I SA/Sz 523/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 października 2018 r. sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 21 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oraz umorzenia postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia 22 marca 2018 r. nr [...] II. uchyla stanowisko wierzyciela P.S.A. z dnia 13 lipca 2016 r. znak: [...] III. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego P. B. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowieniem z dnia 21.05.2018 r., znak: [...]; [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej – po rozpatrzeniu zażalenia P. B. – utrzymał w mocy na postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. z dnia 22.03.2018 r., znak: [...], którym uznano: - za uzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku, objętego tytułami wykonawczymi o nr od [...] do nr [...] z dnia 10.2.2014 r., wystawionymi przez P. P. S.A. z tytułu opłaty abonamentowej za okres od marca 2013 r. do stycznia 2014 r. i umorzenia w tym zakresie postępowania egzekucyjnego, - za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku, objętego tytułami wykonawczymi od nr [...] do nr [...] z dnia 10.02.2014 r., obejmującymi zobowiązanie z tytułu opłaty abonamentowej rtv za okres od stycznia 2009 r. do lutego 2013 r., - za nieuzasadniony zarzut dotyczący niespełnienia w tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 – dale w skrócie "K.p.a.") oraz art. 1 i art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 z późn. zm. – dalej w skrócie "u.pe.a."), zaś w uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. (organ egzekucyjny I instancji) prowadził postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego P. B. (dalej także "Zobowiązany", "Skarżący") na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: od [...] do [...], wystawionych w stosunku do P. B. przez P. F. (wierzyciela) z dnia 10.02.2015 r., którymi to tytułami wykonawczymi objęto zobowiązanie z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej rtv za okres od stycznia 2009 r. do stycznia 2014 r. Odpis ww. tytułów wykonawczych doręczono Zobowiązanemu wraz z zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego (z dnia 23.06.2014 r., nr I [...]) w dniu 26.06.2014 r. Dalej organ wskazał, że pismem z dnia 02.07.2014 r. Zobowiązany zgłosił do organu egzekucyjnego zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wskazując na błędne sporządzenie tytułów wykonawczych oraz nieistnienie egzekwowanego obowiązku. Jak wskazał organ, z przedstawionego uzasadnienia wynika, iż w ocenie Zobowiązanego, skoro prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z osobą, która opłaca abonament rtv, tym samym podlega zwolnieniu z obowiązku uiszczania powyższej opłaty. Następnie wyjaśniono, że organ egzekucyjny, mając na względzie art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ("u.p.e.a."), wystąpił do wierzyciela z prośbą o zajęcie stanowiska w zakresie podniesionych zarzutów, a postanowieniem z dnia 31.07.2014 r., nr [...] zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Zobowiązanego do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie wniesionych zarzutów. Ponadto, organ egzekucyjny uchylił zajęcie z dnia 23.06.2014 r. Wskazano, że postanowieniem z dnia 13.07.2016 r., nr [...], wierzyciel uznał za zasadny zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku w odniesieniu do tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...], którymi objęto okres od marca 2013 r. do stycznia 2014 r. Natomiast za niezasadny uznano zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułami wykonawczymi o numerach od [...] do [...] za okres stycznia 2009 r. do lutego 2013 r. W związku z wniesionym zażaleniem na powyższe postanowienie z dnia 13.07.2016 r., wierzyciel postanowieniem z dnia 14.06.2017 r., nr [...], uchylił je w całości, lecz z innych przyczyn niż podniesione w zażaleniu, a mianowicie, z uwagi na brak rozpatrzenia zarzutu dotyczącego niespełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. w odniesieniu do tytułów wykonawczych o numerach od [...] [...] Po ponownym rozpoznaniu sprawy wierzyciel wydał rozstrzygnięcie analogiczne do wcześniejszego, rozszerzając je o powyższy zarzut. Postanowieniem z dnia 22.03.2018 r., nr [...], Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. uznał: - za uzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku, objętego tytułami wykonawczymi