I SA/Sz 527/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz (spr.) Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Furtak-Biernat po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 czerwca 2024 r. nr SKO.Ke.482/1424/2024 w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia 11 marca 2024 r. nr WEA-I.3160.1.116.2023.MBA(10); II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz D. K. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze (organ) utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta S. (organ I instancji) z [...] marca 2024 r. oddalające zarzuty D. K. (zobowiązana) w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec zobowiązanej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] W uzasadnieniu tej treści rozstrzygnięcia organ zgodził się z organem I instancji co do tego, że nie są uzasadnione zarzuty zobowiązanej w sprawie egzekucji administracyjnej dotyczące nieistnienia obowiązku, niedoręczenia zobowiązanej upomnienia, błędu co do osoby zobowiązanej, braku wymagalności egzekwowanego obowiązku. Organ nawiązał do art. 33 § 1, § 2, § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2023.2505 ze zm. - u.p.e.a.). Na kanwie tych unormowań motywował, że kwestia doręczenia zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa wieczystego użytkowania nie podlega badaniu w postępowaniu egzekucyjnym ze względu na art. 29 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem organ egzekucyjny nie jest uprawniony do weryfikowania prawidłowości wystawienia zaświadczenia i jego doręczenia zobowiązanej. W dalszej kolejności organ tłumaczył, że "Jak wynika z pisma z dnia [...].03.2024r. znak: (...) Wydział Zasobu i Obrotu Nieruchomościami Urzędu Miasta S. poinformował, że zostały wydane z urzędu dwa zaświadczenia potwierdzające wysokość i okres pozostały do wnoszenia opłaty przekształceniowej dla nieruchomości: z dnia [...] kwietnia 2022r. znak (...) - ul. [...]/ul i z dnia [...] kwietnia 2022r. znak (...) - ul. [...]. W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo poinformował skarżącą, iż zaświadczenie potwierdzające przekształcenie doręczane jest pod adresem wskazanym w ewidencji gruntów i budynków lub innym adresem, na który doręczano dotychczas korespondencję w sprawie użytkowania wieczystego. Stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków stanowi zaświadczenie potwierdzające przekształcenie. Skarżąca formułując swoje zarzuty w tym zakresie pominęła art. 4 ust. 4 ww. ustawy, zgodnie z którym w zaświadczeniu potwierdza się przekształcenie oraz informuje o obowiązku wnoszenia rocznej opłaty przekształceniowej, zwanej dalej "opłatą", wysokości i okresie wnoszenia tej opłaty, a także możliwości wniesienia opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 7, i zasadach jej wnoszenia. W tym stanie rzeczy, zastosowanie znajdzie art. 4 ust. 6 ww. ustawy, zgodnie z którym właściwy organ doręcza zaświadczenie dotychczasowym użytkownikom wieczystym na adresy wskazane w ewidencji gruntów i budynków lub inne adresy, na które przed dniem przekształcenia doręczano korespondencję dotyczącą użytkowania wieczystego. Doręczenie zaświadczenia na takie adresy uważa się za dokonane. Jak wynika z pisma organu z dnia [...].10.2023r. w akcie poświadczenia dziedziczenia rep. A nr (...) z dnia [...] marca 2020r., który potwierdza fakt nabycia nieruchomości przez skarżącą w drodze dziedziczenia, nie ma podanego adresu do korespondencji zobowiązanej. Zaświadczenia zostały zatem wysłane na adres stałego zameldowania skarżącej przy ul. [...] w S.. Przedmiotowy adres widniał w systemie finansowo-księgowym Urzędu. Skarżąca zaś nie wykazała, aby przed [...] kwietnia 2022r. zgłosiła zmianę miejsca zamieszkania, czy też wskazała adres do korespondencji, a tym samym