji CN 8703. Jak słusznie zauważyły organy podatkowe, samochód ten został wyprodukowany jako samochód osobowy z nadwoziem typu kombi z 5 drzwiami (po dwoje drzwi na każdym boku oraz drzwi tylne do przestrzeni bagażowej) z pełnym przeszkleniem. Posiadał 5 stałych miejsc do siedzenia. Nie posiadał przegrody stałej i miał jednolicie tapicerowane wnętrze. Z wydruków komputerowych programów: Info-Ekspert i EurotaxGlass's dotyczących wyceny samochodów wynikało, że pojazd marki [...] o numerze nadwozia [...], to samochód osobowy (terenowy) o nadwoziu typu kombi, 5 drzwiowy, 5 osobowy z dzielonymi siedzeniami tylnymi, standardowo wyposażony przez producenta między innymi: w system p/poślizgowy przy przyśpieszaniu (ASR) i system elektronicznej kontroli toru jazdy (ESP). Posiadał szyby przednie i tylne regulowane elektrycznie oraz komputer pokładowy, podgrzewane lusterka zewnętrzne (regulowane i składane elektrycznie), zagłówki foteli przednich i tylnych, a także zamek centralny zdalnie sterowany. Tapicerka w pojeździe była tekstylna. Zatem został ten samochód konstrukcyjnie zaprojektowany, a następnie wyprodukowany do pełnienia zasadniczej funkcji jaką jest przewóz osób. Nadto, w aktach sprawy znajduje się dokument tego pojazdu, z którego wynika, że kolejny jego właściciel, na terytorium kraju zarejestrował ten pojazd jako osobowy (zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia 22 września 2011 roku, nr [...] w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów PSR 007 w Ś.). Z opisu zmian dokonanych w pojeździe stanowiącym załącznik do ww. zaświadczenia uprawniony diagnosta wskazał, że w pojeździe marki [...] o numerze nadwozia [...] - "(...) dokonano trwałej zmiany wnętrza nadwozia. Zdemontowano ścianę grodziową oddzielającą część ładunkową od jadących osób i zamontowano dwie kanapy z zagłówkami i pasami bezpieczeństwa na 5 osób", zaś w części III - nowe dane techniczne pojazdu po dokonaniu zmian w pkt 3 - rodzaj pojazdu wskazał samochód osobowy, w pkt 4 podrodzaj furgon, w pkt 10 - liczba miejsc siedzących, włączając siedzenie kierowcy - 7. Z prywatnego oświadczenia firmy [...] M. C. Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. z dnia 22 września 2011 roku, wynika również, że w spornym pojeździe dokonano zamian konstrukcyjnych z pojazdu ciężarowego na osobowy. Zmiany polegały na: zdemontowaniu ścianki grodziowej przedziału ciężarowego, zamontowano kanapę w drugim rzędzie i pasy bezpieczeństwa, zamontowano 2 fotele w trzecim rzędzie i pasy bezpieczeństwa. W ten sposób samochód został przystosowany do jazdy z 7 osobami. Z powyższego nie wynika, aby dokonane zmiany były zmianami ingerującymi w konstrukcję pojazdu. Były to jedynie zmiany, które przywróciły pierwotny układ siedzeń i pasów bezpieczeństwa. W ocenie Sądu, zebrany przez organ materiał dowodowy (informacja od przedstawiciela V. G. Polska Sp. z o.o. z siedzibą w P., wydruki komputerowe z programów do wyceny pojazdów, oświadczenie firmy [...] M. C. Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. z dnia [...] r. o dokonanych zmianach, dowód rejestracyjny pojazdu z naniesioną adnotacją o treści "zmiana rodzaju pojazdu na osobowy, liczba miejsc S.1- 7" jednoznacznie wskazuje, że nabyty przez skarżącą w Danii, a następnie przemieszczony na terytorium kraju tak w chwili opuszczenia zakładu producenta jak i w chwili jego przemieszczenia na terytorium kraju, był samochodem osobowym wskazanym jako taki w art. 100 ust 4 u.p.a., klasyfikowanym do kodu CN 8703. Na tę ocenę nie mają wpływu informacje zawarte m.in. w dokumentach rejestracyjnych pojazdu, w których podano, że samochód tej marki jest samochodem ciężarowym. Fakt, że takie dane znajdują swoje odzwierciedlenie w m.in. d. jak i polskich dokumentach rejestracyjnych nie oznacza, że automatycznie skutkują zmianą klasyfikacji taryfowej. Wydawanie np. dowodów rejestracyjnych odbywa się bowiem na odrębnych zasadach niż klasyfikacja wg Nomenklatury Scalonej, dlatego określone czynności nie muszą wywoływać tożsamych skutków na gruncie przepisów o ruchu drogowym i klasyfikacji wg tej Nomenklatury. Według składu orzekającego w sprawie, organ odwoławczy uwzględnił całokształt okoliczności sprawy, w tym dokumenty złożone przez skarżącą w toku postępowania i wyprowadził prawidłowe z nich wnioski dotyczące zasadniczego przeznaczenia pojazdu, odmienne aniżeli domagała się skarżąca, co przy prawidłowości tychże wniosków, nie świadczy o pominięciu czy nieuwzględnieniu dowodów złożonych przez skarżącą, a tym samym nie stanowi naruszenia zasady prawdy obiektywnej ani zasady swobodnej oceny dowodów, ani też przepisów regulujących szczegółowo postępowanie dowodowe. Należy przy tym podkreślić, że organ nie