o nr od [...] do nr [...] z dnia 10.2.2014 r., wystawionymi przez P. P. S.A. z tytułu opłaty abonamentowej za okres od marca 2013 r. do stycznia 2014 r. i umorzenia w tym zakresie postępowania egzekucyjnego, - za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku, objętego tytułami wykonawczymi od nr [...] do nr [...] z dnia 10.02.2014 r., obejmującymi zobowiązanie z tytułu opłaty abonamentowej rtv za okres od stycznia 2009 r. do lutego 2013 r., - za nieuzasadniony zarzut dotyczący niespełnienia w tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Pismem z dnia 15.04.2018 r. Zobowiązany wniósł zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 22.03.2018 r. w części dotyczącej odmowy uznania zarzutów, przy czym organ wyjaśnił, że uzasadniając swoje stanowisko Zobowiązany generalnie nie podniósł zarzutów dotyczących bezpośrednio rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego, lecz wskazał na brak odpowiedzi ze strony Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na Jego pismo z dnia 10.04.2017 r. w przedmiocie umorzenia dochodzonych należności, a także przedstawienia przez wierzyciela dowodu zarejestrowania odbiornika rtv. Końcowo zobowiązany podniósł zarzut przedawnienia egzekwowanych opłat. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (także "organ II instancji" lub "organ odwoławczy"), rozpoznając zarzuty zażalenia, ww. zaskarżonym postanowieniem z dnia 21.05.2018 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia 22.03.2018 r. Uzasadniając swoje stanowisko, po przywołaniu przepisów art. 18 u.p.e.a., art. 138 § 1 K.p.a. i art. 144 K.p.a., przypomniał, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te zobowiązany zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Następnie organ II instancji wskazał na przepis art. 33 § 1 u.p.e.a., który wymienia przesłanki mogące stanowić podstawę zarzutów egzekucyjnych, po czym wyjaśnił, że sam tryb rozpatrzenia zarzutów uregulowany został w art. 34 u.p.e.a. Elementem tej procedury jest uzyskanie przez organ egzekucyjny wypowiedzi wierzyciela, który musi być powiadomiony o zgłoszeniu zarzutów przez zobowiązanego. Wskazał także, że zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w ich zakresie zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5, i 7 stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Jednocześnie przy tym wyjaśnił, że w myśl art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Nadto wskazał, że w myśl art. 34 § 5 u.p.e.a., na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie. W świetle przytoczonych wyżej regulacji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdził, że zasadnicza dla rozstrzygnięcia w niniejszym trybie zażaleniowym kwestia dotycząca nieistnienia egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) oraz zarzutu niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. została przesądzona przez wierzyciela w ostatecznym postanowieniu z dnia 14.06.2017 r., nr [...] Organ II instancji wskazał przy tym, że powołanym rozstrzygnięciu wierzyciel wyjaśnił, iż rejestracja odbiorników w niniejszej sprawie została dokonana przez Zobowiązanego (P. B.) zgodnie z regulacjami ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2001 r. Nr 101, poz. 1114), która weszła w życie z dniem 01.03.1993 r. Od dnia 16.06.2015 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 21.04.2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1204 z późn. zm.), powszechnie obowiązującymi przepisami dotyczącymi abonamentu rtv są wyłącznie przepisy tej ustawy. W związku z powyższym zarejestrowanie odbiornika w czasie którejkolwiek z ustaw, bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę do istnienia, wynikającego z ustawy obowiązku dokonywania opłat abonamentowych (aktualnie jest to ustawa z dnia 21.04.2005 r. o opatach abonamentowych), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji o charakterze pieniężnym. Następnie organ II instancji wskazał, że w dalszej części swojego rozstrzygnięcia wierzyciel przedstawił regulacje prawne dotyczące sposobu postępowania abonentów w sytuacji zmiany danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników oraz zaprzestaniu używania odbiorników. Konkludując ten temat wierzyciel stwierdził, iż nie dysponuje on dokumentem potwierdzającym wyrejestrowanie przez Zobowiązanego (P. B.) odbiorników rtv, jak również sam zainteresowany takiego dokumentu nie przedstawił w trakcie prowadzonego