I SA/Sz 522/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska /spr./ Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędzia WSA Kazimierz Maczewski Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2007 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzję wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania J. C. od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] odmawiającej uchylenie decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że pismem z dnia 23.12.2005r. J. C. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Izby Skarbowej z dnia [...]. w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000r. We wniosku podatnik podał, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe oraz że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Wyjaśniając powyższe podatnik stwierdził, że w wyniku przeprowadzonej w jego firmie kontroli podatkowej za 2000r. ustalono zaniżenie przychodu ze sprzedaży miału węglowego na rzecz firmy H. Sp. z o.o. w ilości [...] o wartości [...] zł. W związku z tym dokonano oszacowania kosztów niezaewidencjonowanych zakupów na kwotę [...] z, a w konsekwencji tego dochód do opodatkowania zwiększono o kwotę [...] zł. Według podatnika powyższe ustalenia oparte zostały o oświadczenie prezesa oraz głównej księgowej firmy "H.", a także o dowód księgowy "polecenie księgowania" na podstawie którego zaksięgowano w koszty tejże firmy zużycie spornej ilości miału węglowego. W ocenie podatnika wyjaśnienie przedstawicieli "H." nie są wiarygodne, gdyż w interesie tej firmy było wykazanie jak najwyższych kosztów. Natomiast "polecenie księgowania" nie było poparte dokumentem zewnętrznym dostawy ani fakturą wystawioną przez jego firmę. Podatnik stwierdził też, że w wyniku kontroli skarbowej za 2001r. stwierdzono nieujawnioną sprzedaż w ilości [...] ton. Zdaniem podatnika ilość ta po uwzględnieniu dopuszczalnych ubytków jest zbliżona z ilością [...] ton niewykazaną w 2000r. w zakupach, jest to niedobór już raz niesłusznie opodatkowany. Na potwierdzenie tego stanowiska podatnik przedstawił ilościowe rozliczenie zakupu i sprzedaży miału węglowego za lata 2000 – 2002. Według podatnika są to nowe okoliczności, które wyszły na jaw i nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Ponieważ w rozliczeniu za okres 2000 – 2002 nie ma rozbieżności pomiędzy zakupami a sprzedażą, to dowody na których ustalono niedobory za rok 2000 są fałszywe. Dyrektor Izby Skarbowej odnosząc się do przedstawionych we wniosku ustaleń organów podatkowych w uzasadnieniu decyzji z dnia [...]. wyjaśnił, że w/w decyzją ostateczną z dnia [...]. w oparciu o fakturę sprzedaży i zbiorowe dokumenty WZ ustalono, iż sporną ilość [...] miału węglowego podatnik wydał firmie "H." w okresie od 28.11.2000r. do 28.12.2000r. natomiast faktury sprzedaży za ten towar wystawił w styczniu i lutym 2001r. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że do powyższego stanu faktycznego ma zastosowanie § 22 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16.12.1999r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. Nr 105, poz. 1199) w myśl którego podatnik, opłacający na podstawie odrębnych przepisów podatek od towarów i usług, może w ciągu roku podatkowego ewidencjonować przychody w dacie wystawienia faktury, lecz w ostatnim dniu roku jest obowiązany wpisać do księgi kwoty przychodów odnoszących się do wydanych towarów lub wykonanych usług do dnia 31 grudnia danego roku, na które zostaną wystawione faktury w roku następnym, a po ich wystawieniu odnotować w księdze w kolumnie "uwagi" przy każdej pozycji odnoszącej się do danej transakcji numery i daty faktur. Ewidencjonując przychody w roku następnym podatnik nie wykazuje wartości przychodów wynikających z faktur odnoszących się do przychodów z roku poprzedniego. Z uwagi na powyższe stan faktyczny i prawny w decyzji ostatecznej z dnia [...] stwierdzono, że sprzedaż według faktur [...] ton miału węglowego stanowi przychód 2000r. Natomiast dokonane porównanie ilości zakupionego w 2000r. miału węglowego (wynikającej z faktur zakupu) z ilością miału sprzedanego (wynikającej z faktur sprzedaży) i po uwzględnieniu remanentu końcowego "remanent początkowy wnosił "0") oraz ubytków wykazało nieudokumentowane zakupy miału w 2000r. w ilości [...] ton. Wartość brakującej ilości w zakupach została ustalona metodą szacowania co dało kwotę [...] zł kosztów. Oceniając wskazane we wniosku z dnia 23.12.2005r. przyczyny wznowienia postępowania Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że przedstawione przez podatnika ilościowe rozliczenie zakupu i sprzedaży miału węglowego za lata 2000 – 2002 w części dotyczącej 2000r. zawiera dane wynikające z faktur zakupu i faktur sprzedaży, które to dokumenty źródłowe były zgłoszone przez podatnika i zostały objęte postępowaniem zakończonym decyzją z dnia [...]