kwestionował zapisów w przedłożonych przez skarżącą dokumentach, tj. duńskim dowodzie rejestracyjnym czy zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu. Zważywszy jednak, że takie określenie rodzaju pojazdu na gruncie jego rejestracji odbywa się na innych zasadach (w szczególności w oparciu o inne przepisy), aniżeli klasyfikacja towarowa, owe zapisy nie mogły więc automatycznie skutkować przyjęciem - jak domagała się tego skarżąca - że ww. samochód jest samochodem ciężarowym. Jak to już bowiem podniesiono, dowód rejestracyjny jest przede wszystkim dokumentem stwierdzającym dopuszczenie pojazdu do ruchu. Organ podatkowy nie jest więc związany zawartym w dowodzie rejestracyjnym ustaleniem typu pojazdu jako samochodu osobowego czy ciężarowego, bowiem z punktu widzenia przepisów u.p.a., istotne jest dokonanie jego prawidłowej klasyfikacji do odpowiedniego kodu CN, co potwierdza orzecznictwo sądowe (m.in. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 133/11; wyrok WSA w Kielcach z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Ke 163/11; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 575/12). W tym stanie rzeczy, na gruncie przepisów u.p.a. - z uwagi na własne uregulowania - dla prawidłowej klasyfikacji samochodu nabytego przez skarżącą nie mogła mieć znaczenia jego kwalifikacja ani w świetle d. przepisów, ani w świetle przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Jak już wskazano wyżej, istotne na gruncie klasyfikacji taryfowej jest zasadnicze przeznaczenie samochodu do przewozu osób bądź do przewozu towarów, które jest ustalane na podstawie całokształtu okoliczności dotyczących konkretnego samochodu. W sprawie te dokumenty zostały także wzięte pod uwagę przez organy podatkowe, jednak uwzględniając pozostałe okoliczności dotyczące cech i ogólnego wyglądu samochodu (istotnych dla ustalenia jego zasadniczego przeznaczenia), zawarte w tych dokumentach zapisy dotyczące określenia rodzaju pojazdu nie mogły być decydujące. Skład orzekający w sprawie podziela także prezentowane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym, o zasadniczym przeznaczeniu pojazdu decyduje także jego producent, ponieważ to właśnie on tworzy konstrukcję pojazdu zgodną z normami bezpieczeństwa, przepisami o ruchu drogowym, która ma odpowiadać określonemu przeznaczeniu pojazdu. Konstrukcyjnego przeznaczenia samochodów nie zmieniają ich użytkownicy dokonujący przeróbek czy adaptacji wnętrza do własnych potrzeb (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 września 2007 r., sygn. akt I SA/Kr 880/06). Wszystkie ww. orzeczenia sądów administracyjnych zostały opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.nsa.gov.pl. Podsumowując, zasadnicze przeznaczenie towaru, a nie sposób jego użytkowania decyduje o klasyfikacji taryfowej. Skoro, jak wykazano wyżej, organy podatkowe prawidłowo zaklasyfikowały wskazany pojazd do pozycji 8703, jako pojazd osobowy, to na podstawie przepisów u.p.a., jego nabycie wewnątrzwspólnotowe podlegało opodatkowaniu akcyzą. Skarżąca nie uiściła podatku akcyzowego od czynności wewnątrzwspólnotowego nabycia tego pojazdu, przed jego pierwszą rejestracją w kraju. Zdarzenie te wyczerpuje więc przesłanki określone w art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a., których zaistnienie skutkuje obowiązkiem podatkowym w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej. Za bezzasadne uznać zatem należy zarzuty naruszenia przepisów ustawy o podatku akcyzowym. Przechodząc do pozostałych zarzutów skargi, tj. naruszenia przepisów postępowania zawartych w Ordynacji podatkowej stwierdzić należy, że nie są one trafne. Z wyrażonej w przepisie art. 122 zasady wynika dla organu obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. W ocenie Sądu, organy podatkowe zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Dokonana przez organy podatkowe ocena materiału dowodowego była logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego. Zawarte w decyzji ustalenia dowodzą, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Z akt sprawy nie wynika, by skarżąca zapoznała się ze zgromadzonym materiałem dowodowym czy wnioskowała o uzupełnienie materiału dowodowego. Ustalenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu, wbrew ocenie skarżącej dokonano nie na moment opuszczenia przez samochód taśmy produkcyjnej lecz odtworzono ten stan na chwilę przemieszczenia z terytorium D. na terytorium kraju. Inna ocena dowodów w sprawie przez skarżącą, zwłaszcza co do znaczenia dowodu rejestracyjnego przy klasyfikowaniu przedmiotowego samochodu do danej pozycji nie przesądza, że oceny organów podatkowych są błędne. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.