przed wierzycielem postępowania. Rozpatrując zarzut nieistnienia obowiązku wnoszenia opłat wierzyciel wskazał jednak, iż analiza danych i informacji uzyskanych w wyniku prowadzonego postępowania egzekucyjnego potwierdziła, iż dnia 14.02.2013 r. pod adresem S., ul. [...] I [...] została dokonana rejestracja odbiorników dotycząca mamy Zobowiązanego, J. B.. W związku z powyższym w odniesieniu do tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...] nastąpiło wygaśnięcie zobowiązania, zaś tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...] pozostają w całości do realizacji, a względem tytułu wykonawczego nr [...] egzekucja zostaje ograniczona do kwoty [...]zł plus odsetki za okres od stycznia do lutego 2013 r. Dalej także wskazano, że w zakresie niespełnienia wymogów przez tytuł wykonawczy wierzyciel wskazał, iż powinien on zawierać elementy wskazane w art. 27 § 1 u.p.e.a. Przepis ten zobowiązuje wierzyciela do zamieszczenia w tytule wykonawczym m.in. podstawy prawnej egzekucji administracyjnej, poprzez wpisanie właściwego aktu normatywnego. Zgodnie z powyższym P. P. S.A. wystawiła przedmiotowe tytuły wykonawcze, wskazując przepis ustawy o opłatach abonamentowych, jako akt normatywny stanowiący podstawę powstania należności z mocy prawa, natomiast w pozycji 72 jako akt normatywny stanowiący podstawę prawną egzekucji administracyjnej. W tym miejscu zauważyć należy, iż żaden z przepisów prawa nie nakłada na wierzycieli obowiązku powoływania w wystawianych tytułach miejsca publikacji danego aktu prawnego. Stąd błędne jego przywołanie nie wpływa na poprawność wystawionego tytułu wykonawczego. Ustosunkowując się z kolei do podniesionej w zażaleniu kwestii przedawnienia dochodzonego w niniejszej sprawie zobowiązania organ II instancji zauważył, że zarzut ten został sformułowany dopiero na etapie postępowania zażaleniowego. Zatem zarzut ten nie był i na tym etapie nie może być przedmiotem rozpoznania merytorycznego. Wyjaśnić należy, że przedmiotem rozpoznania mogą być tylko te zarzuty, które zostały zgłoszone przez zobowiązanego w terminie 7 dni do dnia doręczenia tytułu wykonawczego. Po upływie tego terminu zobowiązany nie może uzupełniać zarzutów o nowe podstawy faktyczne i prawne. Organ egzekucyjny nie ma przy tym uprawnienia, ani obowiązku by z urzędu badać inne przesłanki niż te zgłoszone przez zobowiązanego w terminie. Tym samym zarzut przedawnienia jako spóźniony nie podlega rozpatrzeniu. Odnośnie wskazanej w zażaleniu informacji w przedmiocie złożonego wniosku do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji o udzielenie ulgi w spłacie zaległości organ II instancji zauważył, że samo złożenie powyższego wniosku nie wpływa na rozstrzygnięcie w sprawie złożonych zarzutów, niemniej jednak postępowanie egzekucyjne po wydaniu ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów, na wniosek wierzyciela z dnia 30.08.2017 r., nr [...] jako dysponenta dochodzonej należności, dalej będzie zawieszone. W świetle powyższych argumentów, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uznał, że złożone zarzuty za nieuzasadnione. Zobowiązany nie zgodził się z powyższym postanowieniem organu II instancji z dnia 21.05.2018 r. i złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., podnosząc ponownie zarzut nieistnienia zobowiązania z tytułu opłaty rtv za odbiorniki za okres od stycznia 2009 r. do lutego 2013 r. Skarżący wskazał, że w gospodarstwie domowym swojej matki emerytki, z którą zamieszkał po rozpadzie swojego małżeństwa od marca 2000 r., nie było odbiorników, natomiast wcześniej opłacane, były wyrejestrowane. Wcześniej zamieszkiwał w gminie D. przy ulicy [...] – z tego okresu książeczkę wyrejestrował po wymeldowaniu w 2000 r. w pobliskiej placówce. Nową książeczkę przysłano w 2005 r. – odesłał książeczkę listownie z wypełnionym odcinkiem "W", gdyż w placówce Poczty nie przyjęto, twierdząc, że oczekują na jakieś blankiety. Matka również listem pocztowym przesłała książeczkę z wypełnionym odcinkiem "W" z adresu przy [...], bo wtedy tam zamieszkiwała. Dopiero w 2012 r. Poczta przysłała upomnienie o zapłatę z taką sama kwota do obojga. Na potwierdzenie tego stanu faktycznego Skarżący załączył do skargi dokumenty. W piśmie z dnia 06.07.2018 r. w uzupełnieniu skargi Skarżący podtrzymał zarzut nieistnienia obowiązku. Nadto, podniósł zarzut przedawnienia, wskazując przy tym, że podnosił, iż przysłanie upomnienia po 12 latach od wyrejestrowania