I SA/Sz 526/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA – Kazimierz Maczewski po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R L o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w części dotyczącej długu celnego i odsetek oraz odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w części określenia podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę R L na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. Nr [...]w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w części dotyczącej długu celnego i odsetek oraz odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w części określenia podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług. W dniu 19 kwietnia 2011 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 17 maja 2011 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. W dniu 21 lipca 2011 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Do wniosku dołączył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, iż w dniu 28 czerwca 2011 r. został powiadomiony o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu w przedmiotowej sprawie. W dniu 4 lipca 2011 r. otrzymał akta sądowe sprawy zaś rzeczywistą możliwość stwierdzenia o wniesieniu bądź bezzasadności wniesienia skargi kasacyjnej uzyskał w dniu 14 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek określonych w przepisach art. 86 i art. 87 p.p.s.a.: uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1), dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4). Z wyżej powołanych regulacji wynika, że wniosek o przywrócenie terminu jest dopuszczalny i potrzebny jeśli strona chce dokonać czynności procesowej, jednak termin do jej dokonania już upłynął. Nie jest dopuszczalne przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej, która ewentualnie miałaby być dokonana w przyszłości, jakby "na wszelki wypadek", z tej przyczyny, że w chwili złożenia wniosku o przywrócenie terminu nie jest możliwe stwierdzenie spełnienia przez stronę warunków określonych w art. 87 p.p.s.a. W tym miejscu zauważyć ponadto należy, iż wniosek pełnomocnika skarżącego z 20 lipca 2011 r. o przywrócenie terminu nie spełnia przesłanki określonej w art. 87 § 4 p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącego do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie dołączył tej skargi, a jedynie opinię prawną o braku podstaw do jej wniesienia. W tej sytuacji bezcelowe byłoby wzywanie go do uzupełnienia braków wniosku o przywrócenie terminu poprzez złożenie skargi kasacyjnej, skoro już z samego wniosku wynika, że nie została ona sporządzona. Na marginesie należy zauważyć, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje żadnego terminu do złożenia opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, a tym samym nie jest konieczne przywrócenie terminu do jej złożenia. Zgodnie z art. 88 p.p.s.a spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W związku z powyższym, na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.