irrelewantne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy są twierdzenia skarżącej, iż od [...] września 2022r. adresem zamieszkania i korespondencji skarżącej była W., ul. [...], gdyż nastąpiło to już po wydaniu przedmiotowych zaświadczeń. Ponadto Kolegium wskazuje, że zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2023r. poz. 1752 ze zm.) skarżąca jako właściciel nieruchomości miała obowiązek zgłosić zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków, a w tym zmiany miejsca stałego pobytu. W ocenie Kolegium zobowiązany wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku, zobowiązany jest wskazać dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał, albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub innych przyczyn. Jak wskazano w orzecznictwie sądów administracyjnych, zobowiązany wnosząc zarzut na omawianej podstawie, powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał (wyrok WSA w Gliwicach z 05.03.2020 r., sygn. akt: I SA/G1 905/19). W ocenie Kolegium zobowiązana obowiązkowi temu nie podołała. Nie przedstawiła żadnych dowodów, które potwierdzałyby jej stanowisko, że obowiązek nie istnieje. Odnosząc się do kolejnego zarzutu wymienionego w art. 33 § 2 pkt 4 uegz, tj. braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane, Kolegium wskazuje, że skarżąca w uzasadnieniu zażalenia zaprzeczyła, aby upomnienie nr [...] zostało jest skutecznie doręczone. W ocenie skarżącej zawsze obowiązkiem organu powinno być podjęcie doręczenia w sposób elektroniczny, a dopiero w dalszej kolejności z wykorzystaniem przesyłki rejestrowanej." Organ przytoczył art. 39 § 1, § 2, § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2024.572 - K.p.a.) i wywiódł, że "Powyższy przepis - w brzmieniu obowiązującym od [...].07.2021r. - wprowadza instytucję doręczenia elektronicznego jako podstawowy i obligatoryjny tryb doręczeń pism w postępowaniu administracyjnym. Doręczenie pism na adres do doręczeń elektronicznych, o którym to adresie jest mowa w art. 2 pkt 1 ustawy o doręczeniach elektronicznych, jest co do zasady obligatoryjne i musi być traktowane jako podstawowy tryb doręczeń pism w postępowaniu administracyjnym. W konsekwencji pozostałe tryby doręczeń pism w postępowaniu administracyjnym, o których to trybach jest mowa w komentowanym przepisie, powinny być ujmowane jako rezerwowe i wyjątkowe oraz jako znajdujące zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy obligatoryjne doręczenie elektroniczne nie byłoby możliwe (por. wyr. WSA w Szczecinie z 04.03.2021 r., sygn. akt: II SA/Sz 862/20, Legalis). Zgodzić się zatem należy, że instytucja doręczenia elektronicznego jest podstawowym i obligatoryjnym trybem doręczenia pism w postępowaniu administracyjnym, ale jedynie wówczas gdy strona wniosła o elektroniczne doręczenie pism. Dopiero wówczas organ jest związany tym trybem (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2021r., sygn. akt: VII SA/Wa 2108/20). Jak z kolei wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 16 listopada 2023r. (sygn. akt: I SA/Po 300/23) samo wskazanie adresu elektronicznego, przy jednoczesnym podaniu adresu do doręczeń w kraju, nie może być uznane za wystąpienie o doręczenie na adres elektroniczny." "Skarżąca wskazuje, że doręczenie upomnienia było nieprawidłowe, bowiem było skierowane na adres skarżącej w W., mimo że podała ona organowi, iż korespondencja powinna być doręczana jej w sposób elektroniczny. W toku sprawy podnosiła, że już w grudniu 2022 r. (czego nie wykazała) złożyła deklarację doręczenia jej korespondencji z wykorzystaniem systemu elektronicznego, a przez to organ miał obowiązek w pierwszej kolejności doręczać jej pisma elektronicznie. Tymczasem jak wynika z ustaleń organu, skarżąca dopiero w dniu [...].08.2023r. złożyła