odbiorników jest bezpodstawne. Zdaniem Skarżącego, nieuprawnione jest stwierdzenie, że dokumenty potwierdzenia o wyrejestrowaniu odbiorników należy przechowywać bezterminowo. Według Skarżącego, "(...) jeżeli uprawnionym jest Urząd Skarbowy do postępowania egzekucyjnego, oznacza to, że jest to rodzaj podatku – daniny i obowiązują przepisy z takimi świadczeniami związane". Wskazał także, że żądał od P. P. S.A. przedstawienia dowodu faktycznego zarejestrowania, a nie hipotetycznego, w oparciu o który wszczęła postępowanie – bez odpowiedzi. Jak wskazał Skarżący "(...) same przepisy o obowiązku nie stanowią dowodu, który wierzyciel ma obowiązek przedstawić, którego roszczenia dochodzi". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. W dniu 002.08.2018 r. wpłynęło do tut. Sądu pismo Skarżącego z dnia 30.07.2018 r. pod nazwą "Wniosek dowodowy", w którym odnosząc się do stanowiska wierzyciela ([...] S.A) zawartego w postanowieniu z dnia 13.07.2016 r. Skarżący w istocie żąda przedstawienia dowodu fizycznego, w oparciu o który Poczta nadała numer identyfikacyjny zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia, do czego operator był zobowiązany. Jak wskazał Skarżący, "(...) z powszechnej wiedzy; nadawano numery bez wyrejestrowań.". Zdaniem Skarżącego, zachodzą także okoliczności, że to dotyczy innego P. B., na co załączył dowód w postaci kopii pisma do Sądu Rejonowego S. P. i Z. w S. z dnia 24.03.2017 r. (z potwierdzeniem wpływu pisma do Sądu do sprawy o oznaczonej sygnaturze akt). W dniu 25.09.2018 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo procesowe Skarżącego z dnia 24.0-9.2018 r. wraz z oświadczeniem J. B. (matki Skarżącego) w sprawie. Po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie organu egzekucyjnego I instancji, a także postanowienie wyrażające stanowisko wierzyciela, zostały wydane bez wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zatem z naruszeniem przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – zwanej w skrócie "p.p.s.a"), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Jednakże, zgodnie art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przytoczone wyżej przepisy art. 134 i 135 p.p.s.a. dopuszczają zatem możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżonego aktu (tutaj postanowienia), ale również wszystkich innych aktów lub czynności, które zostały wydane w ramach tego samego stosunku administracyjnoprawnego, użyty bowiem w obu tych przepisach termin "sprawa" występuje w znaczeniu materialnym, nie zaś procesowym. Wniosek ten znajduje uzasadnienie w szczególności w treści art. 135 p.p.s.a., który nakazuje sądowi zastosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych "we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Granice tej bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której stanowi art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.), która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przechodząc zatem do meritum sprawy, w pierwszej kolejności wskazać należy, że wprawdzie treść skargi nie zawiera zarzutów określających naruszenie konkretnych przepisów prawa (stosownie do wymogów art. 57 § pkt 3 p.p.s.a.), jednakże nie została sporządzona przez profesjonalistę z zakresu prawa, natomiast można wywieść z treści skargi jej istotę, a mianowicie, że Skarżący kwestionuje istnienie obowiązku co do dochodzonej należności z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej rtv za okres od dnia stycznia 2009 r. do lutego 2009 r., które zostały objęte tytułem wykonawczymi od nr [...] do nr [...] z dnia 10.02.2014 r., obejmującymi zobowiązanie z tytułu opłaty abonamentowej rtv, wystawionymi przez wierzyciela - D. C. O. F. P. P. S. A., na podstawie których Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. (organ egzekucyjny) wszczął postępowanie egzekucyjne w stosunku do Skarżącego. Skarżący w istocie skargi zgłosił zarzut w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego wskazując, że nie jest abonentem z tytułu abonamentu rtv, a podniósł ten zarzut już w piśmie z dnia 02.07.2014 r. pod nazwą "Skarga na czynności egzekucyjne", załączając doń między innymi wyrok rozwodowy Sądu Okręgowego w S. z dnia 25.10.2002 r. oraz dowody opłaty rtv, wszystkie dotyczące J. B. (matki Skarżącego) i adresu: [...], ul. [...]. [...] [...], wskazując, że po rozwiązaniu swojego małżeństwa zamieszkał ze swoją matką, samotną emerytką J. B. przy [...] w S., zaś odcinek z książeczki opłat rtv o wyrejestrowaniu telewizora, którą opłacał, przekazał P. po wymeldowaniu z poprzedniego adresu, tj. gmina D., ul. [...] – co wynika z treści skargi. Nadto, jak wynika z treści skargi, Skarżący od marca 2000 r. zamieszkuje z matką, u której nie było odbiorników, zaś wcześniej opłacane były wyrejestrowane. Jak wynika z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy, organ egzekucyjny I instancji, nie wzywając Zobowiązanego (Skarżącego) do sprecyzowania żądania na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., uznał wyżej opisaną skargę Skarżącego na czynności egzekucyjne z dnia 02.07.2014 r. jako zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego złożone w trybie art. 33 § 1 u.p.e.a. przez nieistnienie obowiązku (z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej rtv) przewidziane w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. i wezwał wierzyciela (P. P. S.A.) do zajęcia na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. stanowiska w sprawie, które stało się podstawą rozpatrzenia sprawy w tym trybie. Wyjaśnić przy tym należy, że przesądzenie o zasadności zarzutu co do nieistnienia obowiązku Skarżącego w konsekwencji skutkuje tym, że zbędne będzie ustosunkowywanie się do pozostałych zarzutów skargi czy uchybień organu, które jednak Sąd końcowo rozważy w istotnym zakresie. W myśl art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca (§ 1). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (§ 4). W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny nie był wierzycielem, a więc stosownie do treści wyżej wskazanego art. 34 § 1 u.p.e.a. był zobowiązany do uzyskania stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonego zarzutu określonego w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. i tym stanowiskiem był związany. Jak wskazano już wcześniej, wierzyciel uznał zgłoszony przez Skarżącego zarzut co do nieistnienia obowiązku za niezasadny. Zajęte przez wierzyciela stanowisko, jako wiążące, stało się podstawą do wydania przez organ egzekucyjny I instancji postanowienia w przedmiocie niezasadności zarzutu co do nieistnienia obowiązku Skarżącego z tytułu opłaty rtv, zaakceptowanego zaskarżonym postanowieniem organu odwoławczego, którym utrzymano w mocy postanowienie organu egzekucyjnego I instancji. Wskazać przy tym należy, że o ile stanowisko wierzyciela wiązało organy egzekucyjne obu instancji co do treści ich rozstrzygnięcia, to Sąd, rozpoznając skargę na postanowienia tych organów, w ramach swojej kognicji, dokonuje samodzielnej oceny zgłoszonych przez Skarżącą zarzutów, a więc kontroluje, czy wierzyciel w swoim stanowisku zgodnie z prawem uznał, że będący przedmiotem postępowania egzekucyjnego obowiązek Skarżącej istniał, a zatem, czy faktycznie istniało wymagalne zobowiązanie z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej rtv za okres od stycznia 2009 r. do lutego 2013 r., a tym samym, czy dopuszczalne było prowadzenie egzekucji administracyjnej. Następnie Sąd przechodzi do oceny rozstrzygnięć organów egzekucyjnych co do ich zgodności z prawem. Uprawnienia P. P. S.A. do wystawiania tytułów wykonawczych i egzekwowania realizacji obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych, wynikają wprost z przepisu art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1204 z późn. zm. – zwanej w skrócie "u.o.a."), a zatem nie budzi wątpliwości, że skoro jej uprawnienia opierają się na ustawowo sformułowanym obowiązku, to P. P. S.A. jest uprawniona do prowadzenia egzekucji administracyjnej w zakresie realizacji obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych. Przywołać przy tym należy stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 (opubl. OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22), stwierdził, że mimo, iż obowiązek uiszczania abonamentu nie należy do zakresu administracji rządowej, przepis art. 3 u.p.e.a. nie stanowi przeszkody prowadzenia egzekucji administracyjnej opłat abonamentowych. P. P. S.A. jest wierzycielem i egzekucja nieuiszczonego abonamentu jest prawnie możliwa, gdyż ustawa o opłatach abonamentowych z dnia 21 kwietnia 2005 r., jako lex specialis, ma pierwszeństwo przed przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. P. P. S.A. nie ustala wysokości należności z tytułu niezapłaconego abonamentu, bo wysokość ta i obowiązek zapłaty wynikają wprost z przepisów ustawy. Odnosząc się do najdalej idącego w skutkach prawnych zarzutu skargi, a więc istoty sporu, a zatem co do nieistnienia obowiązku Skarżącej z tytułu nieuiszczonej opłaty abonamentowej rtv za okres od stycznia 2009 r. do lutego 2013 r. (zarzut określony w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), konieczne jest odwołanie się do przepisów ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1204 z późn. zm. – zwanej w skrócie "u.o.a."), które mają znaczenie dla oceny merytorycznej podniesionego w skardze zarzutu nieistnienia obowiązku z tytułu opłaty abonamentowej rtv. Stosownie do art. 2 ust. 1 u.o.a., za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Z kolei, jak stanowi art. 5 ust. 1 u.o.a., odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Po zarejestrowaniu odbiornika rtv, uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej) – ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., K 24/08, pkt 3.3.4. uzasadnienia). Jednakże z akt administracyjnych sprawy nie wynika, że doszło do zarejestrowania odbiornika rtv na rzecz Skarżącego. Wierzyciel odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku Skarżącego z tytułu opłaty rtv - a w ślad za nim organy egzekucyjne obu instancji - przede wszystkim błędnie odniósł się do przepisów rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (zwane w skrócie "rozporządzeniem z 2013 r.", które stosownie do § 19 weszło w życie dopiero w dniu 01.01.2014 r., a więc gdy dochodzone należności w stosunku do Skarżącego były już wymagalne), zamiast prawidłowo tylko i wyłącznie do przepisów rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. Nr 187, poz. 1342 – zwane w skrócie "rozporządzeniem z 2007 r."), które utraciło moc z dniem 01.01.2014 r. (stosownie do art. 190 ust. 4 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe – Dz. U. z 2017 r., poz. 1481 z późn. zm.). Stąd, w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy znajdują zastosowanie tylko przepisy rozporządzenia z 2007 r. W myśl § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z 2007 r., operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Wskazane rozporządzenie Ministra Transportu z 2007 r. weszło w życie dniu 13.12.2007 r. A zatem, zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z 2007 r., jeżeli w chwili wejścia w życie tego rozporządzenia (a więc dniu 13.12.2007 r.) Skarżący był zarejestrowanym abonentem telewizyjnym lub radiowym, to w nieprzekraczalnym terminie następnych 12 miesięcy operator publiczny miał obowiązek nadać mu indywidulany numer identyfikacyjny i zawiadomić go o tym pisemnie. Z upływem tego terminu dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej utraciły walor dowodu zarejestrowania odbiornika, stosownie do § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia. Nadto, w § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z 2007 r. prawodawca wskazał, że dowodem zarejestrowania odbiorników (z zastrzeżeniem § 5 przytoczonego wyżej) jest: 1) wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 2, lub 2) zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 4. Z akt sprawy przedstawionych Sądowi nie wynika, by Skarżący składał wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, a jedynie ze stanowiska wierzyciela wynika, że dnia 14.02.2013 r. została dokonana rejestracja odbiorników dotycząca matki Skarżącego, J. B., przy czym wskazano, że zgłoszonej rejestracji nadany został indywidualny numer identyfikacyjny [...], na którym były dokonywane wpłaty za używanie odbiorników rtv od miesiąca marca 2013 r. Wierzyciel - [...] S.A., w tytułach wykonawczych o numerach od [...] do [...] z dnia 10.02.2014 r., na podstawie których wszczęta została egzekucja w stosunku do Skarżącego, wskazała dane Skarżącego jako zobowiązanego, z akt natomiast nie wynika – w świetle wymogów ww. rozporządzenia z 2007 r. – że Skarżącemu doręczono zawiadomienie o nadaniu mu indywidulanego numeru identyfikacyjnego w nieprzekraczalnym terminie 12 miesięcy, o jakim mowa w § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z 2007 r., a tym samym brak było podstaw do uznania, że doszło po stronie Skarżącego do powstania obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej rtv. Zatem, uznać w konsekwencji należało, że wystawienie ww. tytułów wykonawczych z dnia 10.02.2014 r., obejmujących zobowiązanie z powodu nieuiszczania opłaty abonamentowej rtv za okres od stycznia 2009 r. do lutego 2013 r., a następnie wszczęcie oraz prowadzenie na ich podstawie egzekucji administracyjnej w stosunku do Skarżącego - było bezpodstawne. Zdaniem Sądu, skoro prawodawca obowiązek wnoszenia opłat powiązał z obowiązkiem rejestracji – to tym samym obowiązkiem wierzyciela - P. P. S.A. - jest udowodnienie w sposób nie budzący wątpliwości, że dany odbiornik rtv został zarejestrowany w zgodzie prawem na rzecz ściśle określonego abonenta, co dopiero stanowiłoby podstawę żądania uiszczenia opłaty abonamentowej od jego posiadacza. Tym bardziej w sytuacji, gdy fakt rejestracji odbiornika rtv jest kwestionowany, jak w niniejszej sprawie, a z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jedynie wynika, że Skarżący w spornym okresie mieszkał u matki i opłaty abonamentowe były przez nią uiszczane w chwili posiadania przez matkę odbiornika, o czym świadczą załączone przez Skarżącego do "Skargi na czynności egzekucyjne" z dnia 02.07.2014 r. dowody zapłaty abonamentu rtv. W stanie faktycznym rozpoznanej sprawy, [...] S.A. nie przedstawiła w badanej sprawie żadnego dokumentu potwierdzającego obowiązek Skarżącego z tytułu opłaty abonamentowej rtv, a w szczególności, dowodu skutecznego doręczenia Skarżącemu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. W tych okolicznościach Sąd zweryfikował stanowisko wierzyciela, i stwierdził, że wierzyciel nie dysponuje dowodem, który uzasadniałby, że jego stanowisko wyrażone w postanowieniu z dnia 13.07.2016 r. co do istnienia obowiązku Skarżącego w zakresie uiszczania opłaty abonamentowej rtv jest zgodne z prawem. Brak udowodnienia przez wierzyciela, że doręczył Skarżącemu zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego jako użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, wprost świadczy, że nie wykazał istnienia obowiązku Skarżącego z tytułu opłaty abonamentowej, objętego tytułami wykonawczymi z dnia 10.02.2014 r., a tym samym dochodzenie spornej należności w stosunku do Skarżącego w drodze egzekucji administracyjnej było niedopuszczalne, a więc zaistniały okoliczności uzasadniające umorzenie egzekucji w trybie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. wobec nieistnienia tego obowiązku. Z tego też powodu Sąd uznał, że konieczne było uchylenie postanowienia z dnia 13.07.2016 r. zawierającego stanowisko wierzyciela oraz postanowień organów egzekucyjnych obu instancji, które swoje rozstrzygnięcia oparły na niezgodnym z prawem stanowisku wierzyciela, a co skutkowało naruszeniem podstawowych zasad prowadzenia postępowania przez organy administracji publicznej przewidzianych przepisami ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 18 u.p.e.a., a w szczególności art. 6 K.p.a., zgodnie z którym organy działają na podstawie przepisów prawa (która to zasada wywodzi się z zasady przewidzianej w art. 7 Konstytucji RP), i oznacza, że działanie organu administracji zostanie zakwalifikowane jako niezgodne z prawem zarówno wówczas, gdy zostało podjęte niezgodnie z obowiązującym prawem, jak i wówczas, gdy nie było podstawy prawnej do danego działania (por. tezę drugą wyroku NSA z 17 maja 1996 r., III SA 535/95, "Serwis Podatkowy" 1998, nr 11, s. 71). Tym samym doszło do naruszenia pozostałych zasad prowadzenia postępowania, w tym zasady prawdy obiektywnej tzw. słusznego interesu obywatela (art. 7 K.p.a.) oraz zasady zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 K.p.a.). Zdaniem Sądu, wprawdzie organy egzekucyjne podporządkowały się w niniejszej sprawie regule związania stanowiskiem wierzyciela przewidzianej w art. 34 § 1 u.p.e.a., jednakże wobec stwierdzenia, że wierzyciel w swoim stanowisku dopuścił się naruszenia przepisów prawa w ramach sprawy objętej skargą na postanowienie organu egzekucyjnego, konieczne było także uchylenie postanowień organów egzekucyjnych obu instancji, stosownie do wyżej przytoczonych art. 134 i 135 p.p.s.a., które dopuszczają możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżony akt (tutaj postanowienie), ale również wszystkie inne akty lub czynności, które zostały wydane w ramach tej samej sprawy administracyjnej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ egzekucyjny, współdziałając z wierzycielem w trybie art. 36 u.p.e.a., zobowiązany będzie ponownie zweryfikować swoje stanowisko w kontekście zarzutu Skarżącego co do nieistnienia obowiązku z tytułu opłaty abonamentowej rtv w okresie od stycznia 2009 r. do lutego 2013 r., z uwzględnieniem związania oceną prawną i wskazaniami Sądu, stosownie do art. 153 p.p.s.a., tj. wykazać datę zarejestrowania odbiornika rtv przez Skarżącego oraz datę doręczenia Skarżącemu zawiadomienia o nadaniu mu indywidulanego numeru identyfikacyjnego, a także załączyć do akt sprawy dowody, z których wynikałyby ww. daty, a następnie adekwatnie do dokonanych ustaleń i wyjaśnieniu istniejących istotnych wątpliwości co do meritum sprawy, wydać stosowne rozstrzygnięcie w sprawie. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że kontrolując zaskarżone postanowienie co do jego zgodności z prawem, mając na uwadze okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych, stwierdził - chociaż nie podniesione przez Skarżącego - inne istotne uchybienia organów prowadzących postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie, jednakże w kontekście najdalej idącego w skutkach prawnych zarzutu nieistnienia obowiązku, nie mające znaczenia dla merytorycznego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a mianowicie, brak jest w aktach administracyjnych sprawy dowodów doręczenia Skarżącemu tytułów wykonawczych z dnia 10.02.2014 r., co jest konieczne dla zbadania zachowania terminu do wniesienia przez zobowiązanego przysługującego mu w toku postępowania egzekucyjnego właściwego środka zaskarżenia, tutaj skargi na czynności egzekucyjne (art. 54 u.p.e.a.), którą organ egzekucyjny uznał za zarzuty zgłoszone w trybie art. 33 u.p.e.a. Zwrócić przy tym należy także uwagę, że nieistnienie obowiązku stanowi również przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.), która może pojawić się zarówno w trakcie postępowania egzekucyjnego, jak i jeszcze przed jego wszczęciem. Umorzenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić na wniosek wierzyciela, z urzędu, a także na skutek inicjatywy zobowiązanego. W tym ostatnim przypadku, zobowiązany przez: wniesienie zarzutów (art. 33 u.p.e.a.), wniosku o wyłączenie spod egzekucji (art. 38 u.p.e.a.) oraz skargi na czynności egzekucyjne (art. 54 u.p.e.a.) - może wskazać istnienie podstaw umorzenia postępowania egzekucyjnego. Podkreślić przy tym należy, że organ egzekucyjny jest zobligowany do umorzenia postępowania także wówczas, gdy zarzuty zostały wniesione już po upływie terminu określonego w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. do zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, który wynosi 7 dni, lub po upływie terminu do wniesienia skargi na czynności egzekucyjne, określonego w art. 54 § 4 u.p.e.a., który zasadniczo wynosi 14 dni od dnia dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej. Przepis bowiem art. 59 u.p.e.a. nie ustanawia terminu do wnoszenia żądania wydania postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Żądanie takie zobowiązany może więc wnieść na każdym etapie postępowania egzekucyjnego. W tych przypadkach organ egzekucyjny umarza postępowanie egzekucyjne z urzędu, o ile stwierdzi wystąpienie jednej z przesłanek umorzenia przewidzianych w art. 59 § 1 u.p.e.a. Nadto, zdaniem Sądu, organ egzekucyjny bezpodstawnie podporządkował się regule związania stanowiskiem wierzyciela przewidzianej w art. 34 § 1 u.p.e.a., skoro Skarżący pismem z dnia 02.07.2014 r. złożył "Skargę na czynności egzekucyjne" w toku postępowania egzekucyjnego, w której podniesiono zarzuty błędnego sporządzenia tytułów wykonawczych jak i nieistnienie obowiązku, które mogły być rozpoznane zarówno w trybie zarzutów (art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 10 u.p.e.a.) jak również w trybie art. 59 § 1 pkt 2 i pkt 4 u.p.e.a.). Organ egzekucyjny zobowiązany był w takiej sytuacji w pierwszej kolejności wezwać Skarżącego do sprecyzowania żądania, czego nie uczynił, lecz autorytarnie przyjął to żądanie jako zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, bez powiadomienia strony skarżącej, w jakim trybie będzie rozpoznawane Jego żądanie, co w istocie wywołuje wątpliwość, czy doszło do rozstrzygnięcia tego żądania z dnia 02.07.2014 r. W tym stanie sprawy Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 134 i 135 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu postanowień organów egzekucyjnych obu instancji, jak również stanowiska wierzyciela, wobec stwierdzenia że doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł z urzędu na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 210 § 2 pkt 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącego kwotę [...]zł, na którą składa się uiszczony wpis stały od skargi.