. Zestawienie tych faktur tj. na zakup [...] ton oraz sprzedaż [...] ton, stanowi załącznik Nr 2 protokołu kontroli z dnia [...] przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Skarbowego , zaś przedstawione we wniosku podatnika rozliczenie nie jest istotne dla sprawy gdyż nie dotyczy przychodów i kosztów roku 2000 objętego decyzją ostateczną. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Z art. 240 § 2 wynika bowiem, że do stwierdzenia sfałszowania dowodu wymagane jest orzeczenie Sądu. Orzeczenie takie nie jest konieczne tylko wtedy że sfałszowanie dowodu jest oczywiste a wznowienie postępowania jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego. Orzeczenie sądu podatnik nie przedłożył a jednocześnie w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej nie ma podstaw, do stwierdzenia w sposób oczywisty, by miało miejsce sfałszowania jakiegokolwiek dowodu w oparciu o który ustalono podatnikowi zobowiązanie podatkowe za 2000r. Dyrektor Izby Skarbowej z powyższych przyczyn odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...]. Nr [...]. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem podatnik wniósł odwołanie, w którym powtórzył stanowisko zawarte we wniosku o wznowienie postępowania, a także podkreślił, że Dyrektor Izby Skarbowej odmawiając uchylenia decyzji ostatecznej nie podjął żadnych czynności w celu upewnienia się, że odmowa uchylenia decyzji jest słuszne przez co został naruszony przepis art. 187 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej (działając jako organ odwoławczy) nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...]. Nr [...] W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił decyzji Dyrektora Izby Skarbowej naruszenie art. 240 § 1 i art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podniesione zostały zasadniczo argumenty podniesione wcześniej we wniosku o wznowienie postępowania oraz w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Jak wynika z treści wniosku o wznowienie postępowania, w ocenie skarżącego zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 Ordynacji podatkowej bowiem dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe oraz wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. W istocie jednak argumentacja zawarta we wniosku o wznowienie postępowania a także w skardze do Sądu polega na innej ocenie materiału dowodowego zebranego w sprawie. Nie wskazano na żaden nowy dowód, który istniał by w dniu wydania decyzji, a jednocześnie nie byłby znany organowi podatkowemu, który wydał decyzję określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000r. Inna ocena dowodów niż dokonana przez organ podatkowy nie stanowi przesłanki do wznowienia postępowania zawartej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Ilościowe rozliczenie zakupu i sprzedaży miału węglowego w części dotyczącej 2000r. zawiera dane wynikające z faktur zakupu i faktur sprzedaży przedłożonych w postępowaniu podatkowym przed wydaniem decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr [...]. Żadnych nowych dowodów skarżący we wniosku o wznowienie postępowania nie przedstawił. Jeśli chodzi o przesłankę wznowienia postępowania wymienioną w art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, czyli sytuację kiedy dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się faktyczne to stwierdzić należy, że również ta przesłanka nie została przez skarżącego wykazana. Skarżący nie przedstawił bowiem orzeczenia sądowego stwierdzającego, że określone dokumenty są fałszywe. Zgodzić się też należy z oceną Dyrektora Izby Skarbowej, że nie ma podstawy do stwierdzenia w sposób oczywisty by sfałszowany był jakikolwiek dowód mający istotne znaczenie przy wydaniu decyzji w sprawie określenia skarżącemu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000r. Przez oczywistość fałszu dowodu należy rozumieć przypadki, gdy przy prostym zestawieniu dowodu ze stanem faktycznym wynika, że zeznania strony złożone w trybie jej przesłuchania są fałszywe albo gdy bez potrzeby prowadzenia ekspertyzy wynika z cech zewnętrznych dokumentu, że został przerobiony. Chodzi zatem o takie sytuacje, gdy fałsz dowodu jest tak oczywisty, że jest widoczny bez prowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego. Sytuacja taka w niniejszej sprawie nie zachodzi, zatem twierdząc, że którykolwiek z dowodów zgromadzonych w sprawie jest fałszywy skarżący powinien przedstawić orzeczenie sądu stwierdzające, że dowód jest fałszywy. Twierdzenie skarżącego, że przedstawiciele firmy "H." byli zainteresowani zawyżeniem kosztów nabycia miału węglowego i z tego powodu ich zeznania są niewiarygodne jest gołosłowne. Jak wynika bowiem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w decyzji ostatecznej dokonano porównania ilości zakupionego w 2000r. miału węglowego (według faktur zakupu) z łączną ilością miału sprzedanego (według faktur sprzedaży) i po uwzględnieniu remanentu końcowego (remanent początkowy wynosił "0") oraz ubytków stwierdzono nieudokumentowane zakupy miału w 2000r. w ilości [...] ton. Zważywszy powyższe uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu prze sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.