wniosek o zmianę adresu na korespondencję elektroniczną ePUAP, co zostało uaktualnione w systemie operacyjnym UM S.. W tym stanie rzeczy, w ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo uznał, iż doręczenie elektroniczne w tym wypadku nie było obligatoryjne. Odnosząc się natomiast do zarzutu ewentualnego, sprowadzającego się do twierdzenia, iż organ I instancji nie wykazał w sposób prawidłowy, że doszło do doręczenia upomnienia na podstawie art. 44 § 1 k.p.a., Kolegium wskazuje, iż powyższy narzutów również nie zasługuje na uwzględnienie." Organ tłumaczył, że "Jak wynika z zebranej w sprawie dokumentacji upomnienie z dnia [...].12.2022r. nr (...) dotyczące tytułu wykonawczego nr [...], zostało wysłane na adres w W. przy ul. [...] i nie zostało przez zobowiązaną odebrane. Pierwsze zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki zawierającej upomnienie zostało pozostawione w placówce urzędu pocztowego w dniu [...].12.2022r. Powtórne zawiadomienie miało miejsce w dniu [...].12.2022r. Wbrew twierdzeniom skarżącej na kopercie znajduje się pieczątka: "zwrot nie podjęto w terminie", co miało miejsce w dniu [...].12.2022r. W tej sytuacji organ I instancji prawidłowo uznał, że doręczenie przesyłki wypełnia przesłanki określone w art. 44 k.p.a." W następstwie organ przyjął, że zarzuty zobowiązanej nie były uzasadnione. Zobowiązana (skarżąca) złożyła skargę na powyższe postanowienie organu. Zarzuciła naruszenie: - art. 15 § 1 K.p.a., art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., art. 39 § 1 K.p.a. z powodu wadliwego doręczenia upomnienia z [...] grudnia 2022 r. z pominięciem doręczenia elektronicznego bądź z wykorzystaniem usługi hybrydowej, gdy skarżąca przynajmniej [...] października r. odbierała i korzystała z poczty elektronicznej w portalu ePUAP; - art. 44 § 1 K.p.a. przez uznanie, że przesyłka kierowana do skarżącej została prawidłowo nadana i doręczona w formie zastępczej, gdy z materiału zebranego w sprawie nie wynika, w jaki sposób skarżąca została powiadomiona o możliwości odbioru przesyłki, jaki był powód braku odbioru przesyłki; - art. 4 ust. 4, art. 6 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz.U.2024.386 ze zm. - u.p.p.u.w.) polegające na ustaleniu, że nie jest istotna kwestia doręczenia zaświadczenia zawierającego informację o wysokości opłaty przekształceniowej, gdy z doręczeniem takiego zaświadczenia otwiera się możliwość skorzystania ze środka zaskarżenia; - art. 4 ust. 6 u.p.p.u.w., bowiem zaświadczenie, na podstawie którego wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy, powinno zostać skierowane na adres ujawniony w ewidencji gruntów. W następstwie formułowanych zarzutów zobowiązana wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia organu wraz z postanowieniem organu I instancji z [...] marca 2024 r. oraz o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżąca wykazywała, że upomnienie z [...] grudnia 2022 r. powinno zostać doręczone na adres elektroniczny, bowiem już 7 października, 28 października, [...] listopada 2022 r. korespondowała z Urzędem Miasta S. przez ePUAP. Był to ten sam wydział Urzędu Miasta S., w którym wystawiono upomnienie i tytuł wykonawczy. Niezależnie od powyższych argumentów skarżąca zwróciła uwagę, że doręczenie zastępcze, na które powołał się organ, nie spełniało warunków z art. 44 K.p.a. Zdaniem skarżącej, "Poczynając już od braku wykazania, by informacja o awizo zostawiona w skrzynce skarżącej, wskazać trzeba, iż od początku niniejszego postępowania skarżąca podnosi, że nigdy nie otrzymała przesyłki zawierającej upomnienie z [...] grudnia 2022 r., toteż nie można od niej oczekiwać dowodu w postaci braku prawidłowego pozostawienia jej awizo. Skarżąca przy tym wskazuje, że nie można sobie wyobrazić dowodu, który miałby zaprezentować wadliwość pozostawienia awizo, bowiem jest to okoliczność nie mogąca zostać udowodniona, a więc brak tego dokumentu w przeznaczonym do tego miejscu. Nie istnieje dowód wskazujący na brak awiza, bowiem niemożliwym jest udowodnienie, że awizo to nie zostało pozostawione. Równocześnie skarżąca jako osoba przebywająca samotnie w W. nie może wnosić o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka, który potwierdziłby okoliczność braku pozostawienia awiza. W takim stanie rzeczy brak informacji o sposobie pozostawienia awiza powinien prowadzić do uznania, że nie doszło do prawidłowego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki. Również z koperty zawierającej pismo, po za pieczątkami wskazującymi na daty nie pokrywające się z procedurą doręczenia na podstawie KPA, nie wynika choćby powód awizacji przesyłki jak również sposób pozostawienia informacji o możliwym jej odebraniu. Zastanawiające jest również na jakiej podstawie organ doszedł do przekonania, by przesyłkę skierować do W., gdy zaświadczenie o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego, adresowane było na adres skarżącej w S.. Brak rozstrzygnięcia tych okoliczność również potwierdza tezę o niemożliwości ustalenia, że doszło do doręczania przesyłki na podstawie art. 44 §1 KPA, bowiem by pismo zostało za prawidłowo doręczone w sposób zastępcze, konieczne jest skierowanie go na prawidłowy adres zamieszkania strony, przy czym organ nie ustalił nawet do tej pory jaki adres zamieszkania jest skarżącej." W przekonaniu skarżącej, "W sprawie oczywistym jest, że brak doręczenia zaświadczenia z art. 4 uppuwg doprowadził do niemożliwości złożenia wniosku o ustalenie w drodze decyzji wysokości opłaty, która następnie mogłaby zostać zaskarżona przez skarżącą. Oznacza to, że dla możliwości dochodzenia roszczenia przez organ w niniejszej sprawie opłaty przekształceniowej istotne było uzyskanie waloru prawomocności i ostateczności, którego to opłata ta nie uzyskała przez wady w zakresie doręczenia. Powyższe twierdzenia w zakresie doręczenia upomnienia należy przenieść również na poniższą materię. W sprawie nie ma dowodu wskazującego na to, że organ dokonał prawidłowego sprawdzenia czy skarżąca posiada jakikolwiek inny adres niż ten dotyczący nieruchomości wskazanych zaświadczeniu, a przy tym czy korzysta z portalu ePUAP. Choć w ocenie organu, zgodnie z art. 4 ust. 6 uppuwg możliwość doręczania przesyłki na adres wynikający z rejestru gruntu uzasadnia twierdzenie o prawidłowości doręczenia, organ wciąż nie podał podstawy dla rozstrzygnięcia kwestii, doręczenia zaświadczenia dotyczącego nieruchomości przy ul. [...], R. również na adres przy ul. [...]. Hipotetycznie, zgadzając się z organem wskazać należy, że jeśli doręczenie powinno zostać dokonane na adresy wynikające z zaświadczenia z art. 4 uppuwg, to nie istnieje przyczyna, dla której organ w dalszym ciągu dokonał doręczenia nieruchomości znajdujących się przy ul. [...] oraz R. na adres zamieszkania skarżącej przy ul. [...]. Jeśli organ pozostaje zgodny w swoich dotychczasowych twierdzeniach to o ile opłata za nieruchomość przy ul. [...] była zasadnie ustalona, a skarżąca została prawidłowo o tym zawiadomiona, o tyle niezasadna jest egzekucja co do pozostałych opłat, co wynika nie tyle z okoliczności podnoszonych przez skarżącą, a z własnych twierdzeń organu. Poprzez pozostawaniu na stanowisku, że doręczenie zaświadczenia na adres N. było prawidłowe, bowiem tam znajduje się nieruchomość wynikająca z zaświadczenia, o tyle tożsame zaświadczenie powinno zostać skierowane na adres przy ul. [...], co nie zostało dokonane, czyniąc więc doręczenie owego zaświadczenia nieskutecznym, a w tym zakresie roszczenie organu nie powstało. W ocenie skarżącej w niniejszej sprawie zastosowanie ma zupełnie inna zasad, bowiem wbrew treści art. 4 ust. 6 uppuwg organ doręczył oba zaświadczenia nie na adres wynikający z ich treści, a na adres mu znany jako adres zamieszkania skarżącej. Przywołany przez organ art. 4 ust. 6 uppuwg wprost wskazuje, że doręczenie powinno mieć miejsce na adres wynikający z ewidencji nieruchomości bądź inny znany adres, z którego korespondencje w sprawie użytkowania wieczystego prowadziła organ ze stroną." Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż kontrolowane postanowienie organu i postanowienie organu I instancji z [...] marca 2024 r. nie są zgodne z prawem. Należy jednocześnie wyraźnie zaznaczyć, że nie wszystkie zarzuty skarżącej są trafne. W pierwszej kolejności trzeba zgodzić się z organami co do tego, że w ramach zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej nie mogą być analizowane okoliczności faktyczne i prawne dotyczące doręczenia zaświadczenia, o którym stanowi art. 4 ust. 1 - ust. 7 u.p.p.u.w. W tym zaświadczeniu zawarte są między innymi informacje o obowiązku ponoszenia opłaty przekształceniowej, jej wysokości, okresie uiszczania. W tym zakresie organy trafnie nawiązały do art. 29 § 1 u.p.e.a., w myśl którego organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W konsekwencji przepis ten wyklucza prowadzenie sporu w ramach postępowania egzekucyjnego o to, czy i kiedy skarżąca otrzymała zaświadczenie, na podstawie którego wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy, czy i na jakich warunkach skarżąca może skorzystać z prawa do złożenia wniosku z art. 6 ust. 1 u.p.p.u.w. Spór w tym przedmiocie pozostaje poza granicami postępowania egzekucyjnego. Należy stanowczo stwierdzić, że organ, rozstrzygając o zarzutach w sprawie egzekucji administracyjnej, co do zasady, nie był uprawniony do formułowania żadnych ocen prawnych odnoszących się do skuteczności bądź nieskuteczności doręczenia skarżącej zaświadczenia dotyczącego opłaty przekształceniowej. Organ niekonsekwentnie najpierw nawiązał do art. 29 § 1 u.p.e.a., a następnie zmierzał do wykazania, że zaświadczenie, które było podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, zostało prawidłowo doręczone zobowiązanej. Był to istotny błąd organu. Z punktu widzenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej jedynie istotny był zakaz ustanowiony w art. 29 § 1 u.p.e.a. Natomiast skarżąca trafnie postawiła zarzut niedoręczenia upomnienia. Zgodnie z art. 39 K.p.a. Organ administracji publicznej doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia [...] listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, zwany dalej "adresem do doręczeń elektronicznych", chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu albo w siedzibie organu (§ 1). W przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem: 1) przez operatora wyznaczonego z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, albo 2) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy (§ 2). W przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1 i § 2 pkt 1, organ administracji publicznej doręcza pisma: 1) przesyłką rejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2023 r. poz. 1640), albo 2) przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy (§ 3). W przypadku doręczenia decyzji, której organ administracji publicznej nadał rygor natychmiastowej wykonalności, albo decyzji, która podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy, w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych albo jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w szczególności bezpieczeństwo państwa, obronność lub porządek publiczny, organ administracji publicznej może doręczyć decyzję w sposób określony w § 3. Przepisów § 1 i § 2 pkt 1 nie stosuje się (§ 4). Następnie według art. 391.K.p.a. w przypadku doręczenia w sposób, o którym mowa w art. 39 § 1, pisma doręcza się stronie lub innemu uczestnikowi postępowania na: 1) adres do doręczeń elektronicznych wpisany do bazy adresów elektronicznych, o której mowa w art. 25 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, zwanej dalej "bazą adresów elektronicznych", a w przypadku pełnomocnika - na adres do doręczeń elektronicznych wskazany w podaniu, albo 2) adres do doręczeń elektronicznych powiązany z kwalifikowaną usługą rejestrowanego doręczenia elektronicznego, za pomocą której wniesiono podanie, jeżeli adres do doręczeń elektronicznych strony lub innego uczestnika postępowania nie został wpisany do bazy adresów elektronicznych. W tym stanie prawnym trzeba podkreślić, że uwzględnienie adresu elektronicznego skarżącej spoczywa na organach z urzędu. W konsekwencji to organy miały za zadanie rzetelnie i konkretnie wykazać od kiedy skarżąca zaczęła korzystać z doręczeń elektronicznych w systemie ePUAP. Organy nie przedstawiły żadnych dowodów na okoliczność daty utworzenia adresu ePUAP przez skarżącą, który z założenia ustawodawcy służy do prowadzenia korespondencji z organami. Nie poprowadziły żadnych rozważań prawnych dotyczących trybu tworzenia takiego adresu i jego rejestracji. W związku z tym argumenty organów nawiązujące do braku odpowiedniego wniosku ze strony skarżącej, do daty rejestracji adresu ePUAP w "systemie operacyjnym" organu I instancji nie zostały powiązane ani z konkretnymi okolicznościami fatycznymi, ani z adekwatnymi unormowaniami prawnymi, z regułami prowadzenia bazy adresów elektronicznych. Tymczasem skarżąca powołała się na korespondencję z organem I instancji w systemie ePUAP prowadzoną już w październiku 2022 r., czego organy nie podważyły. W świetle powyższego sąd ocenia, że na obecnym etapie organy nie wykazały, aby wierzyciel doręczył skarżącej upomnienie w sposób odpowiadający prawu. W przedstawionych sądowi aktach postępowania egzekucyjnego nie ma zaświadczenia bądź zaświadczeń wydanych w trybie art. 4 u.p.p.u.w. Wobec tego zarzut błędu co do osoby zobowiązanej pozostaje kwestią otwartą. W podsumowaniu należy stwierdzić, że zarzuty niedoręczenia upomnienia i błędu co do osoby zobowiązanej z art. 33 § 2 pkt 3, pkt 4 u.p.e.a. wymagają przeprowadzenia przez organy rzetelnego i wyczerpującego postępowania wyjaśniającego. W tych kwestiach organy istotnie naruszyły standardy wyznaczone przez art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 12 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 K.p.a., art. 18 u.p.e.a. Na zakończenie należy wyjaśnić, że skarżąca nie wykazała żadnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać zarzut braku wymagalności obowiązku. Z argumentacji skarżącej wynika, że wiązała brak wymagalności obowiązku z niedoręczeniem zaświadczenia o przekształceniu. Jednak, jak to zostało omówione wyżej, kwestia doręczenia zaświadczenia, na podstawie którego wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy, nie może być zasadnie wpisana w zarzut braku wymagalności obowiązku z art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a., który odnosi się do istotnie innych sytuacji faktycznych i prawnych niż te przedstawione przez skarżącą. W dalszym postępowaniu organy uwzględnią stanowisko prawne sądu. Z powodów omówionych wyżej zaskarżone postanowienie organu oraz postanowienie organu I instancji z [...] marca 2024 r. podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 - P.p.s.a.). Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego ([...] zł) uzasadnia art. 200, art. 205 § 2, art. 209 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2023.1964 ze zm.). Obejmują one wpis od skargi (100 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł).